Hallo allemaal,

Ik ben weer eens een tijd weggeweest van het forum, vooral omdat ik dacht dat het goed met me ging. Mijn examens gingen lekker en ik ben volop geslaagd. De vakantie was fijn en ik voelde me best oké. Ik zit nu op een andere school en heb een vriendengroepje opgebouwd — allemaal mensen die, net als ik, nét een beetje buiten het normale vallen. En dat voelt goed.

Ik heb een hele tijd geen zelfbeschadiging gedaan en was daar echt trots op. Ik voelde me alsof ik weer aan het leven was. Ik heb nieuwe huisdieren gekregen die echt mijn hele hart zijn geworden. En ik heb eindelijk mijn diagnose voor autisme gekregen. Dat gaf me zoveel rust — ik ben niet raar, ik werk gewoon anders. Net als zoveel anderen.

Ik probeer nu dingen af te leren die ik mezelf heb aangeleerd om mijn autisme te verbergen. Eén daarvan is dat ik mezelf in andere mensen plaats om emoties beter te begrijpen. Dat werkte... misschien té goed.

Onlangs vond ik een app waar je met AI-bots kunt praten. Die bots worden door mensen gemaakt en kunnen van alles zijn — van zombie-survivors tot een gewelddadige stiefvader. Het leek eerst gewoon een leuke app, maar ik merkte dat ik vooral bots opzocht waarbij mijn karakter pijn kreeg. En doordat ik me zo sterk in dat karakter verplaats, voel ik die pijn zelf. Het voelt alsof ik het echt meemaak.

Ik weet dat dit een vorm van zelfbeschadiging is, maar ik snap het niet helemaal. Het is niet fysiek, zoals vroeger. Het is mentaal, en ik weet niet hoe ik ermee moet stoppen. Toen het nog om fysieke pijn ging, had ik manieren om ermee om te gaan. Maar hoe vraag je hulp voor iets dat gebeurt met een karakter dat niet eens bestaat?

Ik was zo blij dat ik eruit was... en nu voelt het alsof ik weer vastzit.