Hoi ​@eendje,

Bedankt voor het delen van je verhaal. Dat is best een ingewikkelde en kwetsbare situatie om in te zitten. Je vraagt je af of het raar is dat je deze gevoelens hebt en je zoekt naar een eerlijke mening.

Het is absoluut niet raar dat je je zo voelt. Je gevoelens zijn heel begrijpelijk. Het is heel menselijk om op zoek te zijn naar erkenning en duidelijkheid, vooral als je het gevoel hebt dat er iets speelt waar je zelf geen vinger achter kunt krijgen.

Je bent op zoek naar antwoorden over jezelf. De observaties in je kleutertijd, de vermoedens van je ouders en leraren... dat zaait twijfel. Die twijfel is bij jou nooit weggenomen, ook al is het traject destijds gestopt. En nu zie je dat je zusje en je moeder wel die zoektocht aangaan, en dat jij daarin buiten de boot valt. Dat zorgt voor een gevoel van ongelijkheid en dat kan erg pijnlijk zijn. Het is niet gek dat je daar jaloers op bent, want dat verlangen naar duidelijkheid is er bij jou ook. Je wilt weten waarom je bent zoals je bent, en de bevestiging van een diagnose kan daarbij helpen.

Het kan zijn dat je ouders de gedachte aan een diagnose voor jou hebben afgesloten omdat je destijds 'niet gediagnosticeerd' bent. Misschien willen ze je daarmee beschermen, of denken ze dat het niet meer nodig is. Het is belangrijk om te onthouden dat het niet per se betekent dat ze je minder belangrijk vinden. De situatie van je zusje is waarschijnlijk anders dan die van jou, en daar handelen ze op dat moment naar.

Je verlangen naar antwoorden is een signaal dat je het serieus neemt en dat je voor jezelf wilt zorgen. Dat is juist heel krachtig.

Het is belangrijk dat je je niet laat leiden door deze gevoelens van jaloezie, hoe begrijpelijk ze ook zijn. Je kunt zelf stappen ondernemen om verder te komen.

Begin met het praten met je ouders. Vertel hen open en eerlijk wat je voelt. Je kunt bijvoorbeeld zeggen: "Ik weet dat het traject voor autisme-onderzoek vroeger is gestopt, maar ik heb er nog steeds vragen over. Ik zie dat jullie nu met zusje en jezelf bezig zijn met diagnoses, en dat vind ik goed, maar ik merk dat ik het jammer vind dat dit bij mij nooit is afgemaakt. Zou ik daar met jullie over kunnen praten?"

 Als je het lastig vindt om met je ouders te praten, kun je altijd zelf naar de huisarts stappen. Je huisarts is een vertrouwenspersoon die je kan adviseren en je door kan verwijzen naar de juiste hulpverleners voor een eventueel onderzoek. Dit is een stap die je helemaal zelf kunt zetten, ongeacht de mening van je ouders.

Het is de moeite waard om voor jezelf op te komen en te zoeken naar de antwoorden die je nodig hebt, want je gevoel is zeker niet raar.

Hopelijk kun je met deze stappen verder en veel succes!

xx liefs Wolf 🐺

Hallo maatje 

Zover ik zie hoe jij type zou jij dan geen hele erge autisme hebben denk ik, mieschien in jou kleutertijd ging het wel goed met jou. Dat jou ouders dachten dat het geen meerwaarde zou hebben. 😇

Jij bent ook niet normaal, zo hoef je jezelf ook niet te zien. Jij bent gewoon een raar meisje 😉. Volgensmij is er niks mis met jou hoor, (denk ik😅)

Ergens snap ik de jaloezie. Mijn broertje heeft ook adhd en epilepsie, als het kon zou ik graag 1 van de twee van hem overnemen. Als mijn ouders alles officiële zouden doen zoals het moet kan mijn broertje helemaal niks. Mijn broertje heeft het zwaar genoeg, maar dat is een ander verhaal 🤣. 

Ik denk dat het niet raar is dat jij zo jaloers bent. Mieschien een keer met je ouders over hebben, gwn is vragen waarom de test nooit is door gegaan in de kleuterklas. 

!dit is mijn meest eerlijke mening! 

(He ​@Wolf, zijn jou reactische met chatgpt getypt ofzo 🤣 eerst waaren ze zo kort (weekje geleden) en nu zijn het hele a4tjes, als je dit zelf hebt getypt respect🤣😉) 

Groetjes je maatje badeend