Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18
Beantwoord

Hulp om snijden

  • 2 december 2018
  • 379 reacties
  • 8186 Bekeken


Toon eerste bericht

379 reacties

Reputatie 5
hey

ik voel gewoon de pijn van hun allemaal...

het slechte gevoel ken ik. je weet niet waar het vandaan komt. je kan het ook geen verklaring geven maar je wilt het wel...

bij mij mag je echt alleen je stage bergeleider hebben. want het kan zijn dat je ze buiten schooltijd gaat bellen en dan val je ze lastig in hun vrijetijd....

je zou aan je docent scheikunde kunnen vragen of hij open staat voor een gesprekje met jou.
voor mijn gevoel luisteren mannen beter dan vrouwen 😉
de gene waar ik het makkelijkst over shit dingen kan praten is een man haha.

het is ook lastig om met iemand over je problemen te praten als zij het niet kunnen zien...

je zei dat je voor een tijdje uit huis wil maar niet voor lang of altijd en het moet ook geen opname zijn. toen dacht ik aan een vriendin van mij die ik vandaag sprak. die zij sorry ik kan niet afspreken ik heb een vriedin te logeren ze moet er even uit zijn bij der ouders dus ze logeert hier even 2 weken...
en nu dacht ik kan jij niet bij een vriendin logeren...?

groetjes
blue
Reputatie 3
Badge +3
Hey!

het slechte gevoel ken ik. je weet niet waar het vandaan komt. je kan het ook geen verklaring geven maar je wilt het wel...
Ja, precies dat!

het is ook lastig om met iemand over je problemen te praten als zij het niet kunnen zien...
Wat bedoel je daar precies mee?

Hm, allereerst heb ik niet echt vrienden 😅 en bovendien weet ik bijna zeker dat mijn ouders het er niet mee eens zouden zijn (ook al heb ik mijn moeder een paar maanden terug horen zeggen dat ze niet wist wat ze zou doen als ik niet uit huis ging wanneer ik ga studeren (had ik dit al verteld?)).

Groetjes,
Anoniempje
Reputatie 6
Hey,

Voelt het beter nu je je excuses hebt gemaakt?

Ik denk dat de manier waarop je nu contact met Clay Er is eigenlijk niemand anders die je met je gedachten toevertrouwd. Als het goed is begint die therapie wandeling gebeuren toch? (Oh ja, "ervaringsleer" right?) Denk je dat je dan daar kan proberen wat te gaan delen?

Je durft eigenlijk niet aan te komen, ook al is dat wel nodig omdat je ondergewicht hebt. Ik denk wel dat het nuttig is om dit met iemand te bespreken. De gedachten die je hebt over je lichaam zijn waarschijnlijk onjuist. Ik bedoel, ik ken je niet, maar iemand met ondergewicht is niet dik. Iemand met gezond gewicht ook niet. Voor dit verder escaleert en je niet meer "normaal" eet, zou ik het met iemand bespreken. Misschien met Clay of met die vriendin uit de buurt die zichzelf ook beschadigt?

Het lijkt je een aantrekkelijk idee om even op een andere plek te zijn. Een plek waar je jezelf kan zijn en kan tonen, zonder dat iemand in de stress schiet, gekwetst raakt o.i.d.

Je wil niet definitief uit huis en ook niet opgenomen worden, maar misschien meer thuis en je ouders ontvluchten? Ik snap wel wat je bedoelt.

Heb je familie of vrienden waar je tijdelijk zou kunnen verblijven?

Gr. Pin
Reputatie 3
Badge +3
Hey!

Ja, op zich voelt het wel beter wetend dat ik het in ieder geval heb gezegd.

Ik denk dat de manier waarop je nu contact met Clay Er is eigenlijk niemand anders die je met je gedachten toevertrouwd. Als het goed is begint die therapie wandeling gebeuren toch? (Oh ja, "ervaringsleer" right?) Denk je dat je dan daar kan proberen wat te gaan delen?

