Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18
Beantwoord

Hulp om snijden

  • 2 december 2018
  • 334 reacties
  • 7131 Bekeken

Reputatie 3
Badge +3
Hey! Meteen al weer een nieuw bericht na het vorige... Ik ben een meisje van 15 jaar en ik snijd mezelf. Ik doe het niet echt vaak, omdat ik niet wil dat anderen het zien. Ik heb 5 sneden op mijn pols, verborgen onder mijn horloge. Ik snijd sinds 3 weken en ik doe het om aandacht te vragen. Niet zozeer omdat ik mezelf zielig vind maar omdat ik het gevoel heb alsof niemand op me let en niemand me opmerkt. Zoek anders maar op wat de redenen kunnen zijn dat iemand snijdt, ik kan het zelf niet zo goed uitleggen. Nu heb ik dus een leraar gemaild ( dezelfde als in mijn vorige bericht ) dat ik ergens hulp mee nodig heb. In eerste instantie wilde ik over mijn automutilatie praten, maar ik weet nu niet meer of dat wel zo'n goed idee is. Ik voel me de laatste tijd steeds beter en denk dat ik misschien w kan stoppen. Ook heb ik geen zin in nog meer bonje met mijn ouders of dat iemand me te serieus neemt. Zelf vind ik het namelijk niet zo erg, ik bedoel, er zijn veel meer mensen die veel meer en veel vaker snijden dan ik. Moet ik toch gaan of gewoon zeggen dat ik het probleem zelf wel kan oplossen? Help!

Groetjes, Anoniempje
icon

Beste antwoord door Pin 2 december 2018, 15:48

Dan zeg je dát dus tegen de leraar. Daar kun je dan over praten en daar kan hij je dan mee helpen 🙂
Bekijk origineel

334 reacties

Reputatie 2
Badge +3
Heey,

Misschien is het toch beter als je naar dat gesprek gaat. Je hoeft dan niet eens echt te praten over je automutilatie, maar misschien over de dingen die je belangrijk vind. Of zoals je zegt over het gene dat je het idee hebt dat niemand je ziet.

Ik heb je andere bericht niet gelezen, maar waarom heb je het idee dat mensen je niet zien?

Dat het nu weer beter gaat is super goed en daar moet je vooral mee doorgaan. Maar misschien is het ook fijn dat als het weer fout gaat dat je er met iemand over kan praten? En daar kan die leraar je dan misschien wel goed mee helpen.

En je laatste zin. Over dat er meer mensen snijden en vaker en meer. Ja dat klopt. Maar misschien zijn die kleine sneetjes bij jou nu niet zo'n groot probleem, maar als je daar niet mee stopt dan worden dat er meer en worden ze groter en gaat het dieper en als resultaat dat je allemaal rode/ bruine strepen hebt op je arm die niet even weggaan naar een week of maand. Ik heb me in Juli voor het laatst heel veel gesneden en die strepen heb ik nu nog steeds! Naar bijna 5 maanden!

Ik werk in een winkel bij de kassa en ondanks dat ik weet dat er meerdere mensen zijn met littekens, maar het voelt voor mij steeds niet fijn om achter de kassa te zitten met die rode streep op me armen en mensen te helpen. Ze kijken je toch gek aan of maken opmerkingen. Misschien dat het jou nu de ene oor in en de andere weer uit gaat, maar dat kan ik de toekomst wel veranderen en dat heb je waarschijnlijk veel spijt van je littekens.

Stoppen dus en ga alsnog naar dat gesprek!

^
Faster
Reputatie 3
Badge +3
Hey! Bedankt voor je reactie!

Ik weet wel dat ik moet stoppen en dat wil ik ook ( dinsdag is de laatste keer dat ik me heb gesneden), ik heb volgende week namelijk een korfbalwedstrijd en daar mag je geen sieraden of dergelijken bij dragen, dus je kun je alles goed zien.

Ik zou op zich ook best met die leraar willen gaan praten, maar waar moet ik het over gaan hebben? Ik heb hem gemaild dat ik een probleem heb en of hij mij wilt helpen. Kom ik daar aan, ja sorry, ik heb niet echt een probleem, maar ik kom toch even kletsen...?

