OK dus ik heb deze neiging en benodigdheid, bijna vor aandacht, maar meer bezorgde soort aandacht dan normale aandacht??? 

som dan merk ik dat ik bijv aan het nadenken ben over hoe mensen zouden reageren als ik in een keer met een gigantische blauwe plek naar school kom, of bijv. in een keer gwn heel stil en depressief zou doen zoadt iemand mij dan zou vragen of er iets is of of dat er iets is gebeurt etc. soms denk ik er ook over na om te doen alsof ik probblemen heb die ik helemaal niet heb, of (dit is wel een heel erge achterhoofd gedachte maar alsnog) om mezelf een paar sneetjes ggevn om het te laten lijken alsof ik SH doe, zodat mensen dat dan zien en zich bijv zorgen maken om mij ofz. en ik weet dat dat echt ABSOLUUT niet ok is en dat zou ik ook nooit echt doen. maar de neiging om soms bijv te doen alsof ik een migraine heb, of alsof ik koppijn heb ofz  heb ik ook al een paar keer gedaan voor aandacht, of dat ik doe alsof ik heel lichthoofdig ben in een keer, (dat word ik soms ook, mr das bijwerking van een medicatie) en als et dan echt gebeurt dramatiseer ik het ook, gewoon voor een bezorgde soort aandacht.
ik haat mezelf daar eigenlijk voor een beetje, alsin wie wil nou doen alsof die SH doet of depressief is voor aandacht?? hoe trist moet je dan zijn om zoiets te flikken??  het is gewoon zo ee asociaal en gewoon ronduit vreselijk ding om te doen, maar ik betrapp mezelf nogsteeds met daarover nadenken.

ik weet serieus niet of dit normaal is ( ik gok van niet) en ik weet ook echt niet waarom ik het heb,want het is niet alsof ik echt heel weinig aandacht krijg ofzo, ik krijg zat aandacht, wenig bezorde soort aandacht, maar dat zou ik ook niet ZO sterk moeten willen hebben. ik heb volgensmij echt proffesionele hulp nodig ofzo, ik voel me ook zo schuldig , ik weet echt niet wat ik met mezelf aan moet.