Kan het kloppen dat hier in de eerste regel iets mis is gegaan? Ik snap het namelijk niet helemaal...
Therapie wandeling gebeuren, ja haha, dat begint over 2 weken. Ik kijk heel erg de kat uit de boom dus voordat ik daar wat dieper in ga op mijn gevoelens duurt het nog wel even. Bovendien denk ik ook dat het eigenlijk niet zo de bedoeling is om te praten, maar juist doen.

Je durft eigenlijk niet aan te komen, ook al is dat wel nodig omdat je ondergewicht hebt. Ik denk wel dat het nuttig is om dit met iemand te bespreken. De gedachten die je hebt over je lichaam zijn waarschijnlijk onjuist. Ik bedoel, ik ken je niet, maar iemand met ondergewicht is niet dik. Iemand met gezond gewicht ook niet. Voor dit verder escaleert en je niet meer "normaal" eet, zou ik het met iemand bespreken. Misschien met Clay of met die vriendin uit de buurt die zichzelf ook beschadigt?
Ik heb het die vriendin verteld, dat het me eigenlijk niet lukt om aan te komen. Ze keek me meer een beetje vreemd aan, volgens mij snapt ze wel dat het niet goed is maar weet ze zelf ook niet zo goed wat ze met me aan moet. Clay zou ik het niet durven vertellen, dit omdat ik me er ook een beetje voor schaam, ik heb namelijk altijd gedacht dat ik niet zo over mezelf zou denken (en als ik het dan zou doen zou ik het face-to-face willen zeggen en niet via WhatsApp).

Je wil niet definitief uit huis en ook niet opgenomen worden, maar misschien meer thuis en je ouders ontvluchten? Ik snap wel wat je bedoelt.
Heb je zelf ook wel eens zoiets overwogen of gedaan? (Zoals altijd, als je niet wilt antwoorden hoeft het niet)

Heb je familie of vrienden waar je tijdelijk zou kunnen verblijven?
Nee, helaas heb ik geen goede band met mijn familie (en wonen ze best ver weg) en ken ik mijn vrienden niet goed genoeg om dit van ze te vragen.

Groetjes,
Anoniempje
Reputatie 6
Hey,

Kan het kloppen dat hier in de eerste regel iets mis is gegaan?Dat klopt zeker. Als ik tegenwoordig iets uit m'n notities kopieer en plak, gaat er van alles mis. Hieronder wat er had moeten staan:

Ik denk dat de manier waarop je nu contact met Clay hebt, best oké is. Jullie relatie is veranderd, dus het is ook niet gek dat jullie contact verandert. Je kan dit natuurlijk altijd aankaarten bij Clay, het zelf veranderen of gewoon zo laten.

Denk je dat je het wel over je gewicht durft te hebben als je een keertje face-to-face met Clay afspreekt?

Heb je zelf ook wel eens zoiets overwogen of gedaan? (Zoals altijd, als je niet wilt antwoorden hoeft het niet)Soort van. Heel wat jaren geleden, toen zelfmoord voor het eerst (na jaren roepen en voelen, maar niet doen en proberen) echt een optie werd, zat ik echt niet lekker in m'n vel. Vooral door school. Ik had er alles voor over om niet naar school te hoeven en, nou ja, toen heb ik wel van alles geprobeerd.

Ik vind thuis wel fijn. Omdat mijn ouders gescheiden zijn en ik niet graag bij mijn vader ben, is het voor mij wel echt duidelijk dat dit mijn plekje is en dat ik hier mezelf kan zijn. Wonden laat ik niemand graag zien, ook niet thuis of ergens anders, dus ik kan hier het dichtste bij mezelf komen.
Lol, home is where you can wear your packer in peace.

Helaas geen adresje bij vrienden of familie. Heb je zelf concreter nagedacht over een plan ofzo? Of zijn het meer wensen?

Gr. Pin
Reputatie 3
Badge +3
Hey!

Denk je dat je het wel over je gewicht durft te hebben als je een keertje face-to-face met Clay afspreekt?
Misschien, ze vraagt er meestal wel naar als ze me ziet, aangezien ze zelf heeft kunnen zien hoe erg het is geweest. Meestal zeg ik dan ook dat ik ben aangkomen en weer evenveel ben afgevallen, maar ik heb nooit gezegd dat het me niet lukt. Het lijkt haar in ieder geval niet zo veel zorgen te baren.