Ik heb het gevoel dat niemand me ziet staan, omdat ik het erg goed doe op school en mensen zich dus niet echt zorgen maken. Ook durf ik nooit echt om hulp te vragen. Ik laat dus nooit merken hoe ik me echt voel en mijn ouders denken dat ik wel praat als ik het moeilijk heb. Maar dat doe ik niet, want ze hebben altijd hun mening klaar en ik heb geen zin om hun meningen dat ik het niet goed aanpak en dat ik niet voo mensen in moet vullen wat ze vinden of denken.

Ik hoop dat dat een beetje duidelijk was?...

Groetjes, Anoniempje
Reputatie 2
Badge +3
Heey Anoniem06,

Het klinkt wel een beetje als hoe ik ben. Ik laat ook nooit merken hoe ik me voel en me eigen ouders weten dat nu ook wel. Mensen zien pas hoe slecht het met me gaat als ik iets doe. Bijvoorbeeld een poging of snijden. Me ouders snapte dan nooit waarom ik zoiets dan deed en het gewoon niet eerst zij, maar dat lukt me gewoon niet. Of ik doe dat niet.

Misschien kan je met hem praten over school of hoe het met je gaat? Ik snap dat je denkt van ik praat daar dus niet over, maar misschien helpt het beter bij een vreemd iemand? Of je kan praten over iets anders, iets met school? Maar ja dat gaat juist goed( toch?).

Ik had net na de eerste week van het nieuwe schooljaar een gesprek met me mentor. Die wist nog niet in welke situatie ik zit. Over suïcidaliteit enzo. En tijdens dat gesprek had ik het erover dat ik niet zoveel zin had in school en dat ik liever werk. En zo pratende we even en op een gegeven moment vroeg hij of ik mezelf nog steeds beschadigd. Ik had er niks over verteld, maar ja die rode strepen vallen overduidelijk op en de kleinere littekens op me arm ook. Dus zo heb ik hem verteld hoe en wat. En sat lucht toch best wat op. En nu kan ik als ik me slecht voel of ik heb een aanval bij hem terecht of hem een bericht sturen van ik ga eerder naar huis en ga werken.

^
Faster
Reputatie 6
Hoi,

Ik heb het gevoel dat niemand me ziet staan, omdat ik het erg goed doe op school en mensen zich dus niet echt zorgen maken. Dat is inderdaad niet altijd even prettig. Dat was bij mij ook altijd het geval, is eigenlijk. Men weet allemaal wel dat het slecht gaat, maar omdat mijn cijfers op miraculeuze wijze altijd goed blijven, denkt men altijd, met Pin gaat het dus nog wel oké. Terwijl dat niet zo is...

Ik heb iemand op school die wel echt weet dat het gewoon slecht gaat en zij helpt mij en strijdt ook voor mij bij de zorgcoördinator en afdelingsleider, dat het dus echt slecht gaat. Dat is gewoon fijn, dat ik iemand heb waar ik mee kan praten als dat nodig is en ik weet dat zij écht weet wat er speelt. Ook al praten we soms echt over onzin, dat maakt echt niet uit.

Je zegt dat je nu eigenlijk geen probleem meer hebt, omdat je denkt te kunnen stoppen met snijden. Daar ben ik het niet mee eens. Snijden heeft altijd een onderliggende oorzaak. Jij schreef al dat je sneed voor aandacht. Waarom wil je aandacht?
Zoek anders zelf ook op waarom je kan automutileren. Misschien herken je jezelf dan in meer dingen en kom je er zo beter achter waarom je hebt besloten jezelf te automutileren. Hier kan die docent je trouwens ook mee helpen. Ik denk dat het echt een goed idee is om gewoon het gesprek aan te gaan. Leg uit dat je niet goed weet wat er mis is.

