Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18
Beantwoord

Hulp om snijden

  • 2 december 2018
  • 438 reacties
  • 9628 Bekeken


Toon eerste bericht

438 reacties

Reputatie 6

Hey,

Het kan zijn dat als jullie erover praten, er een middenweg gevonden kan worden. Ik snap dat je de situatie somber inziet, maar als jullie er nooit over praten, weet je ook niet of er iets kan veranderen. Wellicht reageert 1 van jullie onbewust zo, omdat er iets dwars zit. Je weet het niet.

Goed dat je iets gaat proberen! 

Gr. Pin

Reputatie 3
Badge +3

Hey!

Een heleboel is gebeurd, dus ik zal maar weer eens een update geven. Ik heb het bericht gekopieerd dat ik naar Clay heb gestuurd voor advies en het aangepast voor privacyredenen. Hier komt het, het is een lang, lang, lang verhaal.

Het begon allemaal vorige week, toen Rick dus van mening was dat mijn ouders moesten weten dat ik zodanig diepe sneeën had dat ik verband nodig had. Hij denkt/is van mening dat hij voor mij moet praten, omdat ik niet goed met mijn ouders communiceer (ik ben boos, moment 1). Ik ben het wel met hem eens dat ik het niet goed genoeg doe en het beter moet, maar ik ben ook van mening dat ik niet zonder reden op een bepaald moment dichtklap. Ik ben er van overtuigd dat dit uit bescherming is voor mijn ouders en ook al is niemand het er mee eens, dat ik wel het recht heb om mijn ouders zo goed als ik kan te beschermen. Ik weet namelijk dondersgoed dat ik ze pijn doe en ook al is het niet mijn taak om ze te beschermen wil ik dat wel. Ik ben het er wel mee eens dat ik meer moet willen delen, maar niet op deze manier.
Hij was meegelopen naar de auto van mijn vader en heeft daar met hem gepraat. Ik heb vrijwel niks van het gesprek meegekregen omdat de motor van de auto aanstond. Diezelfde dag heb ik nog een verbandje gehaald en dat was dat. Ik kreeg ook nog een mailtje van Rick waarin stond dat hij mijn ouders had gemaild om een afspraak te maken en dat ik mijn rust moest pakken nu de toetsweek was afgelopen. Ik (de nieuwsgierige controlfreak die ik ben) heb hem teruggemaild met de vraag of hij voortaan een cc'tje naar mij wilde sturen als hij mijn ouders ging mailen (dat deed Clay ook altijd en mijn mentor doet get ook) en of hij tijdens het volgende gesprek wilde vertellen wat hij aan mijn vader had verteld (Ik heb aan mijn vader gevraagd of hij het mailtje van Rick door wilde sturen en heb gevraagd wat Rick die dag in de auto had gezegd. Hij heeft het mailtje doorgestuurd, maar ik kreeg niet echt antwoord op de tweede vraag.). Oh en dat weekend had ik met die ene vriendin met zelfmoordpoging (we spreken wekelijks af om elkaar advies te geven en bij te kletsen) afgesproken en ik moest van haar aan een volwassene vertellen over mijn gewicht (Ik was een beetje geschrokken, want ik had mezelf gewogen en kwam erachter dat als ik nog 0,9 kg afval er volgens het Voedingscentrum een mogelijkheid tot vitaminetekort is.). Dat had ik gedaan, ik had hem gemaild en kreeg een preek dat ik echt beter moest eten (viel te verwachten) en dat hij het echt noodzakelijk vond om voor mij met mijn ouders te gaan praten en hen te vertellen wat ik niet kon vertellen. Alles was oké, niks aan de hand.
