Mijn jeugd

Oke ik heb in mijn jeugd veel mee gemaakt maar weet zelf niet echt of ik overdrijf omdat me ouders steeds blijven zeggen dat het niet zo erg was

Oke het was dus zo ik weet niet precies wanneer het is begonnen maar ik denk toen ik vijf of zes was 

Elke dag werd er geschreeuwd 

En dat was me vader tegen me broer. Me broer was eerst een meisje en nu een jongen het blijkt ofzo dat mijn vader hem niet accepteerde maar ik weet daar niet veel van in iedergeval tijdens eten schreeuwde ze tegen elkaar echt zo heftig dat ik gewoon bang was dat ze gingen vechten.

Elke keer ging me vader zo ver dat me broer zijn zoon dus weg en klapte keihard met de deur en gingen we weer eten alsof er niks was gebeurd en deed me vader weer normaal dit gingen zo elke avond verder. In de auto gingen ze heel hard ruziën bijv mijn gordel was nog niet om en dan ging me vader al rijden kregen ze daar hele erge ruzie. Als ik boven zat hadden ze dan (had ik het idee) dat ze vele ergere ruzies hadden omdat ik er dan niet bij was. Uiteindelijk ging mijn broer uithuis na wat jaren want hij was achtien me vader mocht hem niet zien maar me moeder wel. Ik had het idee dat omdat me vader niet meer boos kon zijn op mijn broer het africhten op mij ik was ontzettend bang en ik voelde me alsof ik niets waard. Ik ging ook terug schreeuwen van onmacht uiteindelijk is die gestopt 2 jaar geleden maar hij heeft echt drie jaar elke dag tegen me geschreeuwd hij heeft me twee keer geslagen maar ik hoor in families dat dat normaal is ofzo dus ja nu heel vaak word ik als eerste boos omdat ik opgekropte woede heb van hem omdat hij mij en me broer zo klein heb laten voelen en nu ben ik ook steeds de boos doener hij praat slecht over mij achter me rug om(dat hoorde ik perongelijk dat het echt niet meer kon hoe ik deed dat ik net doe alsof ik een prinsesje ben) ik heb niet echt een band met hem en ik voel me alsnog best onveilig in mijn eigen huis dat heb ik ooit gezegd tegen mijn psycholoog van lang geleden me vader zei dat het echt niet zo erg was en ja toen is er niks meer mee gedaan ik weet niet zo goed wat ik ermee moet doen want als het echt zo erg is als ik me herinner dan heb ik alle recht om zo bang te zijn en gehoord te worden maar als je vader gelijk heeft dat het echt niet zo erg was en dat het gewoon kleine ruzies waren dan weet ik het ook niet en straks zeg ik er iets van tegen mijn nieuwe coach en dan word mijn vader alleen maar bozer en gaat die me misschien vaker slaan en heel hard tegen me schreeuwen en weer gemenen dingen zeggen tegen me ik weet niet wat ik moet doen weten jullie misschien tips of wat ik kan doen