Hey. Ik zit ergens mee. Ik ben 16 jaar oud en mijn vriend ook. We hebben nu al een tijd een relatie. Met mij gaat het de laatste tijd mentaal niet zo goed. Hij heeft dit soms in de gaten als ik stil ben of aan andere tekenen. Dit vind ik fijn.  Zo voel ik me gezien en dat is voor mij heel belangrijk. Hij vraagt dan ook wel  of er wat is. Maar als ik hem vertel wat er aan de hand is en een (voor mij) emotioneel verhaal vertel, reageert hij daar heel droog op. Voor mij voelt zoiets dan als het einde van de wereld en dan krijg ik van hem te horen “oh vervelend” of “dat is niet zo chill”. Hij zegt dat hij niet weet hoe hij erop moet reageren maar zijn reactie klinkt heel sarcastisch en geforceerd. Ik heb op zo’n moment gewoon een luisterend oor nodig of iemand die me advies kan geven of in ieder geval laat merken dat hij om me geeft. Ik ben zelf namelijk iemand die heel graag anderen op die manier helpt. Ik snap dat iedereen daarin anders is maar ik ben er altijd voor hem als hij me op zo’n moment nodig heeft. Ik merk dat ik niet eens meer durf te zeggen wat er is als ik me niet fijn voel, omdat ik niet teleurgesteld wil raken in hem. Voor de rest is hij namelijk heel lief voor me. Wat zouden jullie doen?