Hoi Zeepsopje,

Wat mooi dat je dit zo open deelt. Je woorden laten echt zien hoeveel je geeft om de mensen om je heen — en hoe moeilijk het is om ze los te moeten laten of afstand te voelen. Het klinkt alsof je in korte tijd veel bent kwijtgeraakt, of bang bent dat het nog meer gaat gebeuren. Dat doet pijn, en dat mag je voelen. 💙

Dat je vriendin (Ann) misschien weggaat, dat je oude vriendin depressief was, en dat zelfs de mevrouw van de bibliotheek vertrekt — dat zijn stuk voor stuk dingen die je kunnen raken, zeker als je al een lastig jaar achter de rug hebt. Het is dan niet gek dat je bang bent voor verlies. Misschien heb je te maken met een soort verlatingsangst — dat is geen zeldzaam gevoel, en het zegt vooral dat je diep verbonden bent met de mensen om je heen.

Wat je beschrijft, is een soort machteloosheid: je wíl vasthouden, maar dingen veranderen toch. En dat is zó lastig als je je hart hecht aan mensen. Maar weet je? Dat jij mensen mist, betekent dat je ze écht hebt gewaardeerd. Je hebt diepe banden gevoeld — en dat is iets heel bijzonders.

Misschien helpt het om een klein ritueeltje voor jezelf te maken als iemand vertrekt — een brief schrijven, een tekening maken, een herinnering opschrijven. Zodat die band op een bepaalde manier blijft bestaan, ook al is die persoon er minder of niet meer.

Je hoeft deze gevoelens niet in je eentje te dragen. Misschien kun je er op school met iemand over praten — een mentor, een vertrouwenspersoon of iemand van de leerlingbegeleiding.

Je bent gevoelig, en dat is krachtig. Je hebt liefde te geven, en dat is waardevol. En zelfs als mensen weggaan, blijft jouw liefde bestaan.

Liefs,
Ben

Hey ​@Zeepsopje ,

Wat voel jij je kwetsbaar en bang nu er zoveel verandert om je heen. Het is heel begrijpelijk dat je bang bent om mensen kwijt te raken, vooral nadat je al zoveel hebt meegemaakt en bent verhuisd. Verandering kan echt zwaar zijn, vooral als je je daardoor eenzaam voelt.

Het is superfijn dat je nieuwe vriendin op school hebt, maar het is ook logisch dat je je oude vrienden mist en dat het lastig is om contact te houden, zeker als de mogelijkheden beperkt zijn.

Die angst die je voelt, kan heel zwaar wegen. Het lijkt op een soort verlatingsangst, de angst om belangrijke mensen in je leven kwijt te raken, en dat kan je echt onzeker en verdrietig maken.

Misschien helpt het om met iemand op school te praten over hoe je je voelt, bijvoorbeeld een mentor of schoolpsycholoog. Ook kan je kleine rituelen te maken om contact te houden met je vrienden, ook al is het anders dan vroeger. Vergeet ook niet dat je niet alleen bent, ook al voelt het zo.

Het is heel dapper dat je dit deelt. Weet dat je het waard bent om gezien en gesteund te worden, en dat het oké is om bang te zijn.

xx liefs Wolf 🐺