Toen kwam dinsdag. In de ochtend was mijn moeder in de badkamer dus kleedde ik me om in mijn eigen kamer. Ze kwam plots binnen en toen heb ik gauw mijn pyjama om mijn arm gewikkeld (Ja, ik ben weer op mijn arm begonnen. Geen zorgen, geen mogelijkheid tot ongeplande zelfmoord, ik snijd op de buitenkant van mijn linker onderarm.(dat is meer bedoeld voor Clay, maar goed, ik laat het er gewoon in)). Ze had eigenlijk meteen wel in de gaten wat er aan de hand was en werd boos, maar is ook snel weer weggelopen nadat ze me gedag had gezegd. De situatie is dus niet geëscaleerd. Ik daarentegen was helemaal over de rooie en ben zo snel als ik kon vertrokken, waarbij ik was vergeten mijn eten in te pakken. Nu denk ik dat het wel handig is als ik vertel dat mijn eetpatroon zodanig is verslechterd dat er dagen zijn waarop ik helemaal niks eet tot het avondeten (Dit vindt ongeveer 1 keer per week plaats.). In principe was het vergeten van mijn eten dus geen probleem, maar ik zit in de pauze met vriendinnen en ik wist dat ze boos zouden worden als ik niks zou eten. Ik kwam dus best gespannen aan op school. Ik vond het eng om naar huis te gaan, omdat ik bang was voor de reactie van mijn moeder en was ook bang voor de reactie van de vriendinnen in de pauze. Ik wist dat ik er met iemand over moest praten voor advies, maar de vriendin met zelfmoordpoging had die dag haar allereerste tentamen, waar ze heel gespannen voor was dus durfde ik haar niet lastig te vallen. Toen heb ik Rick maar gemaild en kreeg ik als reactie terug dat ik naar hem toe moest komen als ik geen geld had, zodat ik wat in de kantine kon kopen. Sowieso moest ik even na het vijfde lesuur naar hem toe komen. Beide pauzes was alleen (1 van de vriendinnen) er, wat ik wel fijn vond, want zij wordt minder snel boos. Ze was niet blij dat ik niks at, maar ik mocht in de grote pauze een boterham die ze zelf had meegenomen eten. Ik had gevraagd of ze mee wilde lopen naar Rick, want we hadden het zesde samen les en wilde daar graag samen naartoe lopen. Ik was niet in de veronderstelling dat dat met Rick lang zou duren. Ik dacht dat ik gewoon een korte preek kreeg en dan weer mocht gaan. Toen we daar aankwamen was ik een beetje gespannen en raakte in paniek toen ik Rick niet kon vinden, die vriendin moest me weer eens rustig krijgen. Hij kwam aangelopen en stuurde haar een soort van weg. Toen gingen we naar een lokaal en ging hij een soort van mini-gesprekje met me voeren. Hij vroeg waarom ik gespannen was en zei dat als mijn moeder boos zou worden ze dat uit liefde deed. Hij zei ook dat ik iets moest eten en dat ik bij de kantine wat moest kopen, maar dat hij wel geloofde dat ik mijn eten oprecht was vergeten. Ook kreeg ik een preek over dat ik naar anorexia neig, dat mijn situatie steeds erger wordt en ik zo alleen maar meer mensen krijg die zich met me gaan bemoeien. Hij kwam (uit het niets) met zijn eigen theorie dat mijn situatie niet ernstig genoeg was om eerder op de wachtlijsten te komen en dat ik nu dus mijn situatie aan het verslechteren was zodat ik eerder hulp krijg (ik ben boos, moment 2). Ook zei hij dat hij me geen cc'tje zou sturen, want ik ben een beetje een controlfreak en dat is niet goed voor me (ik ben boos, moment 3)(Ook Clay vindt dit grote onzin). Hij zei dat ik naar de les moest gaan en moest stoppen met mezelf te knijpen (Dat was ik tijdens het gesprek aan het doen, want ja, ik was gespannen.)