Zelf vind ik het namelijk niet zo erg, ik bedoel, er zijn veel meer mensen die veel meer en veel vaker snijden dan ik. Ik denk juist dat het heel erg belangrijk is dat anderen je nu serieus nemen. Sterker nog, ik denk dat het nog belangrijker is dat je jezelf serieus neemt nu. @Faster beschreef al dat het snijden snel uit de hand kan lopen. Nu ben je er nog vroeg bij.

ik heb volgende week namelijk een korfbalwedstrijd en daar mag je geen sieraden of dergelijken bij dragen, dus je kun je alles goed zien. Zweetbandjes mogen wel, dat is mijn redder 👀

Gr. Pin
Reputatie 3
Badge +3
Hoi,


Misschien kan je met hem praten over school of hoe het met je gaat? Ik snap dat je denkt van ik praat daar dus niet over, maar misschien helpt het beter bij een vreemd iemand? Of je kan praten over iets anders, iets met school? Maar ja dat gaat juist goed( toch?).


Misschien zou ik dat wel kunnen proberen, ik ben alleen wel een beetje bang voor zijn reactie... Wel fijn dat jij zo open kon zijn met jouw mentor, ik weet alleen niet of ik daar zo comfortabel mee ben, want dan zit ik volgens mij diep in de problemen bij mijn ouders...

Je zegt dat je nu eigenlijk geen probleem meer hebt, omdat je denkt te kunnen stoppen met snijden. Daar ben ik het niet mee eens. Snijden heeft altijd een onderliggende oorzaak. Jij schreef al dat je sneed voor aandacht. Waarom wil je aandacht?
Zoek anders zelf ook op waarom je kan automutileren. Misschien herken je jezelf dan in meer dingen en kom je er zo beter achter waarom je hebt besloten jezelf te automutileren. Hier kan die docent je trouwens ook mee helpen. Ik denk dat het echt een goed idee is om gewoon het gesprek aan te gaan. Leg uit dat je niet goed weet wat er mis is.


Ik heb al wel eens wat opgezocht, zoals op de website van 113 en ook een paar documentaires gekeken, maar ik kon maar relateren aan een vrouw, zij deed het ook om aandacht. Met aandacht bedoel ik zoals @Faster ook al aangaf, dat je zo laat weten dat het niet goed met je gaat en je hulp nodig hebt.
Bedankt voor de tips trouwens, ik denk dat ik wel met hem ga praten, ook al wordt het misschien een beetje raar. En dat over het zweetbandje zat ik ook al aan te denken, maar goed, ook weer een beetje raar als ik opeens tegen m'n moeder zeg: Mam, ik wil een zweetbandje 😅...

Bedankt voor jullie reacties, het geeft een fijn gevoel dat iemand met je mee wilt denken.

Groetjes, Anoniempje
Reputatie 6
Met aandacht bedoel ik zoals @Faster ook al aangaf, dat je zo laat weten dat het niet goed met je gaat en je hulp nodig hebt.Dan is er dus iets aan de hand, want je zegt ''dat het niet goed met je gaat''. Dus wat gaat er dan niet goed?

En dat over het zweetbandje zat ik ook al aan te denken, maar goed, ook weer een beetje raar als ik opeens tegen m'n moeder zeg: Mam, ik wil een zweetbandje 😅...Heb je genoeg geld om zelf wat aan te schaffen? In principe is het online overal wel te krijgen (maar dan kan het misschien net bezorgd worden als je niet thuis bent of je moeder doet de deur open, etc.). Verder kun je het ook wel praktisch in iedere sportwinkel krijgen.

Sporttape werkt ook. Te vinden in de drogisterij. Pas daarmee wel op, want zo kun je je korstjes eraf trekken (door het plakspul). Als de wond open is, is het sowieso niet verstandig. Je kan dan ook eerst een pleister op je wond plakken en er daarna sporttape bovenop doen.

Goed dat je het gesprek aan gaat!

Gr. Pin
Reputatie 3
Badge +3
Hey!

Met aandacht bedoel ik zoals @Faster ook al aangaf, dat je zo laat weten dat het niet goed met je gaat en je hulp nodig hebt.Dan is er dus iets aan de hand, want je zegt ''dat het niet goed met je gaat''. Dus wat gaat er dan niet goed?


