ik vind het heel moeilijk om wat ik voel te verwoorden maar ik kan het gewoon proberen.

ik heb dit gevoel nu al een jaar, in het begin had ik ademhalings problemen van de stress ik dacht toen dat ik helemaal niet zo veel stress had om er zo een gevolgen van te kunnen krijgen.  Als ik aan mijn ademhaling dacht begon ik te paniekeren ik dacht dat ik  ging sterven. Dat gevoel is nooit weggegaan ik ben er nu mee aan het leren leven.

ik lig er ‘s nachts van wakker. Wat ik ook probeer ik kan niet slapen. En als ik dan eindelijk denk dat ik in slaap aan het vallen ben voel ik dat mijn hart te snel slaat en paniekeer ik terug. Ik ben dan bang dat ik bewusteloos ga vallen alleen in mijn kamer en dat niemand mij gaat vinden. Ik denk dat dit een soort angststoornis is. 
Ik schaam me ook heel hard over hoe ik reageer op wat ik voel want er zijn zoveel mensen die het erger hebben dan ik. 

Mijn jongere zus heeft het ook heel moeilijk denk ik, ze herplaats op TikTok allemaal dingen over zelfbeschadiging,zelfmoord gedachten, depressie, al bij al ze zet alles op haar TikTok. Nu het laatste over depressie raakt me langs een kant wel. Ik kan natuurlijk niet in haar hoofd kijken dus ik zeg dit ook niet met 100% zekerheid maar ik ben er bijna zeker van dat ze geen depressie heeft. Ze kan alles nog en ze ziet er gewoon gelukkig uit.  Ik vind het gewoon moeilijk dat zoveel mensen in hun TikTok repost dingen zetten die helemaal niet ge diagnoseerd zijn of gewoon helemaal gelogen zijn. 
mensen weten soms niet hoe zwaar een depressie kan zijn. 
 

ik heb zo een moeite met mezelf zijn, alles moet beter aan mezelf  ik zie niks moois meer in mezelf ik wil het allerliefst niet naar buiten omdat ik me schaam over hoe ik er uit zie.  Ik weet niet meer wat ik echt leuk vind, wat mijn doel in het leven is. Welke stijl ik echt leuk vind of wat nu echt mijn dromen zijn.

ik heb nog nooit iemand ontmoet die dit gevoel ook heeft, of nog nooit iemand gehoord die dit gevoel goed kan omschrijven 

het is alsof je gedachten maar aan één ding kan denken en dat is dat gevoel. Je voelt alles en niks tegelijkertijd. In mijn hoofd is iedere persoon slecht als die een ding mis doet ook al maak ik zelf fouten dus ik vind mezelf ook geen goed persoon. 

ik vind nu ook dat mijn omschrijving van dat gevoel niet compleet is maar ik kan het gewoon niet aanvullen ik kan er gewoon geen woorden aan geven. 

er zijn zoveel dingen die ik wil opnoemen dat mijn tekst gewoon zo onduidelijk is geworden en dat gebeurt ook altijd als ik er over wil praten of zelf een normaal gesprek wil volgen mijn gedachten gooien alles door elkaar.