Toen ik thuiskwam was mijn moeder nog niet thuis, maar ze heeft het er niet meer over gehad. Diezelfde middag werd er gebeld en ik nam op. Het was Rick. Hij wilde een van mijn ouders spreken om te vragen of ze al een datum hadden voor een gesprek (ik ben boos, moment 4, want ik vind het niet netjes dat hij dit niet van te voren bij me heeft gemeld, maar goed.).
Nu komen we aan bij vandaag (dat was donderdag). Ik kwam terug van het wandelen met de hond en de telefoon ging weer. Het was weer Rick (ik ben boos, moment 5). Hij vroeg of mijn ouders thuis waren en zei dat hij het liefste met mijn moeder wilde praten. Er was bezoek en dat heb ik hem verteld, maar dat kon hem niks schelen (Heeft hij niet letterlijk gezegd, maar hij vroeg gewoon opnieuw of hij iemand mocht spreken). Toen ik vroeg wie met Rick wilde bellen liep mijn moeder snel weg met het bezoek, dus kreeg mijn vader de telefoon. Rick vroeg weer hetzelfde en mijn vader vertelde hem precies hetzelfde dat ik hem zojuist ook had verteld, namelijk dat er een datum was, maar dat we wachtten op reactie van de stichting omdat we hen die datum hebben doorgegeven voor het het probleemverhelderend gesprek (Hij wil graag met mijn ouders praten voordat dat gesprek plaatsvindt, want dan kan hij nog vertellen dat het volgens hem echt ernstig is en ik een eetstoornis heb.). Toen begon Rick erover dat het echt slechter met me ging en dat mijn ouders dat moesten weten (ik ben boos, moment 6). Ook zei hij dat de zorgcoördinator graag dan ook een gesprek met mijn ouders en Rick en zonder mij wilde hebben (ik ben boos, moment 7). Ik weet dat het er niet gaat om aan iemands kant staan, maar ik heb echt het gevoel dat als dat gesprek zonder mij plaatsvindt er niemand in die ruimte zal zijn die echt aan mijn kant staat (En ja, de hele reden dat ze een gesprek hebben is omdat ze aan mijn kant staan en me willen helpen, maar ik denk dat je snapt wat ik bedoel.) Mijn vader vertelde wat Rick had gezegd en mijn moeder werd een beetje geïrriteerd over het feit dat ik via Rick communiceer (Niet mijn bedoeling, hij deelt wat hij wilt delen, ik vraag er niet om. Ik snap wel dat het zo overkomt.). Ze wilde graag van mij horen wat hij te vertellen had en ik zei dat hij alleen maar wilde melden dat het slechter gaat met mijn zelfbeschadiging en met het eten. Meer dan dat kan ik niet vertellen, want dan klap ik dicht. Ik zit al constant te zeggen dat mijn ouders dit heus wel weten en dat bevestigden ze zelf ook (Clay vindt mij zelfs te naïef, ze zegt dat ze denken dat het veel erger is dan het daadwerkelijk is), maar ook een soort van niet, want ze vonden het dan wel vervelend om van hem te horen dat ik een verbanden nodig had. Mijn moeder zei wel nog: 'Denkt hij dat we achterlijk zijn ofzo?'
Als er staat dat ik boos ben betekent dat niet dat ik ook heb geuit dat ik boos was. Soms omdat het pas later binnenkwam, soms omdat ik vriendelijk probeerde te blijven en me in probeerde te houden.

