Mentaal op....

Hoi,

Dit is de zoveelste keer dat ik dit opnieuw typ, maar toch blijf ik huilen en kan ik het niet beter zeggen dan dit.😣 

Gisteravond is er iets ergs gebeurd. Ik had ruzie met mn vader. Ik was in gesprek met mn moeder, even later loop ik de trap op omdat ik dacht dat ze klaar was. Ze zei nog iets, wat ik niet hoorde dus ik riep van boven 'wat zei je?', mn vader zei dat ik niet moest schreeuwen, maar het kwam er niet heel serieus uit ( hij was al chagarijnig over iets) nou mn moeder herhaalde zich, maar ik hoorde het nog niet, dus riep weer. Mn vader werd toen boos op mij, ik schrok dus zei ' doe niet zo boos' ik dacht dat het te maken had met hetgene waar hij al gefrustreerd over was dus zei erachteraan ' als er iets is waar je al boos op bent hoef je dat niet op mij af te reageren'. Toen ging het helemaal mis☹️ Hij werd alleen nog maar bozer en zei dat alles mijn schuld is, waarop ik zei dat hij normaal moet doen maar hij bleef doorgaan. Ik probeerde het te negeren en in te slikken en liep er bij weg, ik zei nog dat het altijd zo gaat met hem dat hij boos word om niks. Toen liep hij me schreeuwend achterna en maakte een beweging alsof hij me wilde slaan. Uit emotie zei ik dat ik de politie zou bellen als hij gaat slaan. ( stomme reactie) Hij zei toen dat niemand me zou missen als ik weg was. Om dit laatste kan ik niet stoppen met huilen 😭 ergens denk ik dat hij dit alles niet meent, maar het doet alsnog pijn. Thuis gaat het al niet goed, ik ga niet eens meer naar school, ik heb soort van hulp gehad ( wat volgens mijn vader niet nodig was en ik bewust loog om niet naar school te hoeven, ookal had ik al pogingen gedaan). Dus blijkbaar is mijn eigen vader niet blij met mij..... 🤷‍♀️ het is niet de eerste keer dat zoiets gebeurd of erge dingen gezegd worden. 

Van alles wat al is gezegd is dit wel de druppel. Sinds ik klein ben zijn er thuis al veel ruzies, discussies en andere dingen. Ik huil mezelf snachts in slaap of lig uren wakker te piekeren. Altijd heb ik alles ingeslikt, ik heb gedaan alsof het wel goed ging, als er iets was zei ik maar dat het wel goed zou komen om een ander gerust te stellen. Want waarom zou ik onnodig anderen met mijn shit opzadelen? Dat doe je niet bij vrienden, die hebben al genoeg aan hun eigen. 😞 

Thuis heb ik nooit het gevoel gehad dat ik begrepen werd of echt het gevoel had dat ze willen weten hoe het gaat en het was nooit dat er echt werd gevraagd hoe het met mij ging toen er veel dingen gebeurden, daardoor kreeg ik snel het gevoel dat ik dan mensen lastig val, het niet erg genoeg is, ik overdrijf. Ook mijn moeder durfde soms niks te doen als mijn vader iets zei of deed. Ze dacht dat het alles erger zou maken..... maar hee geeft niet. Want alles is toch mijn schuld. Wat maakt het nog uit... Het is gewoon prima als ik er niet meer ben, dan heeft iedereen tenminste rust. 

Vandaag werd er geen woord gesproken over gisteren, geen sorry, geen ik had het niet moeten zeggen.... ookal heb ik er nog veel last van 😭

Waarom ik dit hier schrijf, ik heb geen idee. Ik denk dat ik na al die tijd kwijt moet ookal is dit niet alles. Lief als je alles hebt gelezen, als iemand zich hier in herkend, je bent niet alleen🫶 maar ik kan niet meer zo 😓💔