Hallo mensen ik heb een geheim dat ik al sinds m’n 6 de heb 

ik zal het even uitleggen: 

Toen ik klein was heb ik voor mezelf een wereld bedacht. In die wereld ben ik iemand anders. Alles is anders alleen m’n naam is hetzelfde. Ik had krachten in die wereld en altijd als ik vroeger niet met m’n vrienden was deed ik of ik in die wereld was. Ik praatte tegen muren alsof dat mijn beste vrienden was en moest huilen als er iets naars gebeurde in die wereld. 
maar ik ben hier nooit mee gestopt. Degene die ik ben in die andere wereld wordt net als ik ouder. De verhalen gaan nu niet meer zo kinderachtig zoals vroeger. Maar ik die wereld maak ik wel heel veel mee. Het voelt alsof het echt bestaat. Het voelt alsof ik twee levens leef. 
Als ik de persoon ben in die andere wereld doe ik al haar gevoelens na. Ik voer lange gesprekken. En doe alsof alles echt gebeurd. Als ik op school ben (in het echt) doe ik alsof het meisje dat ik ben in de andere wereld ook op school is en zij beleefd het anders. Ik vind haar leven leuker en ik wordt nu langzaam moe van het goed doen om in twee levens te leven. 

Is dit gezond? Want ik ontsnap nu zo vaak uit realiteit dat ik twee levens leef. Ik negeer m’n vrienden om iemand anders te zijn. 
 

ben ik gek?? Wat denken jullie hiervan. Want ik maak me niet zo veel zorgen maar mss is wat ik doe allemaal wel fout.