 

Complimenten als je dit allemaal hebt gelezen. Ik hoop dat iemand advies heeft over wat ik moet doen. Volgens Clay belde Rick omdat de zorgcoördinator hem dat verteld had. Ze denkt ook (en ik ook) dat hij wel weet dat hij niks kan doen om het beter te maken, maar dat hij het wel probeert. Ik irriteer me er ook aan dat hij heel erg alwetend doet, terwijl hij niet begrijpt hoe ik me voel en volgens mij ook nauwelijks weet wat hij zelf aan het doen is. Clay zegt dat ik twee opties heb: 1. Hem niet meer vertrouwen en het zo laten, maar hij gaat niet veranderen, dus dat zou betekenen dat ik geen gesprekjes meeer met hem heb. 2. Hem vergeven en proberen hem te vertrouwen en er oké mee zijn wanneer hij zoiets nog een keer doet.

Oftewel: help.

Groetjes,

Anoniempje

Reputatie 6

Hey,

 

Jeetje wat een gebeurtenissen.

 

Ik denk wel dat Clay gelijk heeft, met die twee keuzes die je hebt.

 

Oké wat ik nu ga zeggen moet je niet verkeerd opvatten. Ik vind het juist heel goed dat je iemand in vertrouwen hebt genomen. Dat was zeker de juiste keuze.

Rick is je docent scheikunde. Hij is geen hulpverlener. Hij komt ook niet in de buurt van zo'n persoon als bv de zorgcoördinator al wel weer doet. Ofwel, Rick weet waarschijnlijk inderdaad niet wat hij aan het doen is.

Het enige wat hij kan doen, is luisteren naar jou. Daarbij merkt hij dat het steeds slechter met je gaat. Hij ziet dingen, signalen, maar omdat hij niet "opgeleid" is, kan hij dat waarschijnlijk ook niet 100% correct beoordelen. 

Het is dan sowieso logisch dat hij wil overleggen met de zorgcoördinator, met je ouders en met jou. Er heeft niemand echt zicht op de situatie, als in, je staat niet echt "onder controle" van een psycholoog. Je deelt die dingen bij hem en dat kan hem het gevoel geven dat hij er wat mee moet doen. Dat het misschien zijn schuld is als er wat gebeurt. Idk wat hij wel of niet voelt, maar dit kan ik me zelf wel voorstellen. 

Ik denk dat het heel logisch is dat een docent deze "zorgen" wil "overdragen" aan de mensen om jou heen. Ik denk dat het voor hem heel belangrijk is dat je ouders het weten, omdat hij er niks mee kan. 

 

Ik denk ook dat hij niet gaat veranderen in de manier waarop hij nu de situatie aanpakt. Als je dit oké vindt, kun je blijven praten met hem. Je weet dat hij dan waarschijnlijk weer met je ouders wil praten. Als je dit niet wil, zal je waarschijnlijk moeten stoppen om hem in vertrouwen te nemen. 

 

Ik snap ook dat je aanwezig wil zijn bij dat gesprek en dat je het liefst alles wil weten wat er gezegd wordt. Echter snap ik Rick ook en hij moet bij zo'n gesprek vrijuit kunnen spreken. En Rick staat wel echt aan jouw kant, maar ik denk ook, net als Rick vgm, dat jij jouw situatie nog steeds wat onderschat. 

 

Want besef je wel dat je eigenlijk heel diep zit? Je hebt enorm veel stress thuis, je snijdt jezelf en ik denk niet dat het nog heel gezond is, je valt enorm veel af. Dit komt ofwel door een eetstoornis, maar daar kan en ga ik niet over oordelen, of je hebt een depressie of een ander probleem waardoor je ook gewoon je eetlust bent verloren. In ieder geval is dat ook geen goed teken. Je schrijft zelf vaak dat je geen vrienden hebt (ben ik het mee oneens) en je hebt vgm ook sociale angsten/ongemakkelijkheden. Ik bedoel, dit is echt serieus... En jij wil het liefst het aanbod voor hulp afslaan, terwijl je het eigenlijk nog niet écht hebt geprobeerd.

 

En ik bedoel dit echt niet om op je te zeiken of om je te vertellen wat je moet doen. Ik bedoel, met mij gaat het ook niet goed en ik loop ook niet bij een psycholoog. Maar goed, mijn situatie is heel anders, dus dat zal ik verder ook niet vergelijken. Ik denk alleen wel dat je echt problemen hebt en dat dit niet is hoe je verder kan. Wil je zelf niet van al die problemen af? 

