Hee, zoals ik in een vorig topic al zei, was ik verliefd op een jongen. Ik heb hem gevraagd en hij zei nee. Ik probeer mezelf echt aan te leren dat ik hem niet meer leuk kan vinden, maar dat lukt gewoon niet. Ik krijg hem niet uit mijn hoofd en dat maakt me soms echt hopeloos. Het maakt me echt kapot.

Ik vind hem nog steeds heel leuk, terwijl ik weet dat het nooit iets gaat worden. Dat besef doet pijn. Soms ben ik ook bang dat ik nooit meer iemand ga vinden die ik zo leuk vind als hem. Ik weet dat ik niemand kan dwingen om gevoelens te hebben, maar dat maakt het verdriet niet minder. En dan ook nog zien hoe het meisje dat mij pest met hem flirt puur omdat je weet dat ik hem leuk vind. Of omdat ze hem ziet als de zoveelste jongen.

Wat het extra moeilijk maakt, is dat ik hem elke dag zie, omdat hij bij mij in de klas zit. Soms zie ik hem ook in het weekend bij hockey. Elke keer als ik hem zie, raak ik weer helemaal in de war. Het doet pijn om hem met andere meisjes te zien omgaan, en dat laat me heel erg aan mezelf twijfelen.

De laatste tijd twijfel ik sowieso veel aan mezelf. Ik slaap bijna niet meer en voel me vaak verdrietig en leeg. Opstaan en doorgaan voelt soms heel zwaar. Het gaat al een tijd niet zo goed met me en dit maakt het alleen maar moeilijker. Als je je afvraagt waarom ik dit nog doe, waarom ik iedere dag opsta en probeer te denken dat het goedkomt, voor hem, voor iemand die mij toch nooit gaat en ziet staan. 

Ik heb niemand in het echt met wie ik hier goed over kan praten en daarom post ik dit hier. Weet iemand hoe ik hiermee om kan gaan of herkent iemand dit gevoel? Xx