Ik voel(de) me gewoon down en had/heb geen motivatie om ook maar iets te doen. ( dat is voor mij best raar, zelfs school vond ik een jaar geleden nog leuk ) Ik ben gewoon heel onzeker over mezelf en als ik alleen ben, krijg ik beelden in mijn hoofd van momenten die pas geleden gebeurd zijn en waarvan ik denk dat ik me raar of stom gedroeg.

Groetjes, Anoniempje
Reputatie 6
Dan zeg je dát dus tegen de leraar. Daar kun je dan over praten en daar kan hij je dan mee helpen 🙂
Reputatie 3
Badge +3
Hey!

Nog vergeten te zeggen: ik zou best spoettape kunnen plakken of een zweetbandje kunnen kopen, maar allereerst zit er een meisje in mijn team dat gesneden heeft, dus dat zou zij denk ik doorhebben en ten tweede de rest ook, want het zou nogal opvallen...

Groetjes, Anoniempje
Reputatie 3
Badge +3
Hey!

Dan zeg je dát dus tegen de leraar. Daar kun je dan over praten en daar kan hij je dan mee helpen :)

Dat zal ik doen! Bedankt!

Groetjes, Anoniempje
Reputatie 6
Nog vergeten te zeggen: ik zou best spoettape kunnen plakken of een zweetbandje kunnen kopen, maar allereerst zit er een meisje in mijn team dat gesneden heeft, dus dat zou zij denk ik doorhebben en ten tweede de rest ook, want het zou nogal opvallen...De keuze is natuurlijk aan jou. Als je niet wil dat ze het zien, moet je het verbergen. Anders zien ze het sowieso. Dat hoeft dus op zich niet erg te zijn, want dan kun je dus geholpen worden.

Succes,
Gr. Pin
Reputatie 3
Badge +3
Hey!
Ik had dus vandaag dat gesprek en aan de ene kant ging het volgens plan, maar aan de andere kant ook helemaal niet...😂 Eerst begon ik over de uitwisseling, waar ik eerder ook al een bericht over heb geschreven. Ik vroeg hoe het daar mee stond enzo en hij vertelde dat bij Bilbao 100% zeker plek was en dat hij het bij Duitsland niet wist, maar daar hoorde hij later meer over. (In de geschiedenisles kwam de lerares die daarover gaat vertellen dat iemand zich had teruggetrokken en of een van ons wilde gaan, maar ik heb maar niks gezegd) Hij vroeg of eigenlijk nog wel wilde en ik zei: 'Nou nee, maar goed...(Ik moet waarschijnlijk toch wel, dus ik heb niet veel te willen). Alleen aan zijn reactie leek ik op te maken dat hij best wilde liegen en me niet inschrijven.

Maar goed, zei hij, daar kwam je niet voor, of wel? Wat is het probleem? En toen zei ik dat het een tijdje niet goed met me ging ( hij vroeg in welk opzicht, op school, thuis of gewoon met mezelf, ik zei met mezelf) en dat ik iets doms had gedaan. Oom zei ik dat ik het zelf niet zo erg vond en dat anderen dat waarschijnlijk wel zouden vinden en dat ik niet wilde dat mijn ouders eracjter zouden komen.Ik wilde er wel omheen praten maar dat lukte niet echt. Hij vroeg dus wat ik had gedaan en ik vertelde dat ik mezelf had gesneden. Hij vroeg wanneer ik het deed, wat de oorzaak was, hoe ik mezelf zag en stelde nog een paar vragen. Ook stelde hij wat vragen over mijn familie en mijn ouders enzo.

Vervolgens vroeg hij wat ik precies van hem verwachtte en ik zei dat ik dat niet precies wist, maar dat ik het gewoon kwijt wilde. Hij zei dat hij best voor me een afspraak wilde maken met de schoolpsycholoog en dat ik dan verder kon kijken wat ik precies wilde doen, dus dat aanbod nam ik aan. Hij zei nog dat ik hem een beetje had overvallen, maar dat hij het wel dapper van me vond dat ik het had verteld.