Ik snap ook dat je in een lastige situatie zit. En dat Rick zei dat je je situatie erger maakt om eerder hulp te krijgen, lijkt mij dan ook grote onzin en ik word ook razend van zo'n opmerking. Ik snap dat de weg naar hulp en de weg naar en het aanpakken van je problemen lastig is, maar ik denk ook dat dat is wat je wel moet doen. Anders kom je niet verder. Je kan dit niet voor eeuwig blijven doen. Je moet een andere manier zoeken om met die emoties om te gaan en dat kan je niet alleen…

 

Dus moraal van het verhaal. Je moet zelf beslissen wat je doet, verder praten met Rick of niet. Verder denk ik dat je misschien stilaan moet erkennen dat het niet goed met je gaat en wat liever voor jezelf zijn. 

Ik hoop in ieder geval dat dit allemaal goed uitpakt.

 

Gr. Pin

Reputatie 3
Badge +3

Hey!

Ja, dat verdiende ik wel. Deze hele week krijg ik al te horen dat ik eerlijk tegen mezelf moet zijn... Ja ik begrijp dat ik diep zit, maar wat doe je er aan? Aan de ene kant gun ik het mezelf niet eens om hulp te krijgen, aan de andere kant wil ik wel maar krijg ik geen goede hulp. Mijn ouders lijken alleen maar boos te kunnen zijn (we hebben vandaag een discussie gehad en ze werden boos, zeiden eerst dat ze het wilden begrijpen en vervolgens gingen ze vertellen wat ik moest doen en proberen een deal te sluiten zodat ik ging eten). 

Ja ik geef snel op, ik ben bang dat dat komt door het feit dat ik niet echt het gevoel heb dat er iets is om voor door te gaan, dus waarom zou ik? Als ik er niet meer zou zijn is het niet het einde van de wereld want ik lijk iedereen alleen maar boos te kunnen maken door wat ik doe (ja ze worden boos uit liefde, maar dat geeft mij geen beter gevoel).

Er is geen motivatie voor verandering want ik voel me zo alleen. Er is niemand die het nog op de lieve manier wil proberen en me bij de hand neemt om me rustig te vertellen wat ik moet doen zodat het goedkomt (Ja, dat is mijn zeer onrealistische droom), want zelf heb ik de puf niet om het te doen.

Zo, dit was me een depressief bericht, maar goed, meer kan ik er ook niet van maken.

Groetjes,

Anoniempje

Reputatie 6

Anoniem06:

Deze hele week krijg ik al te horen dat ik eerlijk tegen mezelf moet zijn...

 Niet zozeer eerlijk, vooral lief. 

 

Anoniem06:

Ja ik begrijp dat ik diep zit, maar wat doe je er aan?

Ik denk dat het begint met het erkennen dat je diep zit. Dat heb je al gedaan. Als je weet dat er iets niet klopt, dan kun je daarna werken aan acceptatie dat het niet lekker gaat.

 

 Anoniem06:

Ja ik geef snel op, ik ben bang dat dat komt door het feit dat ik niet echt het gevoel heb dat er iets is om voor door te gaan, dus waarom zou ik?

Kijk, dat is de depressie. Daardoor zie je niks om voor te leven, omdat er nu niks is om voor te leven. Als je de somberheid en andere problemen achter je leert te laten, zal je vanzelf aspecten aan het leven ontdekken die zeer zeker de moeite waard zijn. En dat zal nu wel als een valse belofte klinken, mede omdat je je er niks bij voor kan stellen, maar het moet toch echt zo zijn. Waarom zijn er anders zo veel mensen op aarde zonder zelfmoordneigingen? 

 

 Anoniem06:

(ja ze worden boos uit liefde, maar dat geeft mij geen beter gevoel)

Het is precies zoals je zegt, ze doen het uit liefde. Ze willen zo graag dat het beter met je gaat, dat ze niet meer weten wat ze moeten doen. Niks lijkt te werken (want niks werkt) en daar geraken ze gefrustreerd van. Het moet toch ook frustrerend zijn om iemand, waarvan je heel veel houdt, af te zien glijden?

En dat je ouders geen pro zijn in het uiten van hun emoties en het aardig en rustig uitleggen van hun gevoelens en begripvol luisteren en reageren op jouw gevoelens, da's kut. Daar heb ik ook geen andere woorden voor.

