korte life story , tw heftige onderwerpen.

Hey guys. Dit is is een korte life story van mij. Nou hij is niet perse kort maar lees het als je er zin in hebt.

 - het begint van de depressie -

Het begon toen mn ma erg wreed was. Met woorden. Ze noemde me waardeloos en "als je hier niet zou zijn zou niemand het merken! Zo⅘ weinig doe je in huis!". Ik geef toe, ik deed geen enkel moer en was heel erg egoïstisch en narcisstisch. Maar ja ik was maar 11 jaar toen, begin van de zomervakantie. Ik zei altijd tegen mezelf pff laat die bitch maar zeuren, ze gaat toch niks bereiken. Op een dag werd mn ma (die ik even mf noem, mf = motherfucker) erg kwaad omdat ik de afwas niet wou opruimen. Ik besefde dat ik een deel was van de lgbtq community en toen transgender was. Ik was en ben een feminist. Ik zei tegen mf dat ik niet de afwas wil opruimen, omdat letterlijk haar fucking man het ook kan doen. Mf werd boos en gooide mn pa's broodtrommel op me. Heel erg hard. Gelukkig sprong ik naar links. Ik ben nogsteeds benieuwd wat is zou kunnen gebeuren als mf me had geraakt🤔 goed, dus dat gebeurde. Ik schreeuwde naar haar waarom doe je dat en zij gilt terug. Wat later komt mn pa en zegt tegen me dat mf het moeilijk heeft en drm zo doet. Ik vond dat niet een geldige antwoord dus ik bleef boos. De dag erna was denk ik ook de allereerste zelfmoordpoging. Niet omdat ik dood wou maar ik weg wilde. Maar ik hoestte en viel dus het lukte niet. De dag erna krijg ik een vette schuldgevoel en appte een "vriendin" die ik even hoertje ga noemen. Ik appte hoertje zo van ik deed een zelfmoordpoging, en wat deed die bitch? Ze stuurde stickers op whatsapp. Ik ben nogsteeds boos van hoe ze me niet serieus nam. Ik dacht ugh dit heeft geen zin dus ik appte een ander vriendin, R. Ze zei iets van (...)!!!! Waarom deed je dat!!!!! Ik chatte ben je boos, ze zei natuurlijk. Ik deed mn tel uit en werd eenbeetje boos. Paar weken later had ik extreme moodswings, niet door de puberteit maar echte depressieve klachten. In de ochtend was ik dolblij en sprong ik op en neer en schrijf in mn dagboek. In de avond werd ik depressief en wilde dood. Ik voelde me erg eenzaam en wist niet wat ik moest doen. Dit was eind mn 11 leeftijd en begin mn 12de. Na de extreme moodswings voelde ik me wat gekalmeerd, maar niet dat ik beter was dan nu toen. Daarna weer wat moodswings en begon de neutrale ik, waar ik momenteel ben. In die tijd van de extreme moodswings deed ik 10 zelfmoordpogingen, en ik heb dit genormaliseerd. Sommige werkten biiiijjna en bij de 5de denk ik kreeg ik een hallucatie. Anyway, de neutrale ik versie begon wanneer de 1e klas van de middelbare begon. Klasgenoten pesten, ik heb geen zin in. Op een moment werd ik erg moe van dit shit en besloot mn mentor te mailen over mn leven. Hij mailde erg geschrokt terug, ik weet niet waarom, zo diep is het toch ook nie weer joh. Het was in de avond btw. Mf kwam mn kamer binnen, ik wou haar iets laten zien amar zij begon van heb je iets te vertellen. Ik ging huilen en werd boos want ik was erg boos dat mn mentor het tegen mf zei. En de zorgcordinator ook nog. Ik kon niks vertellen aan mn ma omdat mn brein gwn niet meewerkte en iets dwong me om stil te zijn. Daarna kwam mn pa mn kamer in en vroeg wrm ik huilde, mf vertelde eenbeetje alles en mn pa was zo van wrm doe je dit??? Je kan naar de hel gaan!!! Ik ben zwaar teleurgestelt in jou!??!?!?!!! Die zinnen raken me tot de dag vandaag extreem. Ik moet er altijd ervan huilen, zoals nu. Ik kon niks zeggen yk en mn pa deed zijn hand omhoog om me te slaan. Mf zat gwn daar en deed niks he!!!!! Die scene dat mn pa zijn hanf omhoog deed blijft vooraltijd in mn hoofd ik denk dat het een trauma is. Ik was kwaad op mn ma want ze deed niks. Ze wisten ook nog over mn sh en wouden het zien, ik kon niks zeggen ofc. De dag erna moest ik een gesprek hebben met de zorgcordinator en mn ma. Mn ma zei dat ik mn school carriere heb verpest enzo. De gesprek was niet zo erg als ik het had gedacht. De zorgcordinator was erg aardig. Hij zei dat hij de mail ook binnen het gekregen en hij het erg volwassen geschreven vond. Dat effecteerde me niks want ik zat nogsteeds in een dip. Zorgcordinator adviseerde me naar de huisarts te gaan voor therapie. In de auto zei mf dat het niet hoeftte, anders komt het in mn doisiere te staan ofzoiets. Ze zei ook nog dat ik moest gaan liegen dat ik ben geweest!?!?!?!? Mn pa maakt nogsteeds tot de dag van vandaag grappen over dit en mn ma zegt dat ik mn schoolcarriere hebt verpest door dit. Dus dat was het. Ik voel me nogsteeds kut en kan nooit beter worden. Einde verhaal!!!