Hoi ​@Zeepsopje,

Het klinkt alsof je nu heel moe bent van steeds hulp krijgen, en dat is heel begrijpelijk. Als je al je hele leven in een hulptraject zit, kan het voelen alsof je “anders” bent dan de rest, en dat kan heel zwaar wegen. Dat verlangen om “gewoon normaal” te zijn is heel menselijk, zeker als je het gevoel hebt dat afspraken je lessen onderbreken en je steeds herinneren aan je problemen.

Tegelijk laat je zelf al zien dat er een deel van jou weet dat je hulp nog nodig hebt, ook al voelt het soms alsof het niets oplevert. Hulp werkt vaak traag en ongemerkt; soms merk je pas later dat het iets heeft veranderd. En het is oké om af en toe een pauze te willen, maar het is belangrijk om dat in overleg te doen, zodat je niet zonder steun komt te zitten als het moeilijk wordt.

Het was een heel moedige stap om de hoofd van jaar 10 een bericht te sturen. Dat laat zien dat je ondanks je angst toch contact zoekt en dat is precies wat je nodig hebt om niet alles alleen te dragen. Je vriendin heeft gelijk: je stoort hem niet, en het is zijn taak én zijn wens om er voor leerlingen te zijn.

Misschien kun je morgen eerlijk zeggen wat je hier ook zegt: dat je moe bent van hulp, dat je soms het gevoel hebt dat het niet werkt, maar dat je ook weet dat je het ergens wel nodig hebt. Dan kunnen jullie samen kijken of er manieren zijn om de hulp minder zwaar te maken, zodat het niet voelt alsof het je hele leven overneemt.

xx liefs Wolf 🐺

Ja hij had geantwoord. Hij zei dat hij erg druk was. Als het echt een noodsituatie was kon ik de grote pauze komen voor 5 minuten. Of als dat niet zo is met mijn mentor praten of als het echt om veiligheid gaat met iemand die ik nog niet goed ken.

Ik weet biet zeker of dit een noodsituatie is, dus ik zei dat ik met mijn mentor zou praten want vanochtend had ik een goed klik met haar en kon ik makkelijk praten. Zo dus na school bleef ik nog even in de klas en sprak ik haar nog even.

Ik heb alles verteld. En ze zei is het dan echt niet beter om door te gaan met praten met de schoolcounselor? Ik antwoordde ik wil echt niet meer.

Hey ​@Zeepsopje,

Wat goed! Je hebt dus slim gekeken wat echt belangrijk is en even met je mentor gepraat, zodat je alles kwijt kon en je hoofd wat rust kreeg. Ze stelde voor om misschien toch door te gaan met de schoolcounselor, maar jij weet wat voor jou werkt en zei eerlijk dat je dat echt niet meer wil.

Dat is best krachtig eigenlijk: je kiest zelf hoe je omgaat met dingen en dat is helemaal oké. Soms is luisteren naar jezelf net zo belangrijk als advies krijgen.

xx liefs Wolf 🐺

Ja en mijn mentor zei toen dat ze met hoofd van jaar tien zou praten en met de schoolcounselor.

​@Zeepsopje ik wou even zeggen dat ik je begrijp. Ik zal mijn eigen ervaring delen in de hoop dat dat je iets brengt. 

Ik heb 3 jaar therapie gehad. ik heb altijd wel zo probleempjes gehad. Ongeveer alle soorten therapie gehad die je je kan bedenken. psychomotisch therapie, systeem therapie, psychiatrisch gezins behandeling emdr, cognitieve gedragstherapie, act ga zo maar door.   Er leek eigenlijk maar geen einde te komen aan problemen waar ik mee struggelde. Ik wou dat ik ze kon zeggen hier, maar zijn niet in een zin uit te leggen. Dus dan wordt dit een te lang stuk. sws wel autisme dus het leven komt gewoon wat harder aan soms.

Maar toch eigenlijk vrijweinig het idee gehad dat het me hielp. Ik had altijd het idee dat psychologen alleen maar vragen stellen als; wat denk je zelf dat nu het beste zou zijn? gewoon dat je alleen maar uitgehoord wordt en dat de vragen zo voorspelbaar waren dat het ook door een ai-bot of zelfs op een gegeven moment door jezelf zou kunnen. het is fijn dat je alles op een rijtje hebt, maar met een dagboek lukt dat ook. Dan gooide ze er nog wat psychologische ideeën tussen door als g-schema's, signaleringsplannen, of een veilige plek in je hoofd bedenken, maar op een gegeven moment kende ik die dan ook wel.

in echte gesprekken geven mensen soms nog weleens adviezen over wat hun geholpen had en wat hun ervaringen waren. En dat beviel mij eigenlijk wel meer. ik snap dat dat niet altijd werkt. en je soms ook net de foute dingen kan zeggen.  En dat de manier hoe psychologen dat doen '’veiliger'’ is. 

Er was op zich niks mis met psychologische gesprekken en dat je het op een rijtje kreeg, maar het voelde gewoon op een gegeven moment alsof het niet zoveel meer deed. Maar dat je niet kon stoppen, want de problemen waren niet opgelost. een hele lange wachtlijst gehad, terwijl de problemen super erg waren. MAar het idee hebben helemaal '’opgelost'’ te moeten zijn voordat je weg kan.  Ik moest altijd anderhalf uur met het ov reizen om er te komen. en dan anderhalf uur terug. Dus 3 uur voor een gesprek van een uurtje.

Ik moest dan eerder van school weg en was pas laat thuis. Terwijl ik het idee had dat ik er niets aan had. En ja dacht dat het me meer zou helpen. gewoon met vrienden wat te gaan doen. 

Ik stopte uiteindelijk omdat ik langdurig ziek was. Maar nog steeds als er dan een probleem op psychologisch vlak wordt gespot wordt er altijd gevraagd of ik niet beter naar een psycholoog kan. terwijl ik soms ook het idee heb dat het er gewoon bij hoort om je af en toe ergens slecht over te voelen