Ik vind thuis wel fijn. Omdat mijn ouders gescheiden zijn en ik niet graag bij mijn vader ben, is het voor mij wel echt duidelijk dat dit mijn plekje is en dat ik hier mezelf kan zijn. Wonden laat ik niemand graag zien, ook niet thuis of ergens anders, dus ik kan hier het dichtste bij mezelf komen.
Lol, home is where you can wear your packer in peace.

Haha, mooie quote, ik zou zeggen laat hem op een deurmat afdrukken.

Maar eh, is de relatie met je zus en moeder veel beter (kun je overal over praten en hoef je niet zo vaak na te denken of iets wat je zegt hen zal kwetsen)?

Helaas geen adresje bij vrienden of familie. Heb je zelf concreter nagedacht over een plan ofzo? Of zijn het meer wensen?
Het ding is dus dat ik zo ver ook wel was gekomen, maar ik dus vast ben gelopen. Er zijn namelijk maar weinig mensen die er van weten en de er mee om kunnen gaan. Bovendien wonen die mensen dan weer met iemand samen (zoals broers, zussen en ouders) die ik niet zo goed ken en dus ook niet vertrouw. De plekken waar ik me wel wat meer thuisvoel zijn dan dus weer ver weg. Er zijn dus eigenlijk weinig tot geen mogelijheden.

Groetjes,
Anoniempje
Reputatie 6
Hoi,

Maar eh, is de relatie met je zus en moeder veel beter (kun je overal over praten en hoef je niet zo vaak na te denken of iets wat je zegt hen zal kwetsen)?Eh nee. Maar ik voel dan ook niet de behoefte om dat met hen te bespreken. Zelfmoord dingen bespreek ik met niemand. Met een psycholoog zou ik ook huiverig zijn, want ik heb een slechte ervaring opgedaan...

Haha, mooie quote, ik zou zeggen laat hem op een deurmat afdrukken.Haha, ik zal er over nadenken 😉

Hmmm lastig dat je plan nu vastloopt. Ik zou het ook niet zo snel weten 🤔

Gr. Pin
Reputatie 3
Badge +3
Hey!

Maar heb je dan nooit de behoefte om met iemand te praten? Ik bedoel, ik praat ook niet echt over zelfmoord, ik wil niemand bang maken, dus tenzij ik bang van mezelf word zal ik het niet doen. Tijdens mijn gesprekjes praatte ik ook alleen maar over dingen waar ik moeite mee had (die hadden vaak met zelfbeschadiging te maken) en gaf ik altijd een soort samenvatting van mijn week en rare dingen die waren gebeurd en waar ik niet zo goed van wist wat ik er mee moest.

Groetjes,
Anoniempje
Reputatie 5
hey

het is ook lastig om met iemand over je problemen te praten als zij het niet kunnen zien...Wat bedoel je daar precies mee?

nou ehm...
als jij een probleem hebt wat niet te zien is kunnen andere mensen het moeilijkere begrijpen...
ik weet eerlijk gezegd niet meer wat ik wouw zeggen 😅

Lol, home is where you can wear your packer in peace.
dit is echt geweldig 😂
het is zo waar...

kan je niet bij die ene vriedin waar je over zm en snijden praat voor een weekje komen slapen?
ik ga ook over een tijdje bij iemand slapen waar bij ik nog nooit thuis ben geweest...

groetjes
blue
Reputatie 6
Hey,

Maar heb je dan nooit de behoefte om met iemand te praten?Eh nee? Ik hoef m'n zelfmoorgedachten niet met iemand te bespreken. De huisarts stuurt me sowieso weer naar de crisisdienst als ik het woord zelfmoord noem...
Ik ben niet bang van m'n gedachten. Praten laat me niet beter voelen. Mensen kunnen het niet hebben. Niet praten is voor mij, in mijn situatie en omgeving, gewoon de beste optie voor mij.

Ik ben niet zo'n persoon wat praat over dingen die niet goed gaan. Als je mij therapie wil geven, moet je me echt iets leren.

Gr. Pin
Reputatie 3
Badge +3
Hey!

