Aan Amilia,

Weet niet exact wat te zeggen. En of ik nou een brief naar jou moet schrijven. Kan net zo goed naar mijn moeder, vader, vriendje of zusje. Maar naar jou dus. Weet niet of dit zo'n verstandig idee was. Schrijven op het internet. Een account aanmaken en al. Als mijn ouders hier achterkomen...  . Maar dus. We zijn al zo'n 6 jaar vriendinnen. We gaan toevallig binnenkort naar het zelfde college, maar... van mijn ouders mag ik niet meer met jou omgaan. Ze haten je, denk ik. Waarschijnlijk maak ik altijd de foute keuzes. Altijd al. Mat vrienden ook. Het leven fout doen is net zo goed mijn motto. Ik wil het niet te lang houden, dus uhm. Ja... mag niet meer met je omgaan. Met je spreken. Want je bent geen goede vriendin. Je zou er wel voor een ander zijn als ze je hulp vragen of zo, zeg je. Maar... ik weet het niet. Kom op nou. Je zegt tegen mij we zijn beste vriendinnen. En weet je dat boeide me eerst helemaal geen reet (weet niet of ik dit soort taalgebruik mag zeggen), maar nu. Pft, Lana? Zij is nu ineens jou beste vriendin. Kan ook aan mijn ouders liggen. Dat ze me 'hersenspoelen', maar alsnog je kent haar geen eens een jaar. Maar weet je. Ik wil geen ruzie. Geen gezeik. En dat weet je. Liever houd ik iedereen te vriend... waarschijnlijk is dat een aandoening van de scheiding, maar ja. Weet niet wat ik nog kan toevoegen. En anders wordt dit veelste lang.

Alle namen in deze brief zijn fictief.

Liefs ya girl Xela💙🤎