help, ik kan nu niet meer,

Oke, dus ik heb eigenlijk een geweldig leven maar wil toch dood en ga snel in de stress. ik ga dus gewoon een beetje mijn hele leven vertellen en kijken of iemand d’r wat van snapt??

ik ben hoogbegaafd, dat is helemaal niet fijn hoewel iedereen dat lijkt te denken. daardoor zit ik met 12 (bijna 13) jaar al in 4 vwo. zo heb ik weinig aansluiting met mensen in mijn klas omdat ik zo jong ben, en weinig aansluiting met mensen van mijn leeftijd omdat we gewoon zo anders zijn qua stadium van leven en zo.

mijn moeder heeft een chronische ziekte, inmiddels heeft ze een transplantatie gehad en gaat het goed met haar. Maar dit zorgde wel dat ik al als klein kind over haar streste dat ik haar kwaad zou doen. toen kwam Covid-19 en moest ik voor haar 2 jaar in volledige isolatie, dat was in groep 5, 6, 7 en een beetje 8. ik kon gelukkig digitaal school volgen en kon vrienden maken (een daarvan, noem hem maar Max, ben ik nog steeds bevriend mee, dit wordt later belangrijk) maar was ook stress dat ik nergens bij hoor.

het eerste jaar op de middelbare vond iedereen me interessant genoeg om met mij te zitten in de pauzes, de lessen waren al een stuk leuker dan de basisschool en toetsen lukten vrij goed, kortom de eerste was prima.

voor de tweede moest ik kiezen tussen technasium en gymnasium, ik vond het allebei ontzettend leuk en wou het allebei doen, dat mocht gelukkig. maar omdat het zo’n lastig rooster maakt moest ik een boel lessen skippen, de vakken zelf werden ook lastiger en ik had meer vakken die ik niet leuk vond. in de eerste werd ik (natuurlijk) ook al gepest maar dat werd in de tweede erger. doordat dit alles zo lastig was kreeg ik (soort van een type) paniekaanvallen en stopte ik voor een paar maanden met school wat het nog moeilijker heeft gemaakt om dat jaar goed af te ronden. uiteindelijk heb ik ook maar voor gymnasium gekozen.

vorig jaar in de derde, wou ik absoluut niet weer een stuk van het schooljaar missen, dus in plaats van minder te gaan doen, wat slim geweest zou zijn, besloot ik om juist meer (buiten)schoolse activiteiten te gaan doen zodat mijn ouders minder door zouden krijgen hoe het echt met mij ging. ik hield ook continu mijn blije masker op in plaats van alleen bij mijn ouders en docenten, omdat ik bang was dat mijn vrienden mij ook zouden “verraden”. uiteindelijk in december kreeg ik (veel erger dan normale) zelfmoordneigingen en ging ik naar mijn moeder toe. dat hielp helemaal niet want zij raakte helemaal in paniek en ik moest haar troosten dus heb ik heel erg gedaan alsof het steeds beter werd, dat tegen de tijd dat ik naar de psycholoog toe kon ze dacht dat ik oke was. ik wou haar niet weer stress bezorgen dus ik heb tegen de psycholoog ook gelogen dat ik oke was. dat lukte nog ook. maar door dit alles was het heel moeilijk om genoeg aan school te doen.

ik kan inmiddels ook niet meer om een normale tijd naar bed gaan, maar om huilen en slechte gedachten te voorkomen, kijk ik (op mijn kamer zodat mijn ouders het niet weten) tv totdat ik mijn ogen echt niet meer open kan houden.

omdat ik geen goede keuzes kan maken heb ik voor dit jaar ook 3 extra vakken gekozen en gepland om 2 vakken versneld te doen met examen in de 5e en 1 zelfs al dit jaar, ik heb dus ontzettend veel stress om die examens te halen. nu ben ik iets verstandiger geweest en heb ik 1 vak weggehaald, maar het is nog steeds heel veel en ik heb nooit goed leren huiswerk maken/leren voor toetsen en zo.

ik kan het ook heel moeilijk met vrienden over hebben, want ik heb eigenlijk maar 1 goede vriend (Max, waar ik het eerder over had) en die woont aan de andere kant van Nederland, want ik ben in de vakantie van groep 8 naar de eerste verhuisd. in de 2e en 3e had ik een leuk clubje, maar nu zijn ze allemaal of verhuisd of van school af.

Max, zou ik mogelijk meer mee kunnen praten, maar ik ben verliefd op hem geworden. hij is bijna 16, dus dat werkt niet. hij heeft al een vriendin, dus dat werkt niet. en om te voorkomen dat hij er wat over aan mij zou vragen (en omdat hij de enige jongen is waarop ik ben gevallen) heb ik gezegd dat ik lesbisch ben, wat niet help. met de mentale situatie heeft hij een erger leven, qua zijn ouders zijn gescheiden + hebben minder geld, maar heeft hij wel zijn brein onder controle, dus het is heel moeilijk om over mijn situatie te praten omdat ik me dan daarover schuldig voel.

heeft iemand een vergelijkbare situatie overleefd? of heeft iemand over een deel van mijn leven advies?