Eén week geleden gebeurde iets waarmee ik heel veel spijt heb. Dagenlang kon ik niet slapen en functioneren, ik wil nauwelijks met mijn vrienden uitgaan en mijn eetlust is sterk achteruit gegaan. Ik wenste constant dat het nóóit gebeurd was, maar helaas kan je het verleden niet veranderen. Vaak had ik iemand nodig om mijn gevoelens te uiten, ik had zelfs momenten van crisis waar ik met 113 aan het chatten was, want ik vond dat ik niet meer mag leven na dat incident. (ik heb al een post gemaakt van wat er gebeurd was). 

Na dagenlang piekeren besefte ik wat: uiteindelijk kon ik een verontschuldigingsbrief aan hem sturen via Instagram en laat ik het maar zo, en dat is wat ik vrijwel het beste wat ik kan doen. Ik heb besloten om dit nu achter mij te laten en heb wat lessen geleerd na dat incident. Ook al kan ik dit nooit vergeten, misschien is het wel beter om dit hoofdstuk van mijn leven af te sluiten. Anders ga ik maar verdrinken in schuldgevoelens voor een onnodige periode.

Hij heeft uiteindelijk besloten om mij uit zijn leven te halen, dus het heeft geen zin meer om over hem na te denken. Ik hoef niks, ik hoop alleen dat het beter gaat met hem, dat is alles. Ik ga mijn leven weer oppakken en weer daadwerkelijk leven in plaats van alleen bestaan. 

We maken allerlei fouten, ook grote fouten. Dat maakt ons menselijk… Toch?