Hihi! 
 

Jouw verhaal is erg herkenbaar, en niets om je voor te schamen. Zelf ben ik ook een maladaptief dagdromer. Ik heb niet zozeer denkbeeldige vrienden, maar ik maak wel vaak denkbeeldige scenario’s in mijn hoofd. Vaak zijn deze gerelateerd aan media die ik op dat moment leuk/interessant vindt. Als ik bijvoorbeeld fan ben van een nieuw spel beeld ik me in dat ik zelf in dat spel zit en goed bevriend ben met de karakters, ofzo. Het helpt me heel erg als ik me alleen of buitengesloten voel. Wellicht heeft het bij mij al een ongezond level bereikt, vaak kan ik me erdoor namelijk niet concentreren op school of kom ik niet toe aan mijn klusjes/kom ik te laat aan voor afspraken. 
 

ik denk niet dat maladaptief dagdromen of het hebben van denkbeeldige vrienden problematisch is, totdat het je dagelijkse leven begint te controleren. In dat geval zal ik hulp zoeken. 
 

Schaam je vooral niet, een hoop mensen hebben dit!! 🤍

Heey 

je hoeft je echt niet te schamen omdat je maladaptief bent, ik ben dit ook en de mijne heet Yara. Maar vergeet niet dat je niet de enige bent!

Nawh je hoeft je hier echt niet voor te schamen, dit is oprecht eerlijk gezegd ontroerend want je hebt jezelf uit bepaalde punten gehaald DOOR je eigen fantasie te gebruiken, je bent echt enorm sterk! Ik vind het echt heel knap van je zeg. Echt mooi dat je dat hebt kunnen doen! Misschien kan je haar juist gebruiken om jou te helpen, ten slotte is ze niet volledig denkbeeldig ze zit in jou, wie anders kwam met al die ideeën en woorden? Zie Millie als een voorbeeld en durf meer jezelf te zijn en weet dat jij het verdient om net zo sterk te zijn. Ikzelf heb erg lang een depressie gehad, en ik heb nu ook weer deels een terugval. Ik ga dit deels toepassen misschien werkt het. Je bent erg slim dat je hier op kwam zeg. En erg mooi dat het je geholpen heeft. Schaam je er niet voor dat jij jouw gedachten hebt kunnen gebruiken om jou door moeilijke periodes te helpen. Ik vind het iets heel moois en ik zou willen dat vele anderen dit ook konden. Wees wat liever voor jezelf want dat verdien je echt, je bent mooi zoals je bent en schaam je niet voor dingen die juist heel mooi zijn. Wees er trots op. Veel liefs mij ❤

Het komt wel goed, je bent oprecht heel erg sterk, take care ❤

Heyy je hoeft je er echt niet voor te schamen hoor! 

Toen ik nog ongeveer 5 jaar oud was begon ik echt te dagdromen en had ik altijd denkbeeldige vriendjes, dit is op mijn dertiende groter geworden doordat ik echt van Marvel films begon te houden, mijn comfort characters die in die films spelen zijn voortaan 24/7 bij mij (ik ben 15 btw). Ik heb ook een paar denkbeeldige personen die bij mij rust geven als ik paniekaanvallen krijg, moet huilen of overspoeld word met emoties. De persoon die het vaakst bij me is heet Ludwig, het is een man rond de 20 jaar en luistert altijd naar mijn verhalen die ik heb te vertellen tegen hem. Ludwig komt altijd wel eventjes kijken, hij verschijnt uit het niets (momenteel zie ik hem in mijn ooghoek langs me zitten, hij kijkt mee met hoe ik dit typ). Het is af en toe wel lastig het maladaptief dagdromen, maar ik denk dat de meesten dat wel weten. Ik zit vaak in de situatie dat ik uit mijn eigen wereldje kom, terug in de realiteit en dat ik door heb dat ik al die tijd tegen niks heb lopen praten en dat raakt me diep. Maar toch voel ik me het veiligst als ik in mijn eigen wereldje ben, met mijn comfort characters aan het praten ben, daar voel ik me thuis daar hoor ik. 

Weet dat er veel mensen voor je zijn en weet dat je niet alleen bent <3!! 

xxx je mede Maladaptieve dagdromer :]

Hey, 

16 jarige meid hier,

Ik ben zelf ook een maladaptieve dagdromer. En heb hier momenteel nog last van. Toen ik iets kleiner was op de basisschool... (Nu maakt het echt niet uit welke leeftijd je dit hebt of dan momenteel bent)... had ik ook een denkbeeldige vriendje. Weet zijn naam niet meer. Maar had hem wel vaak bij me. Maakte niet uit waar. Op school of thuis. Moest wel gek geweest zijn voor die kinderen om een of ander meisje in de wc horen praten tegen de muur :'). Hij is nu al lang weg. Sinds groep 6 al denk ik. Niet zeker.

Zelf heb ik nu nog steeds slast van maladaptief dagdromen. Denken aan mijn zelfgemaakte characters (OC) wanneer ik maar wil er kan. Heb vaker het gevoel dat ik maar 30 procent van de dag er bij ben. Vooral in autoritten, als we lang in de auto moeten zitten. Dan kan ik urenlang uit het raam kijken en dagdromen. 

Maar durf dit zelf tegen niemand te zeggen. Mijn vriendje weet het wel, maar hij kan niet veel er aan doen. Soms wil ik gewoon in mijn gedachten zijn en nergens anders aan denken. Kan me ook steeds slechter concentreren op school en vooral lezen. Kon vroeger veel beter lezen en concentreren, maar laatste tijd niet meer zo.

Begon denk ik op mijn 7e al. Maar toen was het nog niet zo heftig. Allemaal verhalen en ideeën in mijn hoofd verwerken. Momenteel heb ik al er in 1 jaar denk ik in mijn hoofd. Ik weet niet wat ik eraan moet doen eigenlijk, dus snap wat je bedoeld, om terug te komen op jouw originele bericht. Ik snap dat het wellicht niet gezond is, maar ik wil het niet kwijt.

Weet niet exact hoe ik het bericht moet sluiten…

Maar uhm... nee je bent niet gek. Iedereen heeft wel iets. En als jij een denkbeeldig vriendinnetje hebt dan is dat zo. Ik heb een heel sprookjesverhaal in mijn hoofd, dus ja ieder zijn ding. Hopelijk is het allemaal goed gekomen. Veel liefs ya girl Xela💙🧡