Even later kwam hij me weer ophalen en zei dat de coördinator me even wilde spreken, wat vragen wilde stellen en uit wilde leggen hoe het hier precies op school werkt. Allereerst durfde die vrouw het woord automutilatie of snijden niet eens in haar mond te nemen, wat ik nogal vreemd vond en vind nog steeds. Ze vertelde dat ze me best naar de schoolpsycholoog wilde doorverwijzen, maar dat ik het dan eerst aan mijn ouders moest vertellen. Dat begrijp ik, want het zou nogal vreemd zijn als ik naar een of andere therapie zou gaan zonder dat zij ervan af wisten. Ze vroeg me ook waarom ik het mijn ouders niet had verteld en ik zei dat ik bang was voor hun reactie, dat ze of het heel erg zouden vinden of dat ze het weg zouden wuiven en zouden zeggen dat ik me aanstel. Na nog wat vragen vertelde ik dat ik het meest bang was voor mijn vaders reactie en dus opperden ze dat ze via mijn mentor een afspraak met alleen mijn moeder zouden kunnen maken (maar dat wilde die vrouw volgens mij ook liever niet) of dat ik gewoon apart met mijn moeder zou spreken en het haar zou vertellen.

Nu hebben ze me dus een dag gegeven om te kiezen wat ik wil doen, maar ik denk dat ik niks ga doen. Zoals ik eerder al gezegd heb denk ik niet dat ik er nu zo diep in zit en ik ben ook soort van gestopt ( het is nu een week geleden sinds ik me voor het laatst heb gesneden en toen ik gisteravond mijn mes er weer bij pakte heb ik in plaats van te snijden wat huidschilfers van de littekens afgehaald, zodat ze beter te zien waren en er wat vaseline op gesmeerd). Ook wil ik niet mijn ouders erbij halen en ben ik al lang blij dat iemand in mijn omgeving ervan af weet zodat ze een oogje in het zeil kunnen houden en het makkelijker is om hulp te vragen.

Maar wat denken jullie dat ik moet doen?

Groetjes, Anoniempje
Reputatie 6
Hoi,

Knap dat je het gesprek aan bent gegaan met de docent en daarna nog met de zorgcoördinator!

Ik denk dat je je problemen niet moet onderschatten en dat het erg waardevol kan zijn om juist nu te praten met de schoolpsycholoog. Mochten je problemen erger worden, ben je dit voor. Als je problemen niet erger worden, kun je misschien handvaten meenemen voor als het ooit terugkomt.

Sowieso denk ik dat het goed is om het je ouders te vertellen. Aangezien je bang bent voor hun reactie, denk ik dat het veel kan toevoegen als iemand op school je daarmee helpt. Daar kun je ook over nadenken.

Gr. Pin
Reputatie 2
Badge +3
Heey,

Super dat je naar dat gesprek bent gegaan en dat je een afspraak hebt met de schoolpsycholoog. Daar is het met mij ook allemaal begonnen.

Je vind dus momenteel nog steeds dat je niet echt hulp nodig hebt? Dat is opzich niet zo erg. Dat is zelfs goed. Maar misschien is het toch handig als je wel even naar de schoolpsycholoog gaat. Om gewoon is nog meer te praten. Als je daarna zoiets hebt van :" Dit is niet nodig". Dan kan je dat aangeven en heb je zoiets van ik wil wel meer hulp. Dan kan je dat aangeven en dan samen met hem/haar kijken hoe je dit aan je ouders verteld.

Kan je dat aangeven bij die zorgcoördinator? Dat je eerst een gesprek wilt met de schoolpsycholoog en dan samen met diegene gaat kijken hoe en wat?

^
Future
Reputatie 3
Badge +3
Kan je dat aangeven bij die zorgcoördinator? Dat je eerst een gesprek wilt met de schoolpsycholoog en dan samen met diegene gaat kijken hoe en wat?

