Ik had een heel secondary assembly op vrijdag want het was eind van term 1. Ik zat in sporthal en was erg druk en veel geluiden dus ik dook een beetje in elkaar. Ik zat wel naast mijn vrienden. Die zagen dat, had niks verteld, wou ik ook niet, maar gingen wel hand over mijn schouders doen, maar hielp niet. Toen kwam mijn mentor en ze raakt mijn schouder aan, ik voelde haar nagels. Ze vroeg of ik mee ging, maar zei nee. Daarna kwam de head of year, hij vroeg of ik mee wou met him en ik zei nee. Daarna dacht ik, beter dat ik niet hier ben, ik ben overprikkeld dus ik ging naar de head of year, die zag ik als eerst. En toen liepen we samen, we waren nog niet eens de sporthal uit of we zagen de school counselor en ze schreeuwde in mijn oor. Ik moest kiezen wat ik wou, in de sporthal of naar de school nurse of naar de pastoral office. Het ging lastig, maar koos voor pastoral office. De head of year gaf me een kleurplaat, heb dat uiteindelijk niet ingekleurd. De head of year zei tegen de persoon die werkt in de secondary office om me in de gaten te houden. En toen ging ik huilen. Ik dacht als ik het zacht doe, merkt niemand het. Maar die mevrouw merkte het op en ging naar de head of year. Ze had me gesnitched. Toen kwam de head of year natuurlijk. Maar ik was ontroostbaar en hij ze are you okay. Ik gaf geen antwoord. Het lukte gewoon niet om te praten. De head of year ging naast me zitten op zich wel fijn, maar ging wel zuchten en toen ging hij weg en belde hij in paniek mijn ouders. Like wtf. Huilen is dat iets om in paniek te raken? Ik vond dat echt niet fijn dat hij moest zuchten en mijn ouders moest bellen, ik had liever gehad dat hij gewoon rustig naast me zat. Maar goed. En dan gewoon wachten tot dat ik weer wat rustiger ben.

de reden was: ik was gewoon teleurgesteld in mezelf, ik dacht gewoon slecht over mezelf, ik was overprikkeld, ik wou gewoon even huilen.

is het raar om te huilen?

mijn moeder zei dat ik niet meer kan huilen op school. Volgensmij kan ik overal huilen, maar geen idee. Ze zegt dat ik erover moet praten. Maar hoe dan, ik wil dat gewoon niet en het lukt niet.

waarschijnlijk belde de head of year ook omdat hij dacht dat ik in gevaar was. Maar hoe dan? Want ik lag met mijn ene arm op tafel, met mijn hoofd erop en de andere arm gewoon naast mijn lichaam hangen. Ik deed niks, deed mezelf geen pijn. Ik ben nu wel wat voorzichtiger. Mijn schouders schokten wel en ik snikte hevig. Is dat gevaarlijk? Wat is de reden dat de head of year zo nodig mijn ouders moest bellen? Ik was gewoon veilig, maar ik was wel verdrietig.