In principe zijn de littekens op mijn arm gewoon zichtbaar, dus als je een beetje oplet kun je het zien. Het ding is alleen dat niemand het opmerkt 😂🙄.

Die vriendin heeft een broertje en een zusje, dus dat zou ik hen niet aan willen doen. Bovendien heeft ze het zelf nu best moeilijk met stress enzo, omdat ze dit schooljaar aan haar hbo is begonnen.

Nee, zelfmoord snap ik, maar je kunt gewoon alles voor jezelf houden? Knap, soms zou ik dat ook graag willen, ik vind mezelf namelijk best irritant als ik constant praat omsat ik ergens mee zit 👀.

Nee, dat met therapie heb ik dus ook. Ik praat met mensen die ik vertrouw, maar dan wil ik ook dat men gewoon luistert en geen reactie geeft. Ik weet niet, ik vind het ook wel prettig dat er iemand is die weet hoe ik me voel zodat als er iets gebeurt ik me daar veilig voel.

Groetjes,
Anoniempje
Reputatie 6
Hey,

Ik vind het lastig hoor, soms denk ik dat mensen het dus echt niet zien en soms denk ik dat mensen het gewoon voor zichzelf houden.

Zelfmoord is niet het ergste probleem. Ik bedoel, ik roep 20.000x op een dag dat ik dood wil (ik maak er ook veel grappen over, zwarte humor is echt mijn ding). Het is gewoon niet mijn grootste probleem. Mijn genderdysforie is gwn overheersend en daar kan ik gewoon over praten met mensen.

Ja idk, ik ben eigenlijk op een punt in mijn problematiek dat geheimhoudingsplicht niet echt een ding meer is. Dus ik voel me ook niet comfortabel met het delen van die dingen.

Gr. Pin
Reputatie 5
hey

pin ik heb het ook zo...
ik zeg ook vaak dat ik dood wil (doe ik al jaren denk ik). het is ook wel zo maar dan ook weer niet helemaal....

mijn grootste probleem is ook genderdyphorie.
dat lijkt andere dingen soms op te vreten 🤔
gelukkig zijn mensen op de wereld niet zo schokkerig voor genderdyphorie dan als voor zm/snijden. mensen hebben het er niet altijd even makkelijk mee... maar ja dat licht dan weer aan de opvoeding 🤔

groetjes
blue
Reputatie 3
Badge +3
Hey!

Als ik mensen over mijn zelfbeschadiging heb verteld kan ik geen grapjes meer maken over de dood of iets dergelijks... Als iemand vraagt hoe het gaat zeg ik vaak: 'Ja, ik leef nog.' Maar mensen die meer weten zal ik maar zeggen, reageren dan meteen geschokt 👀... Als ik me op dat moment zo zou voelen zou ik het juist niet hardop uitspreken, maar goed...

Dus ja, ik hou wel van zwarte humor, maar ik moet ook even rekening houden met anderen.

Groetjes,
Anoniempje
Reputatie 3
Badge +3
Hey!

Nou, daar ben ik weer... Er zijn twee dingetjes waar ik graag jullie mening over zou willen horen, dus daar gaan we maar.

Weten jullie nog dat ik vorig schooljaar bij een scheikunde practicum heel erg in de stress schoot en toen ging rennen door het practicumlokaal? Nou, ik heb dus weer dezelfde leraar (wat ik op zich wel prettig vind, want hij is best aardig en kan goed uitleggen, maar dat terzijde) en we moesten afgelopen donderdag weer en practicum uitvoeren. Het was een beetje een precies werkje en hij had zogenaamde 'zen muziek' opgezet. Vervolgens moesten we aan de slag en ging het bij ons (natuurlijk weer) fout, waardoor wij en beetje achterliepen op de rest. Het was een blokuur, dus ik had niet erg veel last van stress en (gelukkig vond) hetzelfde voorval als vorig schooljaar niet weer plaats. We bleven wel als enigen over (we moesten naar een ander lokaal verhuizen) en moesten dus een beetje opschieten. De leraar bleef op ons wachten en heeft me wel tig keer verteld dat ik me geen zorgen hoefde te maken en dat ik rustig op kon ruimen en mijn spullen kon pakken.
Blijkbaar heeft het voorval van vorig jaar dus wel impact op hem gemaakt...