Nou die leraar stelde dus hetzelfde voor als jij en daar ging ik ook me akkoord, maar ik krijg geen afspraak bij de schoolpsycholoog als ik het mijn ouders niet vertel... Dus ik wil op zich wel, maar niet als ik het mijn ouders niet vertellen. Was het bij jou wel de moeite waard om naar die afspraak te gaan hoe heb jij het je ouders verteld?

Groetjes, Anoniempje
Reputatie 2
Badge +3
Ik zat toen al heel erg diep. Ik had zm neigingen en al een paar pogingen gedaan. Dus ik wou hoe dan ook naar de schoolpsycholoog.

Me mentor wou graag hebben dat ik het me ouders vertelde en ik had haar toen verteld dat ik eerst wou praten en dan verder ging kijken en dat was goed.

De eerste afspraak ging alleen niet zoals ik dat zelf had gewild. Ik wou praten over hoe ik me voelde en samen met haar kijken wat we konden doen. En dat ging ook goed we hadden een goed gesprek, maar toen zij ze van je moet je ouders inlichten. En dat wou ik natuurlijk niet dus ik stond op en wou weggaan, maar de deur bleek al op slot te zijn. Dus ja dan zit je daar en kan je pas weg als je ouders zijn gebeld.

Nou hoef je niet te denken van oh dit gebeurd ook met mij en nou ga ik dus mooi niet meer.

Mijn situatie was toen heel erg acuut. Ik had in mijn rugtas bepaalde middelen om mezelf te kunnen doden. En ik vertelde die vrouw dat ik vandaag of morgen weer een poging zou doen. En toen ik merkte dat ik vast zat riep ik nog dat ik als ik eenmaal buiten de deur staat naar het openbaarvervoer toe ga en ga springen. Dus ze hadden geen keus.

En het 2e gesprek was naar me eerste opname en toen is de politie zelfs nog te pas gekomen om mij tegen te houden. Maar dat kwam omdat toen die vrouw wegging ik snel weg vluchtte.

Maar zoals ik al zei mijn situatie was iets erger dan die van jou. Ik neem immers aan dat jij niet helemaal gaat flippen daar haha.

^
Future
Reputatie 3
Badge +3
Hey!

Dat klinkt inderdaad een stuk erger dan waar ik nu ben ja... Ik hoop dat het nu beter met je gaat.Maar wel fijn dat jij het jouw ouders niet meteen hoefde vertellen. Zou jij gaan als je in mijn situatie zat?

Groetjes, Anoniempje
Reputatie 2
Badge +3
Ik weet niet. Ik zou twijfelen.

Als je alleen zou snijden dan Nee, dan zou ik niet gaan. Maar je vertelt dat je je ook down voel(de), geen motivatie en onzeker. En ik kan vanaf hier niet zien hoe erg dat is.

Als jij je gewoon even down voelde zoals iedereen zich wel is voelt, dan zou ik persoonlijk zelf niet daar hulp voor zoeken. Wel zou ik graag iemand willen hebben waar ik naartoe kan gaan als het weer terugkomt. Daar kan die leraar al goed mee helpen, maar een psycholoog misschien nog ietsje meer.

Qua onzeker voelen en geen motivatie, dat heb ik dus ook. Maar ik denk dat mensen me daar niet echt mee kunnen helpen. De motivatie moet ik zelf vinden en opbrengen en me onzekerheid dat zal wel weggaan naar mate dat ik ouder wordt (hoop ik). De motivatie om dood te gaan is "enorm" maar voor de rest.. Nee niet echt.

Nou ja genoeg over mezelf.

Het antwoord.

Ik zou wel naar de schoolpsycholoog toe gaan, maar eerst zonder dat ik me ouders hoef in te lichten. Ik wil eerst zelf kijken wat een psycholoog voor mij kan betekenen en of het überhaupt zin heeft. En als het dan blijkt dat ik hulp nodig hebt / kan gebruiken. Dan wil ik wel samen met de psycholoog me ouders inlichten, maar als het zonder hun ook kan, dan zou ik dat doen.

Wat ik voornamelijk erg belangrijk vind is dat ik iemand heb waar ik mee kan praten als ik me slecht voel. Of als ik ergens mee zit.