Echter betekent dit absoluut niet dat het beter zou zijn als jij er niet was! Als jij er niet was, zouden je ouders voor altijd boos en verdrietig blijven. Ze zijn namelijk niet boos op jou, ze zijn boos op de oneerlijke situatie waarin jij zit.

 

Anoniem06:

Er is niemand die het nog op de lieve manier wil proberen en me bij de hand neemt om me rustig te vertellen wat ik moet doen zodat het goedkomt (Ja, dat is mijn zeer onrealistische droom), want zelf heb ik de puf niet om het te doen. 

Helaas zal je het toch echt zelf moeten doen, in de zin van dat niemand iets aan jouw gevoel en situatie kan doen, behalve jij. Wat wel kan, is dat je iemand in je omgeving krijgt die je daarin kan begeleiden. En echt, een goede en lieve hulpverlener kan hier een hoop in betekenen. Het zit je niet mee qua hulpverlening, omdat je geen spoedgeval wordt gemaakt. Ik denk dat je misschien wel voorrang zou krijgen als je je problemen niet kleiner probeert te maken dan ze zijn. Want volgens mij heb jij wel een beetje van '’Ik moet me niet aanstellen en het is allemaal niet zo erg'’. Misschien ook omdat je graag zou willen dat het niet zo erg zou zijn? (Correct me if I'm wrong)

 

Anoniem06:

Zo, dit was me een depressief bericht, maar goed, meer kan ik er ook niet van maken.

En dat is ook helemaal niet erg. Mensen zeggen dat je eerlijk moet zijn. Nou, dit is super eerlijk. Dit is wat je echt voelt.

 

Gr. Pin

 

Reputatie 3
Badge +3

Hey!

Nou, vanmiddag was het gesprek. Het duurde maar een lesuur (normaal gesproken kan ik daar voor 2 uur zitten). Ik heb verteld wat ik vervelend vond en vragen gesteld om het van zijn kant proberen te bekijken. Ik snap het allemaal wel enigszins, maar ben het er gewoon niet mee eens. En hij blijft bij zijn standpunt. Dus ben ik bang dat ik de gesprekjes maar moet stopzetten. Ik kan nu wel janken. Ik vind het echt oprecht heel erg kut, maar als hij gewoon door blijft gaan met wat hij doet dan kan ik hem niet vertrouwen. Als er iemand is met goed advies of goede inzichten, iets wat de situatie zou veranderen hoor ik het graag. In mijn hoofd ben ik al aan het bedenken of ik bepaalde dingen niet toch wel of toch niet had moeten zeggen of het anders had moeten verwoorden, maar ik weet dat ik dat niet moet doen. Ik wil dit niet stopzetten, ik mag hem, echt. Alleen zo lukt het niet, althans, dat denk ik. Misschien moet ik wel gewoon leren hem te vertrouwen ook al doet hij zo, misschien ligt het wel bij mezelf. Ik kan wel zeggen dat die gesprekjes me meer schade toebrengen dan goed voor me zijn, maar ik weet niet of dat waar is. Ik weet wel dat ik het eigenlijk niet aankan om nog zo iemand te 'verliezen', dat dit heel zwaar op me zal wegen. Ik weet ook niet hoe het verder moet als ik beslis de gesprekjes stop te zetten. Er is namelijk geen andere optie en nog een vertrouwenspersoon zou me echt helemaal breken. Ook ben ik bang dat ik in de toekomst spijt zal hebben als ik kies om dit stop te zetten. 

Oftewel: ik ben een beetje over de rooie. Help.

 

Groetjes,

Anoniempje

Reputatie 5

hoi! 

 

als ik eerder had gezien dat het niet goed gaat met je had ik eerder gereageerd! 