Nu was mijn vraag dus: Zal ik iets tegen hem zeggen, vragen of ik er nog even op terug mag komen, of zal ik dat niet doen?

Ik voel me wel een beetje schuldig en als het iets uit zou maken (dat hij minder bezorgd was of wist wat hij moest doen) ben ik wel bereid om hem over mijn situatie te vertellen. Echter heeft het geen enkel nut en gaat hij me anders behandelen (of geeft hij de informatie door aan zijn collega's) doe ik het liever niet. Het is voor mij alleen heel moeilijk in te schatten en ik vroeg me af wat jullie er van dachten.

Dan, het volgende. Op de basisschool was ik bevriend met een meisje die een jaartje jonger was dan ik en zelfs toen ik naar de middelbare ging (en zij later ook) bleven we contact houden en spraken soms af. Ongeveer een jaar geleden is ze verhuisd en sindsdien heb ik haar nog twee maal gezien. Dit was voordat ik begon met zelfbeschadiging. Sindsdien heb ik haar een beetje gemeden (voor zover dat mogelijk is), omdat ik niet wil dat ze van mijn situatie af weet en mij gewoon herinnert als hoe ik eerst was (ik heb haar ook onbewust gemeden omdat ik zo druk met mezelf bezig was dat ik weinig aandacht had voor haar). Zeker afgelopen zomervakantie (met de mogelijkheid om af te spreken) heb ik contact met haar gemeden.

Deze week heeft ze me dus een brief gestuurd waarin ze schrijft dat naar haar mening onze vriendschap niet voorbij is (zo denk ik er niet echt over, ik zie mezelf als een vrijwel vriendloos persoon), ze me mist en ze graag iets persoonlijkers wilde doen dan het sturen van een appje (en dus een brief schreef). Nu weet ik niet zo goed hoe ik hier op moet reageren.

Allereerst heb ik haar adres niet (aangezien ze is verhuisd en ik niet het meest geweldige geheugen heb), dus heb ik niet echt de mogelijkheid om haar te schrijven (nou ja, ik zou haar kunnen mailen?). Ik dacht er wel aan om haar misschien te bellen, maar zou dan niet weten wat ik zou moeten zeggen (moet ik überhaupt wel iets terug doen?). Ik weet niet of ik met haar mee moet gaan en moet zeggen dat ik haar ook mis en het altijd gezellig vind als we contact opnemen (voor zover appen gezellig kan zijn) of dat ik moet zeggen dat ik haar heel aardig vind, maar voor mijn doen het klaar is (maar ik wil ook weer niet het persoon zijn die met het vervelende voorstel moet komen). Of is er misschien een tussenweg?
Oftewel: help! 😬
Nou volgens mij waren dat genoeg woorden voor een essay, dus het spijt me alvast (ik schrijf niet vaak op mijn computer, maar als het gebeurt ben ik geneigd meer te typen), maar in ieder geval knap dat je tot hier bent gekomen.

Groetjes,
Anoniempje
Reputatie 6
Hey,

Ik had geen mailjes ontvangen van de laatste berichten, dus gelukkig zag ik deze.

gelukkig zijn mensen op de wereld niet zo schokkerig voor genderdyphorie dan als voor zm/snijden.Ja, het helpt ook niet echt als je dan nog in de kast best voor velen en je verklaring voor je depressie je genderdysforie is, wat ik dan niet kan/wil uitleggen.

Als iemand vraagt hoe het gaat zeg ik vaak: 'Ja, ik leef nog.'HAHA die is leuk! Ik probeer ook altijd van die dingen te zeggen als iemand vraagt hoe het gaat. Meestal antwoord ik vrij sarcastisch "fantastisch" en dan weten de meesten ook wel hoe laat het is.

Over je eerste dilemma, die met de scheikundedocent.

Ik denk niet dat je iets hoeft te benoemen. Ik zie alleen een man die rekening met je probeert te houden. Verder zie ik hier niet de meerwaarde van het delen van je problematiek. Je zou een keer kunnen noemen dat je het waardeert of dat het niet meer nodig is, maar meer zou ik er niet mee doen.

