Hey, dus dit is al een tijdje aan de hand, ik voel me gwoon zo alleen en k*t. 
iedere keer dat ik thuis kom heb ik vaak een bijna depressie-achtige walm die over me heen komt. Ik ben op school echt een heel vrolijk kind en dat heeft ook soortvan te maken met het feit dat ik het gevoel heb alsof ik het tegen niemand kan vertellen. Ik heb een geweldige vriendengroep samen met een paar andere vrienden, maar ik ben eigenlijk altijd wel vrolijk met hun, en hun hebben ook gewoon niet de '’vibe'’ om over dat soort dingen te praten.
 Ik wil graag van die vrienden/ vriend waarbij je gewoon met ALLES aan kan komen, war je het over alles mee kan hebben, waarmee niets raar is, en gewoon je beste vriend/vriendin. Dat heb ik dus niet. ik heb veel vrienden maar ik ben niemand zn eerste keuze, ik ben gewoon '’een van hun vrienden'’ en ik voel me gewoon alsof ik een stuk mis ofzo.

Ik heb 1 vriend waar ik me dan bijvoorbeeld wel comfortabel mee voel om dat soort dingen misschien te zeggen, maar ik ben ook niet zijn BESTE vriend, en dat snap ik helemaal. maar dan heb ik een neiging om een beetje veel om te gaan met hem alleen en dat is niet iets dat ik wil doen want ik ben bang dat het misschien te veel is, en dat ik hem dan misschien kwijtraak. 

ALLES dat ik wil op het moment is gewoon zo iemand die je alles kan ertellen, als er word gevraagd wie je beste vriend is dat ik die persoon zijn/haar naam zeg zonder twijfel, waar je echt van die '’deep talks'’ mee kan hebben en tegelijkertijd om helemaal stuk gaan om niets op school bijvoorbeeld. 

En om het heel simpel te zeggen voel ik me eigenlijk gewoon wanhopig en ik weet niet wat ik ermee moet, want hoe veel mensen ook zeggen '’praat er over'’ , ik kan er wel over praten maar dat fixt uiteindelijk ook niks. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen, want ik kan ook nietgewoon uit het niets een vriend/vriendin toveren. ik heb echt advies nodig hierzo.