Ik heb de meest gemene gedachtes die ik zeg tegen mezelf. Ik slaap slecht. Het is alsof ik mezelf pest. Ik ben een pester tegen mezelf. Het is zo gemeen en ik wordt er moe van. En überhaupt ik ben kort gezegd ook erg moe.

wat mijn gedachtes zeggen:

je bent zwak

je bent een aandacht vrager

je bent een mietje

je bent een watje

je bent een zwakkeling

je bent anders

je bent gevaarlijk

je bent egoïstisch 

je bent gemeen

je bent kinderlijk

je bent dom 

je bent stom

je bent hulpeloos

je bent hopeloos

je bent kinderlijk

je bent raar

je bent lui

ik haat je

waarom ben je geboren?

je verdiend niks.

je bent een teleurstelling

je bent lelijk

je bent dik

je maakt van een mug een olifant, van alles.

je overdrijft

je bent dramatisch

Je bent een jankerd

je bent huilbaby

je maakt de leven van andere mensen moeilijk

je durft niks

ik heb geen motivatie voor iets, zelf voor mijn toekomst. Hoe zou mijn toekomst worden, vast niks. Alles wordt slecht.

mijn ouders stressen me nu ook. Ze zeggen, we zien niet dat je vecht om goede cijfers te krijgen, we zien niet dat je je best doet. Als je nog een keer blijft zitten wordt je van school af gestuurd.

mijn gedachtes die zeggen, zie je wel, j bent dom en lui, je doet nooit je best. Je kan beter alles opgeven.

ik wil geen toetsen meer. Ik heb ook geen motivatie meer voor, ik kan het toch niet.

en mijn zelfhaat wordt alleen maar groter, niemand ziet het. Ook ziet niemand dat ze me pijn doen, bijvoorbeeld mijn ouders, die denken waarschijnlijk dat ze goed bezig zijn en me steunen. Nee dat doen ze niet, ze maken mijn zelfbeeld alleen maar slechter. Ik verwacht als het zo door gaat met steeds lager zelfbeeld dat ik gewoon op een dag dood ben, en dat wil ik nog niet. Ik wil misschien nog wel een toekomst, misschien wil ik nog wel liefde.

ik ben nog niet van plan om dood te gaan. Daarom wil ik wat aan mijn zelfbeeld doen.

het ging eerst wel goed met mijn zelfbeeld, ik zag mezelf als veel beter en nu is alles ingestort. Ik ben niks meer voor mezelf.

en wanneer iemand iets positiefs tegen me zegt, ik kan het gewoon niet geloven, mijn kritische stem is te sterk.

ik kan mezelf niet eens een knuffel geven. Ik wil mezelf niet eens in een spiegel zien.

ik heb geen social media dus mijn zelfbeeld komt niet daar van.

het is opgebouwd van wat mijn vrienden A en K tegen me hebben gezegd.

Steeds vaker, heb ik het gevoel, dat ik moet huilen. Ik kan ieder moment in elkaar storten en keihard huilen. Maar ik durf dat niet. Ik wil niet dat ze mijn ouders bellen. Maar moet je na gaan, hoe erg het is. Ik kan gewoon niet langer zo. Ik kan ieder moment gewoon echt keihard janken.

vandaag was ik naar de mentor gegaan op school. Ik heb verteld dat ik wil huilen en dat ik me slecht voel. Ik heb een paar van mijn gedachtes opgenoemd.

ze zegt dat ze denkt dat een psycholoog een goed idee is. Het kan wel een goed idee, maar misschien ben ik wel niet te helpen en moet ik opgenomen worden. Ik weet niet, ik ben een beetje bang.

ze moet eerst spreken met head of year en hulpbaas van secondary. En met mijn ouders, maar ik weet niet of ik dat wel durf en wil.