 

 

In mijn hoofd ben ik al aan het bedenken of ik bepaalde dingen niet toch wel of toch niet had moeten zeggen of het anders had moeten verwoorden

ik denk niet dat het helpt maar ik ga het toch zeggen. je kan nu niks meer veranderen wat er gebeurd is. ik ben heel perfectionistisch en moet alles goed zeggen en doen en als het niet goed is afgelopen. houd ik in me hoofd dat stressen om het verleden niks op levert dus moet ik van me zelf alleen denken ik het heden en de toekomst. 

 

 

Oftewel: ik ben een beetje over de rooie. Help.

ik persoonlijk vind dat je hulp moet zoeken/krijgen. kan je niet nog 1x proberen betere afspraken met die docent te maken. en dan op papier zetten zo dat jullie er allebei mee eens zijn. en er niet zo iets als die dingen die hij nu uit heeft gespookt. 

 

groetjes blue

 

Reputatie 3
Badge +3

Hey!

Rick is erg overtuigd van zijn mening, dus dat gaat niet werken. We zijn het simpelweg niet met elkaar eens.

Groetjes,

Anoniempje 

Reputatie 5

iedereen die vast staat in hun mening kan toch overgehaal worden 🤔

zou je aan clay kunnen vragen dat zij een mail stuurt hier over en hoe jij je er zo door voelt en wat zij vind dat hij moet doen. 

misschien kan het op die manier bij hem door dringen dat het op deze manier niet werkt

 

groetjes blue 

Reputatie 3
Badge +3

Hey!

Nee, helaas hij niet. Ik heb het geprobeerd (meerdere keren), maar het lijkt niet tot hem door te dringen.

Het heeft niet echt nut om Clay te laten mailen, het is niet zo dat zij het per se beter weet of boven hem staat. Ze kan vinden wat ze wil (ik heb ook haar mening en argumenten bij het gesprek betrokken), maar hij is het er gewoon niet mee eens.

Groetjes,

Anoniempje

Reputatie 5

ooh dat is vervelend.

misschien weet pin iets. 

ik weet het namelijk even niet meer sorry.

 

groetjes blue 

Reputatie 6

Hey,

 

Het gesprek? Was het gewoon zo'n gesprekje wat je wekelijks/geen idee welke frequentie hebt? Of was dit een gesprek volgend op al die gebeurtenissen?

 

Je hebt nu helder voor ogen wat Rick zijn "eisen" en acties worden bij de gesprekken.

Je schrijft dat je nu heel erg overweegt om de gesprekken te stoppen, ook al zou je dit heel moeilijk vinden.

 

Ik weet niet hoe het voor jou werkt, maar is het voor jou een soort alles of niets principe?

Ik heb namelijk mezelf geleerd om niet alles te delen met mensen die hier niet voor opgeleid zijn ofzo. Bepaalde zaken deel ik gewoon niet, ook al zou ik dat wel willen. Voor mij is dat geen probleem, want er blijven genoeg andere dingen over om te delen waar je dan wat aan kan hebben. 

Ik zie het zelf niet als "achterhouden" ofzo, maar gewoon als het "uitkiezen" waar je het wel en niet over hebt.

Het kan voor jou nog steeds nuttig zijn om bepaalde, lichtere, onderwerpen wel te bespreken. Dit is iets wat je kan uitproberen voordat je meteen alles stopt. Stoppen kan namelijk altijd nog, je kan nu nog proberen om soort van je weg te zoeken binnen deze nieuwe omstandigheden.

 

Ik denk namelijk wel dat je nog verder wegzakt als je nu met niemand gaat praten.

 

Gr. Pin

Reputatie 3
Badge +3

Hey!

Ik heb ook een soort filter. Bij Clay filterde ik misschien iets meer, maar ik heb nog steeds die filter. Echter door dit vertrouwensprobleem is die filter dus heel sterk geworden en kom ik maar op een paar dingen uit die ik dan zou kunnen vertellen en dan denk ik al snel: ja, als dit alles is kan ik ook gewoon niets meer zeggen. 

Dus ja, de filter is al geprobeerd? Niet zo'n succes…

Groetjes,

Anoniempje

Reageer