Ieder jaar moet ik nieuwe docenten inlichten over mijn dingetjes en ik vertel dat vaak niet eens waarom, maar meer wat zij aan mij merken en wat ze daarmee moeten. Dat is alles wat ze nodig hebben. Als ze vragen hebben, mogen ze altijd naar me toe komen en vertel ik ze gerust wat ze willen weten (binnen bepaalde grenzen).

Nu je tweede dilemma, je oude vriendin.

Persoonlijk denk ik dat je jezelf tekort doet door te zeggen dat je vriendloos bent. Volgens mij heeft dit te maken met je problematiek en denk je vooral dat je geen vrienden hebt. Misschien denk je wel "wie wil nu mijn vriend zijn? Ze vinden me vast niet aardig." Of iets in die richting.

Ik had dit heel erg in groep 8. Ik ben nog steeds bevriend met enkelen van de basisschool en nu ik veel meer zelfvertrouwen heb, weet ik dat ik toen vrienden had, terwijl ik vroeger dacht van niet. Ook heb ik het er met een vriend over gehad, die me vertelde dat ze me altijd als een onderdeel van de vriendengroep beschouwde.

Hier zie je ook duidelijk dat je oude vriendin je echt nog als een vriendin ziet. Jij houdt afstand en ik denk dat dit ook vooral met je problematiek te maken heeft. Dat je het wellicht lastig vindt om meer mensen toe te laten. Je bang bent dat ze schrikt en je haar niet lastig wil vallen?

Als dat klopt, zou ik het volgende doen. Ik zou haar iets terug schrijven (dat wordt dan WhatsApp of mail, gezien je haar adres niet hebt). Vertel daarin dat het al een tijdje niet lekker met je gaat. Je bent niet meer wie je was en je vind het lastig dat ze toenadering zoekt. Het is niet helemaal het juiste moment, omdat je het lastig hebt. Zoiets ofzo?

Ik weet dus niet of ik een beetje in de juiste richting zit en of dit wat is. Ik hoor het wel :)

Gr. Pin
Reputatie 5
hey

anoniem06 hoe gaat het?

Goed idee, wanneer beginnen de opnames
Ergens op een vrijdag de dertiende.

kenshin het was gister vrijdag de 13de.
zijn de opnames begonnen 😜

ja kenshin als je iets zegt onhou ik het 😂

groetjes
blue
Reputatie 3
Badge +3
Hey!

Ja, op zich gaat het wel goed (vandaag niet echt, ik moest zonder reden huilen aan tafel en toen moesten mijn ouders weer huilen).

Ik heb besloten met de scheikunde leraar te praten als het nog een keer gebeurt.

Ik heb in een mail alle moeilijke onderwerpen mooi omzeild en het kwam er gewoon op neer dat ik heb gezegd dat ik ook altijd voor haar klaar zal staan.

Deze week voel ik me erg alleen. Op maandag vertelden mijn enige 'vrienden' op school (ze zijn tweelingzussen) dat hun oom vorige week zelfmoord heeft gepleegd. Dit speelde van maandag tot woensdag (de week voordat ze het mij vertelden). In de pauzes zagen we elkaar niet echt, omdat ze een project hadden, maar in de lessen zagen we elkaar wel gewoon, dus ik vind het een beetje raar dat ze er toen pas mee kwamen. Verschillende kinderen uit ons jaar hadden hen blijkbaar al hun condoleances gestuurd... Ze hebben nooit zo veel contact met hem gehad en ze leken er ook goed mee om te gaan, ondanks dat het ze toch wel heeft laten schrikken.

Ik vind het best erg dat ze mij niks hebben verteld, het geeft me alleen maar meer het gevoel dat ik er alleen voor sta.

Ook heb ik al 2 weken niks van Clay gehoord (ik bedoel, zo gek is het niet, ze heeft het vast erg druk) en dus voel ik me ook in dat opzicht erg alleen...

Na al dat huilen ben ik best moe en eigenlijk heb ik geen energie om iets te doen, maar ik wil morgen ook niet thuisblijven, waardoor ik weer boos word op mezelf en dus al helemaal niks opschiet 🙄.

