Oké daar gaan we, het is al lang geleden maar ik heb er nog steeds dingen aan over gehouden. 
 

Ik kreeg toen ik 11 was een nieuwe begeleider op scouting. Mijn ouder zag ik nauwelijks meer en dat ik vond ik heel jammer want zij was gewoon de goat. Ik was op dat moment ook heel erg bezig met iemand leuk vinden en een beetje indruk maken?? Ja het klinkt raar maar zo was ik. In elk geval zag ik toen een week later of zo haar zitten in het gebouw van scouting dus liep ik even naar haar toe om een praatje te maken. Ik vroeg waarom ze geen training meer gaf. Ik kan me niet herinneren wat ze antwoordde maar mijn volgende zegje was “maar jij bent leuker…” ze keek me raar aan en zei dat de andere begeleider ook goed is *einde gesprek*
hmmm ja als ik daar aan terug denk krijg ik al kippenvel of wil ik echt door de grond zakken. Het klonk alsof ik haar leuk vond en het ergste is dat ik dat ook zo wilde. Maar ik vond haar niet leuk, bovendien was ze 21 en ik 11. 
uiteindelijk kwam ze terug bij ons (?) maar we praatten een jaar niet met elkaar. Ik vermeed haar want het was een soort spanning tussen ons die ik niet echt kan omschrijven maar het was niet fijn. Een jaar later zei ze weer iets en glimlachten we af en toe naar elkaar, nog steeds wel ongemakkelijk maar dat was al beter. Uiteindelijk ging ze definitief weg en heb ik haar nooit meer gezien. Toen ze weg ging was alles nog niet helemaal gefixed maar ik was blij dat we weer konden praten. 

Een half jaar later appte ik mijn vriendin en gaf ik haar een bestie hartje weet je wel bij zo’n ding dat je je vrienden moet beoordelen hoe goeie vrienden ze zijn. Toen vroeg ze of het niet BFF kon zijn. Ik appte natuurlijk ja want dat wilde ik dolgraag. Ze was ook mijn BFF maar ik wil niet iemand een bff noemen als ik dat niet voor hun ben. Ik was voor het eerst iemands beste vriendin. Ik had een beste vriendin, iemand met wie je alles kan bespreken Echte Vriendschap die niet kapot kan!!! Een BFF best friends forever!!

ik was zo blij en wilde haar natuurlijk niet kwijtraken dus appte ik haar vaker en spamde met leuke foto’s van ons samen. Het betekende heel veel voor mij om een echte beste vriendin te hebben. En nu vandaag de dag nog steeds. Daarom wil ik haar een brief schrijven. Met dit er in, want ik weet niet wat ik zonder haar zou moeten en nu we samen zijn wil ik haar niet meer kwijtraken. Met een friendship ketting dacht ik dat ik haar kan vragen voor BFFMARRIGE. Wij houden van elkaar. Misschien een beetje cringe 😅 (??)

op school was ik vaak onzeker over hoe ik moet zijn van mezelf om cool te zijn en er bij te horen. Ik moest mezelf blijven maar hetzelfde zijn als de rest en kunnen meepraten over alles. Ik heb een nogal uniek karakter en ik denk vaak iets anders dan mijn vriendinnen op school. Ook heb ik vaak geen idee waar ze het over hebben. Ik ben over veel dingen onzeker. Hoe ik loop, welke woorden ik gebruik, hoe mijn haar zit en of mijn kleding wel leuk is, wat voor fiets ik heb. 
 

We delen veel en we mogen elkaar dus het zit wel goed. Ik probeer heel erg betere vrinden met ze te worden en de vriendschap meer vertrouwd te maken door iemand een knuffel te geven maar dat durf ik vaak niet. Ik ben altijd bang dag diezelfde rare sfeer ontstaat als met oude begeleider. Dat ze denken  dat er meer is of dat het ongemakkelijk wordt en dat ik een jaar niet met ze durf te praten. Dat is waarom ik denk dat ik een sociale angststoornis heb. Wat denken jullie??

Vaak ben ik wel anders bij mijn BFF. Op school zeg ik weinig, bij haar raak ik niet uitgepraat. Bij haar ben ik niet onzeker want wij denken hetzelfde en begrijpen elkaar. Ik ben heel dankbaar om iemand zoals zij te hebben en dat wil ik haar nog een keer vertellen. Zal ik dat doen of is dat cringe??

Ps: repect als je alles hebt gelezen en heel veel dank. Ik heb echt alles gezegd dus daar ben ik blij mee