Ik weet het niet meer, ik snap mezelf niet meer ben boos op anderen, boos op m'n moeder omdat ze me niet snapt teleurgesteld in mezelf, en ook nog verdrietig. Gelukkig kan ik troost vinden bij God, naar nog niet genoeg, mijn vriendinnen weten het ook, en die leven mee. een andere vriendin heeft het ook moeilijk dus daar leef ik ook mee mee. Mijn broer kan mij troosten maar mijn moeder snapt me niet, komt misschien omdat pubers en ouders meestal niet samen gaan? Mijn mentor weer het ook, naar niet alles. Ik ben 14, op school wordt ons vriendinnengroepje vaak buitengesloten, er wordt geroddeld en er worden ook nog een paar jongens geplaagd en gepest. En toen ik ziek was, kwamen alle emoties eruit en nu ben ik ook nog vaak thuis omdat ik super misselijk ben.