Hey ik wil mijn verhaal delen  over mentale health ik voel me hopeloos dus dit bericht is niet om je mood in te spreken 

Oke het begon ik zat inde basisschool en ik was 'anders' dan de rest ik past niet echt in het normale vakje zal ik maar zeggen. Niemand vond me echt leuk als vriend zeg maar, maar ze vonden me ook niet gemeen, maar ze wouden ook niet met me omgaan. dat uiten zich in dat als er groepsopdrachten moesten gemaakt worden dat ik aan iedereen ging vragen of ik mee mocht maar dat wou niemand. Dus werd ik alleen gezet of waar nog plekjes over was dat ik daar wel moest gaan zonder dat die mensen dat echt wilden.

Toen mocht ik eindelijk naar de eerste ik was blij want daar werd ik misschien niet gepest of buitengesloten. Maar daar door ontwikkelden ik een angst om door iedereen leuk te worden gevonden ik moest en zal vrienden maken. Ik kreeg een vriendin en die was nogal populair in de klas dus ik wou niet dat ze me ging verlaten omdat ik niet zo cool was als andere kinderen. Ik kreeg veel paniekaanvallen omdat ik zo bezig was met leuk gevonden te worden en iedereen me niet echt leuk vond.

Ik deed tegen iedereen aardig ook tegen een meisje. Dat meisje was misschien jaloers ofzo want ze wou me het leven zuur maken en stuurden allemaal vervelende berichten naar mij. Ik kreeg weer bevestiging dat niemand me leuk vond. En ik ontwikkelde ook een haat naar mezelf. Ik kreeg elk uur een paniekaanval. Ik kreeg een gevoel van ik kan dit niet meer aan

Ik ging mezelf pijn doen en omdat ik vond dat ik dat verdiende en omdat het me hielp om mezelf te kalmeren. 

Ik haatte mezelf steeds meer en ontwikkelde een depressie het voelde alsof het teveel was en dat iedereen me haatte en het beter was dat ik er niet meer was 

Die vriendin doe zo populair was die was boos op me geworden omdat toen ze zei ik kan je niet meer helpen ik word moe van jou zei ik is goed omdat ik mezelf haatte dacht ik ja zie nou wel zelfs me enige vriendin die ik had haat me.

Ik deed een poging en overleefde het. Dit was allemaal gebeurd in eind 2022 en heel 2023

2024 

Ik had geen hoop meer zat vol met littekens ik was moe en ik kon het niet meer. Het was zo traumatisch voor mij dat ik eig alles heb gewist. Ik weet alleen dat ik naar crisisdienst moest ik kreeg pillen voor prikkels en somberheid. Ik ging halve dagen naar school eigenlijk voelde alles k*t had nog een poging gedaan maar het werkte niet 

In 2024 november en december ging het wat beter behalve de feest dagen ging het half goed ik wou d**d  maar ik ging het niet doen ik wist niet wat ik moest met me leven maar ik ging toch maar door 

2025 januari 

Het voelde alsof alles weer was als oud ik deed mezelf niet pijn maar het voelde zo heftig allemaal een gevoel van hopeloosheid en moeheid ik kon gwn niet meer 

2025 maart april 

Nu voel ik me moe me lichaam geeft het op ik wil zo graag dat de wereld even stop kan gezet worden. Maar omdat ik geen zm ga doen. Voelt het alsof mijn hulp verleners het niet serieus nemen het voelt alsof ik schreeuw om hulp in een kussen ik kan zo hard roepen schreeuwen dat ik het niet meer kan maar niemand zla het ooit weten ik wil niet d**d maar ik kan zo niet leven en dat ik het niet ga doen maakt mijn probleem niet minder erg maar zo voelt het wel

En als iemand mij zal omschrijven zouden ze zeggen een positief vrolijk meisje 

Dus ja ik weet het niet maar bye 

(Tips om serieus genomen te worden is altijd welkom)

Als je tot dit hebt gelezen dan wil zeggen wees een beetje lief voor jezelf en God houd van je 

Liefs mij

Xxx