Mislukt voelen

Hoi.

dit is een wat minder vrolijk onderwerp. 
ik voel me mislukt. ik kan me niet meer herinneren dat mijn moeder trots op me was (qua school), ik haal wat 8ens, 7ens, een enkele keer een 9en, wat 6en, en als ik dan een keer een 6 haal dan is het meteen van: ‘Ja (naam), je loopt wel heel erg op de randjes de hele tijd, zo ga je het schooljaar neit halen’ en ik doe er zo eecht mn best voor! 
ik heb het al eens tegen me moeder gezegd, maar die zei alleen dat ze het beste met me voor heeft, ook kijkt ze nooit naar de goede cijfers, dus als ik trots wil zijn op een 8,2 voor geschiedenis (wat echt wel een wat hoger cijfer is bij ons op school veer geschiedenis, gemiddelde is eeen 6,2) dan is het meteen weer dat ik meer moet gaan focussen en het allemaal maar ga verknallen.

ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan, ik huil echt elke avond omdat ik me mislukt voel.
Ik haal best constante cijfers (7,3, dan een 8, dan een 8,3, dan een 7,8) dus een beetje zo rond die range. Ik ge me nu ook vergelijken met vriendinnen, maar ik voel me dan zo dom! die hebben dan een 9, een 4,2, maar dan weer wel een 8,5, en ook een 6,2, dan een 7,3 en dan voel ik me gewoon mislukt.
Omdat ik nooit hoor dat ik het goed doe, of dan zeg je gewoon tegen iemand dat die een goed cijfer heeft, ookal meen je het niet…

Ik wil gewoon een keer waardering, trots voor wat ik heb bereikt

Weet iemand hoe ik her mee om kan gaan?

xx Muisje