Groetjes,
Anoniempje
Reputatie 6
Hey,

Je moest opeens huilen, waardoor je ouders weer moesten huilen. Was het een soort "ik ben opgelucht nadat we allemaal even lekker een potje hebben gejankt" huilen? Of was het eigenlijk vooral naar en ongemakkelijk?

Ik moet ook wel eens random huilen. Niks ergs aan.

Goed dat je beslissingen hebt genomen voor je dilemma's.

Je vrienden hebben dezelfde oom?
Anyway, het kan ook dat ze het je niet hebben verteld, omdat ze weten dat het niet goed met je gaat. Wellicht wouden ze je alleen niet triggeren. Er zijn veel redenen te verzinnen waarom ze het je niet eerder hebben verteld. Ik denk dat het vooral jouw negatieve zelfbeeld is die het omdraait naar "ze vinden me niet echt hun vriend." Ik hoop dat je dat wel inziet, ook ak voelt dat misschien niet zo.

Je hebt ook al even niks van Clay gehoord. Zou je zelf weer een berichtje kunnen sturen?

Ben je vandaag naar school gegaan?

Gr. Pin
Reputatie 3
Badge +3
Hey!

Nou, als ik echt uit het niets begin te huilen ben ik eigenlijk gewend dat mijn vader boos wordt 🙄 hij vindt dan namelijk dat ik me aanstel. Nee, deze keer zaten we aan tafel om te lunchen en ik probeerde mijn tranen te bedwingen en toen vroegen ze wat er was. Toen lukte het niet meer en begon ik te huilen. Ze werden bezorgd en begonnen allerlei vragen te stellen, maar ja, ik wist zelf ook niet waarom ik moest huilen. Toen mocht ik eerder van tafel af en ben ik naar mijn kamer gegaan (ook al vonden ze dat niet zo prettig). Het was voornamelijk ongemakkelijk, ik vond het niet echt opluchten of iets dergelijks.

Mijn vrienden zijn tweelingzussen. Daarom hebben ze dezelfde oom, haha. Nee, ze denken dat het prima met me gaat, ze weten ook niet van zelfmoordgedachten af. Een van de twee kan nog wel eens bezorgd zijn, maar de ander lijkt het niet veel te schelen. Het is ook wederzijds, dat ik niet denk dat ik hun vriend ben en zij dus ook niet echt de mijne. Het klinkt heel lullig, maar ik ben niet zo bezorgd om ze...

Ik zou Clay op zich best een berichtje willen sturen (ook al vind ik het vervelend dat het contact steeds van mijn kant komt), maar zou niet weten wat ik moet vertellen. Die ene vriendin zei dat ik haar kan vertellen over ervaringsleer als ik woensdag ben geweest, maar ik weet niet zo goed wat ik dan zou moeten zeggen. ' Ja, het was niet zo erg als ik had gedacht.' of 'Het was echt vreselijk.' Wat moet zij daar nou mee?

Ja, ik ben wel naar school gegaan. Ook vanochtend kwam ik huilend mijn bed uit en mijn vader wilde me eigenlijk niet laten gaan, maar ik heb het toch gedaan. Ik heb weer een record gebroken (normaal huil ik tot ik de straat uit ben), want deze keer stopte ik pas na 25 minuten 🎈. Maar of dat nou een prestatie is om trots op te zijn? Haha.

Groetjes,
Anoniempje
Reputatie 6
Hey,

Ah, je kon het huilen niet meer inhouden en toen werd het awkward huilen. Da's balen.

Ah, je vrienden zijn tweeling. Dat was ook mijn enige logische oplossing van het vraagstuk.

Als jij hen niet eens als vrienden beschouwt (omdat je band met hen niet zo is), dan is het inderdaad lastig om dat dan andersom wel te verwachten. Loopt er niemand anders op school rond waar je wel mee om zou willen gaan?

Hé, vandaag is de ervaringsleer! Hoe ging het?

