Hoi,

ik ben een meisje van 15 jaar. Ik denk dat ik autisme heb, ik heb veel gelezen er over en ik herken mezelf erin. Ik zou vertellen waarom ik denk dat ik het heb.

toen ik klein was echt nog baby dronk erg weinig uit fles behalve als bij mama aan de borst dronk. Ik stopte ook geen dingen in mijn mond als normale baby’s, dus mijn ouders moesten mijn huid en de binnenste van mijn mond borstelen. Later kon ik alleen maar noedelsoep eten, de rest van het eten kotste ik alleen uit en als ik een keer goed had gegeten, spuugde ik heel mijn bed onder ‘s nachts. Ik had ook grote amandelen en vaak ontstoken oren en ben dus ook geopereerd niet dat het er iets mee te maken heeft, maar goed.
 

Later op de basisschool werd ik om de geringste dingen snel boos en verstopte ik me onder de tafel. Ik had ook vaak ruzie met mijn vriendin later in groep 5 en 6. En moest ik heel lang knuffelen met mijn juf. Ik bleef ook lang hangen in mijn boosheid. Ik kreeg uiteindelijk ook hulp. Ik moest naar het ziekenhuis ervoor. Maar ik weet niet meer wat we daar deden. De ruzie was vooral zo van dat mijn vriendin met iemand anders wou spelen. En dan speelde ze met iemand anders en speelden ze iets van dat ze draken zien en dat ik dat niet zag werd ik al boos. Ik was ook egoïstisch. En dan kwam mijn vriendin naar me toe om sorry te zeggen, vergeef ik haar nog niet. Ik was echt erg.

Ik weet vaak ook niet echt of vrienden die ik maak wel echte vrienden zijn. Mijn ouders zeggen dan dat je niet trouwt met je vrienden en dat snap ik ook, maar Volgensmij begrijpen ze het niet helemaal. Gesprekken beginnen vind ik erg moeilijk, altijd moet iemand anders beginnen. In de klas vind ik fijn om vaste plekken te hebben. Ik zie ook elk detail, voorbeeld, hoe dun de benen zijn van mijn favoriete leraar, dat hij veel knippert met zijn ogen. En ik kopieer dat ook, hij heeft ook dunne hartjes en moedervlekjes op zijn arm.

Een ander vriendin van me k, ze maakt soms bewegingen, soort van rillen, maar ik geloof niet dat het van de kou is. Ik kopieer mensen kort gezegd, niet persen dat rillen van mijn vriendin, dat merk ik gewoon op, maar het knipperen van mijn docent doe ik na. Iedereen sloft op school en doe ik ook vaak.

Ik heb ook soort van verwachtingen van vrienden. En dat zijn dat ze luisteren, respecteren, niet oordelen als er iets is, niet uitlachen en troosten en aardig zijn en tijd voor je nemen en als je al een vrienden clubje hebt probeer je die nieuwe vriend die je hebt gemaakt er bij te laten horen. Ik ben super rechtvaardig. Het moet eerlijk zijn. Nog meer voorbeelden. Ik kijk de kat uit de boom altijd. Iemand moet altijd eerst ergens naar binnen gaan en dan pas weet ik, het is veilig om naar binnen te gaan. Zelfs in mijn droom doe ik dat, laatst droomde ik dat er een alarm af ging en ik wist niet wat ik moest doen en ik keek rond iedereen zit op een stoel en ik ook en toen was er een aardbeving. Wanneer ik de overzicht niet heb raak ik in paniek.

Net als laatst op outdoor education. ‘s nachts kan ik nooit slapen. Ik lig op tijd in bed om 23:00 en val in slaap echt heel veel later 4 uur ofzo en ik moet 7 uur op. Behalve in vakanties. In vakanties zie ik er altijd veel beter uit. Ik kan echt niet meer. En niemand merkt het ook dat er iets is, ik geef mensen wel subtiele hints. Laatst zei tegen 1 van de docenten dat er een jongen in jaar 9 in de klas van mijn vriendin a zei dat hij dacht dat ik autisme heb. En ze zei zo van o die jongen zegt maar wat en begrijpt het niet. Terwijl ik echt dacht misschien denken ze wel na o ja misschien heeft ze het.

En gisteren in de kapperszaak moest ik mijn haar laten wassen, ik vond het verschrikkelijk, de lange nagels van die mevrouw die ik in mijnhoofd voel. Koud water, bang dat er water in mijn oor kwam. En ze gebruikte ook stoom machine en weet je dat ding maakt Veel geluid. Dat heb ik mijn moeder verteld en weet je wat ze zegt, probeer te slapen, ik weet dat je een gevoelig meisje bent. Ze weten dat ik gevoelig ben, maar ze denken niks bij van hmm, misschien is het het wel? Ze snappen het gewoon niet. En ik word gewoon gek. En laatst praatten mijn ouders met speech therapist. Mijn favoriete docent merkt dat ik niet makkelijk praat en raadde het aan om het te doen, dus nu zijn mijn ouders bezig en ze praatten over dat ik vroeger ben getest voor autisme. Ik weet niet zeker of ik het goed heb gehoord. En het kwam eruit dat ik het niet heb. Voor mijn gevoel ben ik er niet voor getest. Maar ik heb geen idee, misschien was dat wat we deden in het ziekenhuis, het was allemaal erg lang geleden. Maar ik word gek, als ik het al heb gehad wil ik nog een keer.

Wat ik allemaal vertel zijn wel symptomen en tenslotte voel ik me heel anders dan de rest, niemand begrijpt hoe erg ik me voel in te drukke plekken. En hoe slecht ik slaap. Vaak denk ik bij mezelf, misschien zoek ik de symptomen op zodat ik het na kan doen en zodat iedereen denkt dat ik autisme heb en dan ben ik blij dat ik iets bijzonders heb. Tenslotte heeft niemand het in mijn directe familie. Wel iemand van de stiefbroer van mijn opa van mijn moeders kant die zelf ook kinderen hebben gekregen en de zoon heeft ook weer een zoontje gekregen en hij heeft een erge vorm van autisme en kan niet praten.

en ook iets over mijn hobby’s, ik hou van muziek en ik weet er ook best veel van en ik luister ook veel muziek, ik hou ook van diamond painting. Dat is heel erg relaxend.

wat denken jullie wat ik moet doen nu. Ik heb wel een inzichtje gedaan, een test online, dat is niet heel erg betrouwbaar ik weet het. En het kwam eruit dat ik het waarschijnlijk heb. Ik durf er met niemand te praten, zelfs niet met mijn ouders.

het is er lang ik weet het, maar ik moet het kwijt, want ik weet niet wat ik moet doen, ik heb ook subtiele hints proberen te geven.

ik hoop dat jullie me misschien een beetje kunnen helpen.

heel veel liefs, 

zeepsopje