^
Future
Reputatie 3
Badge +3
Hey!
Ik weet niet. Ik zou twijfelen.

Als je alleen zou snijden dan Nee, dan zou ik niet gaan. Maar je vertelt dat je je ook down voel(de), geen motivatie en onzeker. En ik kan vanaf hier niet zien hoe erg dat is.


Dat begrijp ik, ik weet zelf ook niet hoe diep het bij mij zit, maar dat ik snijd is denk ik niet zo'n goed teken...

Als jij je gewoon even down voelde zoals iedereen zich wel is voelt, dan zou ik persoonlijk zelf niet daar hulp voor zoeken. Wel zou ik graag iemand willen hebben waar ik naartoe kan gaan als het weer terugkomt. Daar kan die leraar al goed mee helpen, maar een psycholoog misschien nog ietsje meer.

Qua onzeker voelen en geen motivatie, dat heb ik dus ook. Maar ik denk dat mensen me daar niet echt mee kunnen helpen. De motivatie moet ik zelf vinden en opbrengen en me onzekerheid dat zal wel weggaan naar mate dat ik ouder wordt (hoop ik).

Zo denk ik er ook over, dat gaat wel over, dat moet ik zelf kunnen.

De motivatie om dood te gaan is "enorm" maar voor de rest.. Nee niet echt.

Bij jou? Nog steeds?

Nou ja genoeg over mezelf.

Het antwoord.

Ik zou wel naar de schoolpsycholoog toe gaan, maar eerst zonder dat ik me ouders hoef in te lichten.

Dat kan dus niet, dat mag niet van die zorgcoördinator, eerlijk gezegd vertrouw ik die vrouw ook niet zo. Die leraar had er wel vrede mee dat ik eerst zonder mijn ouders ging kijken wat de mogelijkheden waren, maar zij begon meteen te vertellen hoe ze zich zou voelen als ik haar kind was.

Ik wil eerst zelf kijken wat een psycholoog voor mij kan betekenen en of het überhaupt zin heeft. En als het dan blijkt dat ik hulp nodig hebt / kan gebruiken. Dan wil ik wel samen met de psycholoog me ouders inlichten, maar als het zonder hun ook kan, dan zou ik dat doen.

Wat ik voornamelijk erg belangrijk vind is dat ik iemand heb waar ik mee kan praten als ik me slecht voel. Of als ik ergens mee zit.


Daar heb ik die leraar voor.

Dus niet doen?

Groetjes, Anoniempje
Reputatie 2
Badge +3
Als jij al iemand hebt waar je naartoe kan gaan als het niet goed gaat. Die leraar dus. Dan is dat goed genoeg zou ik zeggen.

En als je perse je ouders moet inlichten dan was ik allang afgehaakt.

Ik zou gewoon even afwachten. Als het toch weer slecht gaat en misschien wel erger, dan kan je altijd nog naar de schoolpsycholoog en je ouders inlichten.

Maar je moet echt doen wat jezelf het beste lijkt. Ik wil niet degene zijn die ervoor heeft gezorgd dat je je nog slechter voelt. Of dat je over een maand een nieuwe topic maakt: Ik wil dood. Als jij zoiets hebt van hulp en de psycholoog heb ik echt nodig en dat wil ik. Doe dat. Laat je mening niet veranderen door mijn reactie!

^
Future
Reputatie 3
Badge +3
Hey!

Ik denk dat ik het voor nu nog even bij die leraar hou. Ik denk dat ik gewoon van iemand wilde horen dat diegene hetzelfde zou doen?

Als het erger wordt zal ik misschien overwegen weer naar de zorgcoördinator te gaan. Bedankt!

Groetjes, Anoniempje
Reputatie 6
Ouders niet willen inlichten is een probleem wat heel vaak terugkomt op het forum. Begrijp me niet verkeerd, ik snap dit volkomen omdat ik zelf ook zeker m'n geheimen voor m'n ouders heb en wil houden. Echter vind ik het echt stom dat we dit tussen ons en hulp laten staan. Niets zou daartussen moeten staan. Als je hulp wil, zou je dat gewoon moeten krijgen.

