Hoi. 

Ik heb een vriendin en ze was erg depressief. Nu gaat het wel weer wat beter. Maar is nog steeds thuis. Ik voelde mezelf toen heel alleen en verdrietig. Ik besloot om zo vaak langs te komen als ik kan om samen leuke dingen te doen en een beetje te vergeten wat we doormaken. We hadden er niet over onze gevoelens gepraat. Maar dat mocht ze wel doen. Ik stond er voor open. Maar ik heb respect er voor als ze het niet wil vertellen. Toen het slecht ging met mij, had ik niemand die me begreep of luistert zonder te oordelen. Ik wil nu verschil maken voor anderen. Wat ik heb meegemaakt gun ik niemand. Mijn manier is dus om te luisteren. Gewoon te luisteren zonder oordelen. Soms zeg ik dan terug wat ik denk dat het beste is. Ze hoeven er niet naar te luisteren. Ik probeer voor die persoon te zijn. Wat vooral niet zeg is dat die persoon zwak is. Door dingen te voelen ben je niet zwak. Gevoelens maak je menselijk. Ik zeg ook niet wat ik vind van de problemen van een ander. Want voor die persoon die de problemen ervaren is het misschien groot, maar als ik de die persoons problemen ervaar kan het voor mij misschien kleiner zijn of misschien nog groter. Dat weet ik dus niet. Dus ik zeg daar niet over, misschien dat ik wel zeg o wat naar/vervelend dat je dit ervaar of meemaak.  Ik heb vaak met de kindertelefoon gepraat toen het slecht ging met mij en ik heb gekeken hoe zij het deden het luisteren en ik was bij psycholoog toen het slecht heb ik ook gekeken hoe ze het deed

Ik wil me nog beter verbeteren, zodat ik echt voor iemand kan betekenen. Volgensmij doe ik het al wel goed, maar kan geen kwaad om nog te verbeteren toch?

Als jullie tips hebben, zeg maar gerust of vertel maar wat jullie zelf fijn vinden. 

Heel veel Liefs Zeepsopje