ik word gek in dit huis, met eten gaat het niet goed, ik wil niet meer

hoi, ik weet het echt niet meer. Alles gaat kut, mijn hoofd stroomt over.

Ik word helemaal gek in dit huis alles is hier mijn schuld de schuld dat ik besta, ik kan er toch niks aan doen ze gebben gekozen om een kind(mij) te krijgen? maar toch ben ik altijd het afstootkussen. Is er iets stuk mijn schuld, zeg ik iets mijn schuld probeer ik te helpen mijn schuld. Ook ben ik het afstootkussen om hun emoties kwijt te raken is er iemand boos ik vang de klappen en schoppen wel, wil iemand klagen, praten of zeuren ik ben de geheimhouder.

Ik leef in een klein vierkant thuis en dat vierkant wordt steeds kleiner en als ik ook maar een minimeter erbuiten ben krijg ik de klappen en het commentaar op me. Daarom moet ik hier weg, weg uit deze negatiefiteit, gewoon rust nouja rust, rust van mn gezin. Want echte rust zal er nooit zijn want mijn hoofd spoort niet meer het is gwn een grijze wirwar. Okay hersenen zijn grijs maar wat ik bedoel is dat alles negatief is in mijn hoofd. Ik wil alle negatieve stemmen vergeten dus doe ik maar aan automutilatie* en ik weet wel dat dat slecht is maar ik kan niet stoppen, ook weet ik niet wat ik wil.

Ik weet dat ik moet eten maar ik heb nergens zin in en lust niks, en als ik dan heb gegeten moet het er weer uit. Ik haat dit alles gaat fout ik wil weer met sabine (niet echte naam) praten want dat maakt mn hoofd leger en dan voelt het alsof ik steun krijg maar dat zal niet lukken. Ik weet niet hoelang ik dit nog vol ga houden. Ik wil niet meer en ik val langzaam helemaal uit elkaar maar de gemaakte lach blijft.

doeii

*automutilatie=zelfbeschadiging