Hey ​@Wie-zal-hat-weeten, ik snap echt dat je je zo alleen voelt, en dat is super lastig. Het is helemaal niet gek dat je verlangt naar vrienden die écht contact met je zoeken, je bellen, appen en je steunen. Soms lijkt het inderdaad alsof iedereen al een groepje heeft en jij er buiten valt, maar dat betekent niet dat het voor altijd zo blijft.

Misschien kun je proberen kleine stapjes te zetten: probeer eens een klasgenoot of iemand die je aardig vindt gewoon te vragen of ze een keer iets willen doen, bijvoorbeeld samen iets in de pauze of na school. Soms moet je zelf het initiatief nemen om vriendschappen op te bouwen, ook al voelt dat spannend. Het kan ook helpen om lid te worden van een clubje of activiteit waar je mensen ontmoet die dezelfde interesses hebben.

Verder is het super dat je steun voelt bij je ouders, ook al is het soms niet genoeg. Blijf ook proberen eerlijk te zijn over wat je voelt. En onthoud: je bent zeker niet alleen, ook al lijkt het nu wel zo. Er komen nog veel kansen om vriendschappen te sluiten die jou wel die steun en gezelligheid geven die je verdient.

xx liefs Wolf 🐺

Hey lieve ​@Wie-zal-hat-weeten, 

Ik wil je één ding meegeven en dat is dat je niet de enige bent die zich zo voelt. ik kan wel zeggen dat je wel probeert contact te houden, maar dat je zelf weinig terugkrijgt. Je hebt wel vrienden, maar zij maken geen tijd voor je vrij. En je voelt je vaak alleen tussen “groepjes”. Het is super dat je ouders er wel voor je zijn.

Soms moet je zelf het voordeel nemen om te vragen naar contact. Je kunt bijvoorbeeld tijdens pauzes of in de klas naast iemand zitten en kleine dingen vragen zoals “welke bladzijde is het?” Of “welk huiswerk moesten we maken?” Wat een gesprek uitlokt.

En mensen houden ervan om over zichzelf te praten, dus wees een luisteraar en toon interesse. We hebben allemaal soms onze momenten wanneer we ons eenzaam of onbegrepen voelen. Het is heel goed van je dat je jezelf kent, en dat is heel belangrijk.

liefs, 

Anoniem5752.