Hoi ik merk sinds dat mijn opa is overleden (2019) dat ik me minder goed voel ik reageer erg kortaf op iedereen en ben eigenlijk altijd geïrriteerd ik heb dit dus al een tijdje maar het lijkt steeds erger te worden. ik had nooit echt dat ik verdrietig was ofzo behalve toen mijn opa dan overleden was natuurlijk. Mijn oma ligt nu in het ziekenhuis en is erg ziek. Ik ben daardoor vandaag nog verdrietiger en m’n moeder is ook chagarijnig door al de stres mijn oma is mijn laatste grootouder die ik nog heb. Ze is de enige die echt lief tegen me doet. Ik kan niet zonder haar maar ik ben bang dat ze niet lang meer heeft.

nu eigenlijk sinds april huil ik bijna elke dag ik voel me niet goed ik maak overal een probleem van voor mezelf over de domste dingen. Ook over dat ik bijvoorbeeld oud speelgoed niet gebruik en dat het zonde is. Het slaat nergens op maar over de kleinste dingen moet ik al huilen.

Mijn vader vind dat ik respectloos tegen hem doe en praat amper tegen me, omdat hij vind dat ik niet normaal met hem praat.

Mijn moeder praat wel met me maar is eigenlijk vaak boos ze maakt overal problemen van wat ik doe waardoor ik mezelf nog waardelozer voel.

Het komt denk ik ook door mezelf omdat ik echt heel vaak geïrriteerd ben.

Mijn familie verder weet hier helemaal niks van. Mijn ouders zullen er alsnog ook altijd voor me zijn maar ze zijn wel vaak boos/kortaf tegen me, maar ze zijn ook echt wel lief vaak. Niemand weet echt dat ik soms er ook over na denk om een eind aan mijn leven te maken maar dat heb ik wel de laatste tijd veel meer.  
Ik zit gewoon echt niet lekker in mijn vel de laatste tijd en denk ook vaak hoe ik er pijnloos een eind aan zou kunnen maken.

Ik word op school ook veel gepest omdat ik overgewicht heb waar ik me ook erg voor schaam ik haat dat ik er uit zie hoe ik er uit zie. Ook denken ze allemaal dat ik gay ben want ik heb alleen maar meiden vrienden. Ze roepen vaak in de aula dat ik gay ben , dikzak, kun je de trap wel op? , of ze trekken stoelen weg .

ik ben wel gay want ik vind een jongen uit mijn klas knap. Al pest die me wel, maar ik kan niet over hem heen komen.

ook zijn veel van mijn vriendschappen wederzijds. Ik ben zojuist een vriendin die ik ken sinds mijn geboorte daardoor kwijt geraakt.

maar als ik bij iedereen zou stoppen met wederzijds zijn zou ik geen vrienden meer hebben.  
 

even in het kort:

ik ben er gewoon echt klaar mee en wil niet meer
ik durf er vaak niet over te praten omdat ik niet gezien wil worden als een pick me of een aandacht zoeker. Ik weet ook niet of ik depressief ben want ik wil niet mezelf iets noemen terwijl andere het hoog waarschijnlijk veel erger hebben.

sorry voor het lange  verhaal maar ik moest het kwijt Ik weet serieus niet wat ik moet doen.