Ik denk dat Clay het juist wel fijn vindt om die updates te krijgen, net zoals ik dat ook heb op het forum. Het meeste initiatief komt hier ook van jou. Als je met iemand contact hebt zoals Clay en jij dat hebben, lijkt het me fijn om die updates te ontvangen. Ze kan zich echt wel af en toe afvragen hoe het gaat en het dan fijn vinden wat te horen, ook al vraagt ze er zelf niet naar.

Hmmm, je hebt onderweg naar school een groot stuk gehuild. Toch goed dat je bent gegaan. Als je iets doet, voel je je vaak beter dan wanneer je thuis maar wat rondhangt. Hoe gaat het nu?

Gr. Pin
Reputatie 3
Badge +3
Hey!

Ja, oké. Misschien voelen zij hetzelfde. Ook al zijn ze een stuk ondernemender en vinden ze het wel leuk om buiten school iets af te spreken (niet dat ik er een hekel aan heb, maar van mij hoeft het gewoon niet.)

Nee, er is niet echt iemand op school met wie ik graag om zou willen gaan.

De ervaringsleer ging pittig slecht. Ik vond het saai en makkelijk en had niet echt het gevoel dat ik iets leerde. De rest van de groep is allemaal 12, dus dat is een pittig leeftijdsverschil (ze vroegen of ze op het eind tikkertje mochten spelen).

Ik denk dat Clay het juist wel fijn vindt om die updates te krijgen, net zoals ik dat ook heb op het forum. Het meeste initiatief komt hier ook van jou. Als je met iemand contact hebt zoals Clay en jij dat hebben, lijkt het me fijn om die updates te ontvangen. Ze kan zich echt wel af en toe afvragen hoe het gaat en het dan fijn vinden wat te horen, ook al vraagt ze er zelf niet naar.
Ja, het initiatief komt voornamelijk van mij, maar soms voel ik me ook hier een last (ook al is dit bedoeld om over mijn problemen te praten) en dan geef ik pas ee update als je ernaar vraagt. Ik wil ook weer niet ongeïnteresseerd overkomen en alsof je alles uit me moet trekken. Het is nogal dubbel... En er zijn geen regels voor, dus dan vind ik het heel moeilijk om te bepalen wat ik nou moet doen.

Nou, dinsdag ben ik thuisgebleven om mijn schoolwerk bij te werken, aangezien ik op zondag en maandag vrijwel niks had gedaan... Voor de rest gaat het nu wel prima. Ik wordt beziggehouden door die ene vriendin en Clay, dus nergens last van.

Groetjes,
Anoniempje
Reputatie 6
Hey,

Wat stom dat ze je in een groep hebben geplaatst met 12-jarigen. Dat werkt helemaal niet. Zou je dat aan kunnen geven? Ik kan me voorstellen dat je daar niet zo om staat te springen, om tikkertje te spelen.

Het is nogal dubbel...Jep, maar ik snap wel wat je bedoelt. Het is lastig uit te leggen.

Fijn dat je je school kon bijwerken en dat het nu wel ok gaat.

Gr. Pin
Reputatie 6
Oh en trouwens, op het forum hoef je je écht niet zorgen te maken dat je een last zou zijn. Dat is echt niet zo. Het forum is juist een plek waar je altijd alles kan zeggen en ook zo vaak als je maar wil.
Reputatie 3
Badge +3
Hey!

Ja, ik snap het ook niet... Ik heb als doel gegeven dat ik socialer wil zijn, maar in deze situatie heb ik niet de behoefte om sociaal te zijn. We hebben namelijk niet echt raakvlakken... Volgens Clay moet ik dan maar vragen gaan stellen, maar goed, hoe kun je een vraag stellen over schietspelletjes of hoe onhandig iemand is (de gespreksonderwerpen die voorbij zijn gekomen).

Er is nog 1 iemand niet gekomen, dat persoon was verhinderd. Misschien dat dat persoon meer van mijn leeftijd is, maar ik ga er niet van uit... Het ding is, wat moet ik zeggen: ja, sorry, maar dit gaat niet werken. Dan voel ik me ook weer iemand die meteen opgeeft (ook al zie ik het niet positief in). En mijn ouders vinden dus dat ik het moet proberen. Dan ben ik daar ook weer degene die haar belofte heeft verbroken...

Nou, ja...
Groetjes,
Anoniempje

Reageer