Hoi lieve iedereen van dit forum!

Ik moet even wat dingen kwijt die ik niet zo snel aan de mensen in mn buurt durf of wil vertellen.

Nou, ik doe dus aan zelfbeschadiging en ik ben ook suïcidaal dus vandaar kwam ik op dit forum. Ik heb daar eerder een topic over geschreven en na aanleiding van de adviezen van mensen hier heb ik besloten dat met mijn mentor te delen. Hij heeft natuurlijk de plicht om mn ouders in te lichten, dus die weten het ook.

Maar het heeft voor mijn gevoel niet echt geholpen en het gaat eigenlijk slechter met me, ik ben in de tussentijd naar een spycholoog geweest en ik heb haar alles verteld. Echt alles wat ik voel (is ook de bedoeling toch?) En zij zei dat ik andere hulp nodig heb voor mijn exacte situatie (iets met crisishulp voor jeugd ofzo). Dus ik moest een gesprek met die andere spychologen, en dat was echt een ramp eerlijk gezegd.

Nou, first of all, ik woon in een klein kutdorpje in (provincie) en eigenlijk was de dichtstbijzijnde plek waar mensen mij kunnen helpen in (plaatsnaam) en mijn moeder wou daar niet heen want het was alsnog te ver, dus toen hebben we gekeken of het dichterbij kon, ja dat kon. Maar één van de twee vrouwen die mij zou helpen die zat in (plaatsnaam) nog te werken (for some reason) en die was er ook bij door een soort video-call, nou daar werd ik helemaal nerveus van. En ze zat ook nog eens lekker van haar lunch te genieten, die dame. Dan mag je wel aan de andere kant van de provincie zitten, maar als je tegenover me zat had je dat niet gedaan (toch?) En die andere dame gebruikte veel te moeilijke termen voor mij vond ik. (Ik ben ook maar 14 jaar, niet alwetend) en toen ze vroeg over mijn gedachtes aan zelfmoord werd ik heel emotioneel en moest ik huilen ( mijn moeder ook, overigens) en in plaats van te snappen en te zien dat het dus misgaat met me, bleef ze maar doorvragen met van die moeilijke vragen en ik vond dat hele gesprek echt kut.

Het werkte ook een beetje averechts omdat ik nu eigenlijk meer deppresief ben dan voorheen. En ze gaan misschien een huisbezoek doen, en dat wil ik echt niet eigenlijk. Gewoon het idee al dat er straks misschien een onbekende in de huiskamer staat. Daar krijg ik dus spontaan rillingen van op mn rug

Nou, euhm sorry voor deze hele lap tekst, maar ik weet het echt niet meer.

( plaatsnamen en provincie weggehaald door De Kindertelefoon vanwege anonimiteit )