Elke dag voel ik gewoon een sterke tegenzin om naar school te gaan. Waarom? Ik voel me niet gezien door anderen, niet eens mijn vrienden.

In mijn klas zit ik niet met mijn vrienden (zij doen een andere vakkenpakket) en dus sluit ik mij meestal aan bij een groep meiden. Ik had al een jaar eerder geprobeerd om vriendelijk en vrienden te worden met ze (inmiddels zit ik in de 5de), maar ze zijn duidelijk niet geïnteresseerd.. Alleen als het noodzakelijk is bijvoorbeeld voor opdrachten praten en discussiëren ze wel met mij. Ik heb gekeken of er nog andere mensen waren met misschien dezelfde interesses als ik, maar ik heb het gevoel alsof iedereen een beetje hetzelfde lijkt in mijn klas… Meiden achter jongens aan, jongens achter meiden, vapen, alcohol drinken, feesten ect. 

Maar niet alleen in de klas voel ik me niet gezien. Ook bij mijn vrienden heb ik het gevoel alsof ik er niet eens ben. Ik heb een vriendengroep op school (het zijn eigenlijk maar 2 meiden) en nog een vriendengroep (4 meiden) buiten school. Deze 2 vrienden hebben wel weer andere vrienden en kunnen met veel meer mensen omgaan dan ik. Soms sta ik dan daar, probeer ik een beetje mee te praten casually, maar ze negeren mij volledig of knikken alleen.

Buiten school is het andere groep ook verschrikkelijk. Vroeger was het alleen ik en mijn vriendin, maar sinds een paar maanden geleden waren er nieuwe mensen aangesloten. Nu heb ik het gevoel alsof ik steeds verder verdwijn in de achtergrond. Als ik bijvoorbeeld een appje stuur dat ik helaas niet kan komen om af te spreken, lezen ze mijn bericht wel, maar word ik verder volledig geghost of soms een simpel berichtje '’ah neeee'’. Kan een ander meid niet? Dan zijn er ineens heel veel berichten met '’waarom kun je niet komen??'’ '’we gaan echt niet zonder jou, dat is niet leuk'’ '’echt jammer dat je geen tijd hebt'’ enzovoort. Het maakt mij kwaad en gefrustreerd, want ik begrijp niet wat ik mis doe. Wanneer ik merk dat er een persoon ook maar een beetje buitengeloten wordt, probeer ik meteen dat persoon meer erbij te trekken. Maar wanneer ik word buitengesloten lijkt het wel alsof ze allemaal de andere kant op kijken. 

Ik vind dit kut, want ik heb sterk het gevoel alsof ik altijd de laatste optie ben. Wat mij wel opvalt is dat alle '’vrienden'’ die ik zojuist heb opgenoemd niet dezelfde interesses hebben als ik. Mensen vinden die fashion, k-pop, boeken lezen en schrijven leuk vinden lijkt onmogelijk in mijn omgeving. Wat kan ik doen?