Daarom vind ik het belachelijk dat ze jou geen hulp bieden als je het je ouders niet vertellen, maar ik vind het ook stom dat jij hierdoor afhaakt. Vind je het echt belangrijker dat je je kut kan voelen zonder dat je ouders het weten, dan dat je je beter kan gaan voelen terwijl je ouders het wel weten?

Wat ik in deze situatie had gedaan: Ja, ik had mijn ouders ingelicht. Met hulp van de schoolpsycholoog / docent / mentor. Je hoeft er verder niet met ze over te praten. Ze hoeven ook geen details te weten. Daar heb je de schoolpsycholoog voor.

Ik vraag mij ook af tot op welke hoogte die docent je nog kan helpen. Zeker omdat hij je meteen doorverwees. Ik hoop dat hij je niet teleurstelt als het straks ook te veel wordt voor hem of als hij ook dingen moet vertellen.

Verder vind ik nog steeds dat je je gevoel serieus moet nemen. Je snijdt je niet zomaar om een "dipje". Daar is wel iets meer voor nodig en dat zegt ook iets over jou. En al is het wel een dipje, dan is het nog steeds waardevol om daar met iemand over te praten vind ik.

De keuze is natuurlijk aan jou. Je merkt vast wel dat ik pro schoolpsycholoog ben, maar dat neemt niet weg dat het dus jouw keuze is. Wat je ook doet, het is goed. Ik hoop alleen dat je je er niet slechter door gaat voelen.

Gr. Pin
Reputatie 3
Badge +3
Hey!
Ik vind het ook vervelend dat dat tussen mij en mijn hulp staat, van de school en van mezelf denk ik ook een beetje, maar goed...

Vind je het echt belangrijker dat je je kut kan voelen zonder dat je ouders het weten, dan dat je je beter kan gaan voelen terwijl je ouders het wel weten?
Eigenlijk wel, ik denk namelijk dat mijn situatie niet zo ernstig is.

Wat ik in deze situatie had gedaan: Ja, ik had mijn ouders ingelicht. Met hulp van de schoolpsycholoog / docent / mentor.
Dat klinkt inderdaad veiliger en dat stelde die leraar ook voor, maar die zorgcoördinator wil de school er liever buiten houden.
Je hoeft er verder niet met ze over te praten. Ze hoeven ook geen details te weten. Daar heb je de schoolpsycholoog voor.
Ik ben bang dat dat wel zo is, ik ben enig kind en ze zijn daarom nogal overbezorgde ouders. Als ze het eenmaal weten willen ze ook alles weten.

Verder vind ik nog steeds dat je je gevoel serieus moet nemen. Je snijdt je niet zomaar om een "dipje". Daar is wel iets meer voor nodig en dat zegt ook iets over jou. En al is het wel een dipje, dan is het nog steeds waardevol om daar met iemand over te praten vind ik.

Ja, maar als ik daarvoor mijn ouders in moet lichten, zoek ik liever via een andere weg hulp.

Groetjes, Anoniempje
Reputatie 6
Eigenlijk wel, ik denk namelijk dat mijn situatie niet zo ernstig is.Oké, nou ja, je moet het natuurlijk zelf weten.

Dat klinkt inderdaad veiliger en dat stelde die leraar ook voor, maar die zorgcoördinator wil de school er liever buiten houden.En als die leraar je helpt?

Ik ben bang dat dat wel zo is, ik ben enig kind en ze zijn daarom nogal overbezorgde ouders. Als ze het eenmaal weten willen ze ook alles weten.Jij bepaalt nog altijd wat je wel en niet deelt.

Gr. Pin
Reputatie 3
Badge +3
Hey!
Ik heb de mail verstuurd.


Dat klinkt inderdaad veiliger en dat stelde die leraar ook voor, maar die zorgcoördinator wil de school er liever buiten houden.En als die leraar je helpt?


Nee, ik hou het voor nu gewoon zo.

Groetjes, Anoniempje

Reageer