Hai,

Ik weet niet of dit nut heeft, maar ik deel even mijn gedachten over mijn sport waarop ik zit, maar ook gewoon in het algemeen

Dus ik doe aan hockey, al 4 jaar. Ik vind het best wel leuk om te doen, en ik ben er ook redelijk goed in.  Ik heb 3x in de week hockey, waarvan ik 1x in de week een wedstrijd heb. Maar ik heb de laatste jaren dat ik het sociale punt van hockey niet echt leuk vind. Ik ben niet helemaal “vriendloos”, maar ik ben ook niet weer de populairste van het team. Meestal ben ik gewoon stil bij bijvoorbeeld het opwarmen/inlopen en tussen de hockey door, want ik ben natuurlijk weer bang dat ik het verpest als ik weer iets ga zeggen, maar niemand spreekt me ook aan van “he wat voor cijfer had jij voor dat vak” omdat ze gewoon weten dat ik zo snel mogelijk af wil van een gesprek.

Ik heb wel twee vriendinnen waar ik meer close ben, waar ik ook daadwerkelijk iets durf te zeggen, maar ik ben anders gewoon bang dat ze gewoon interesse in mij verliezen en dat ik helemaal geen vrienden heb kwa hockey

Ik heb ook mensen van mijn team ook horen zeggen dat ze me niet mogen, omdat ik stil ben en gewoon zo snel af wil van een gesprek. Niet omdat ik het stom vind omdat ik met die persoon omga, maar omdat ik gewoon bang ben dat er iets misgaat, dat ik iets doms doe, ect.. Ik ben wel gewoon aardig enzo, ik zeg wel “hoi” maar meer dan dat komt er gewoon niet uit mijn mond. 

Ook zijn alle meiden uit mijn team allemaal “clean girls” (geen haat naar ze tho), maar ik kleed me wat anders, luister naar andere muziek, meer alternative yk. Ik vind dat al echt een prestatie van mezelf dat ik me buitenshuis kan uiten hoe ik wil

Maar dan heb ik dus ook dat ik gewoon bij minder onderwerpen kan bijpraten dan wat zij het over hebben op dat moment.

Ik vind het ook weer echt een schaamtemoment als ik een drietal moet vormen als we iets in tweetallen gaan doen bij hockey, ik zak oprecht het liefst de grond in..

Op hockey ben ik dus echt constant bezig of ik me goed gedraag, of ik goed genoeg ben, of ik niets fout had gedaan de afgelopen twee seconden, ect. Bij andere omgevingen zoals school heb ik dit wel, maar echt in een veel mindere mate.

Daarom sla ik soms hockeytrainingen gewoon over en dat bespaart me echt gewoon zoveel gepieker man. Ik zie dat gewoon als een vakantie oprecht.

Ook gewoon bijvoorbeeld leuke activiteiten zoals een bingo buiten de hockey met mijn team sla ik gewoon het liefst over, maar dan voel ik me weer schuldig omdat ik weer zo een persoon ben die op mezelf is, en dat er ook gewoon mensen zijn die op mijn aanwezigheid rekenen. En dan snij ik mezelf onder andere ook door die gedachte. Ik ben er oprecht klaar mee.

Hockey is gewoon mentally draining voor mij. Op school bijvoorbeeld heb ik echt leuke vriendinnen waar ik me nooit zorgen hoef te maken of ze me goed genoeg vinden,, Ik kan ook gewoon na school de hele avond met of zonder vriendinnen bijvoorbeeld gewoon chillen, series kijken, tekenen, grappen maken, diy’en, en ga maar zo door. Ik ben dan ook gewoon een stuk meer outgoing en gewoon bijna een ander persoon en dan heb ik gewoon zo veel meer zelfvertrouwen..

Ik zou het liefst stoppen dus met hockey, maar dat komt weer slecht over op mijn team en ik weet gewoon dat mijn trainer ook dan teleurgesteld is in me. Al weet ik dat sporten belangrijk is, zeker voor mijn leeftijd, wil ik er toch graag mee stoppen. Mijn ouders zouden dat volgens mij echt gewoon niet goed vinden, en ze hebben ook echt geld uitgegeven zodat ik kan sporten, en dan voel ik me weer schuldig omdat ik niet normaal kan meedoen.. of ik moet weer op een andere sport gaan zitten maar dan ben ik weer bang dat ik  in hetzelfde gat beland.

Ik weet niet zeker of het allemaal nog leesbaar is enzo, maar ja, dus dat. <3