Op de middelbare school in nederland, had ik een lage zelfbeeld, dus ik kreeg hulp van een kinderpsycholoog. Ze had me heel erg goed geholpen. Het ging beter en ik voelde me weer veel zekerder over mezelf. Maar ik kreeg wel andere problemen op die plek bijvoorbeeld verlatingsangst.

Dus ik heb weer hulp.

Ineens ging mijn enige vriendin waar ik echt close mee was mij veroordelen. Zeggen dat ik zwak ben, mijn problemen zijn kleiner dan die van haar, dat ik verkeerd ben tegen mijn ouders. en ze schaamt zich voor mij.

Ik ben verkeerd tegen mijn ouders omdat ik het lastig vind om over mijn mentaliteit te praten met mijn ouders.

Ook denken mensen dat ik autistisch ben. Ik bedoel van oud klasgenoten van mijn vriendin.

Ik doe heel erg raar.

Ze pesten mijn vriendin omdat ze mijn vriendin is. Het voelt alsof het mijn schuld is alles.

En toen mensen een beetje me zaten te pesten met dat mensen een crush op me hebben, had ik dat verteld aan mijn moeder.

Raad eens wat ze zei.

Ze zei dat ik heel erg dramatisch ben. Dat ik het vak drama moet doen.

Ik wou zelfs stoppen met hulp omdat ik gewoon als normaal wil gezien worden en niet als zwakkeling ofzo.

Eerst ging het wel, ik kon zeggen tegen mezelf dat ik niet zwak ben, want ik heb zoveel meegemaakt, maar je bent toch door gegaan.

Maar ineens ging dat niet meer en zei ik van wat als het wel zo is. Misschien doe ik het wel alleen voor aandacht, misschien ben ik wel zwak, misschien zijn mijn problemen wel heel erg klein en overdrijf ik.

Nu is mijn lage zelfbeeld terug, ik zie alleen mijn slechte kant.

Mijn mentor gaf me huiswerk om positieve dingen te schrijven over mezelf. Dat heb ik gedaan. Het deed niks. Voelde me er niet beter door.

Zelfs mijn vrienden zeiden wat ze van me vonden, allemaal lieve woorden. Het deed niets.

Ik haat mezelf ongelofelijk erg. Ik voel me zo ongelooflijk verdrietig.

Wat is er goed aan mij, ik weet het niet meer.