hoi schatjes 

ik schrijf s’avonds mijn gedachten op zodat ik beter kan slapen. ik hoop mensen hier mee te inspireren.

 dit was het van  24 november

Schuldgevoelens, verstopt in kleine dingen. Stemmen die verheffen voor het kleinste ding, dat hun niet aanstaat. Kijken in de spiegel en jezelf afvragen of je het verdient.

Het kleinste ontbijt van het jaar, 2 scheppen om precies te zijn, het koekje afwijzen wat je normaal altijd aanneemt.  Thuis expres je boterhammen vergeten en overleven op een tasje soep. Om dan thuis te komen en een snoepzakje en 2 koeken te eten, daarna komen de schuldgevoelens terug. Normaal avondeten, maar ergens hoop ik dat ik het uitkots.

De eerste signalen zijn gezien, maar niet in vraag gesteld. Biologie-leerkracht -> “alles oké?” – “ja?” -> “ben je klaar voor het examen?”  Morgen moet ik alleen bacteriën bekijken, twijfelend om een nieuwe hint te geven. Wiskunde-leerkracht -> “Lou zit hier alsof ze naar huis wilt, ze heeft er geen zin meer in.” – geen antwoord, gewoon eens kijken. -> soms een bezorgd kijken of het is ingebeeld.

De week gaat verder, nog even volhouden.

( naam aangepast door De Kindertelefoon vanwege anonimiteit )