Hallo iedereen,

Ik wist niet of ik dit nou onder emotionele problemen en gevoelens, lichaam en gezondheid of school en studie moest plaatsen, maar ik heb toch voor emotionele problemen en gevoelens gekozen. Deze titel is een beetje vreemd, maar ik heb een probleem waar ik niet zo makkelijk uit kom. Sorry als het een hele hoop tekst is😉

Gigantisme

Ik ben er dus onlangs achter gekomen dat ik gigantisme hebt. Dat houdt in dat je dus heel veel groeit, vaak doordat je hypofyse (een 'hormoonorgaan' (dat o.a. dus verantwoordelijk voor groei is) vlak onder je hersenen) te veel groeihormonen aanmaakt.  Dat heeft er dus voor gezorgd dat ik nu 2.09 ben (ja, ik ben al 1 cm gegroeid na volgende keer).

Mijn vader is 2,07 m (hij heeft gewoon lange ouders) en mijn moeder weet ik niet (die is al een tijdje terug overleden), dus in de eerste instantie vond niemand het vreemd toen ik richting mijn vader ging, ook al groeide ik flink door tot lang na mijn eerste ongesteldheid. De laatste drie maanden is dat weer opgeleefd en ben ik mijn vader voorbijgegroeid. Toen ben ik uiteindelijk toch maar naar de huisarts gegaan (zie mijn topic 'Te lang doorgroeien') en die heeft mij doorverwezen naar het ziekenhuis, waar werd vastgesteld dat ik gigantisme had.

Hé het is niet erg he om lang te zijn, wees er trots op er zijn echt wel jongens even lang of langer dan jou hoor dus daar zal het niet aan liggen. en als je naar het ziekenhuis gaat dan zal er zeker wel genoeg kennis zijn om jou er van te genezen denk ik

Gymlessen
Ik ben dus ook de langste van mijn klas (de op één na langste in mijn klas is een jongen van ca. 1.95, die is dus ruim een kop kleiner). Daarom hebben de meeste jongens in mijn klas het idee dat ik heel goed ben in al die fysieke sporten, alleen maar omdat ik zo lang. Daarom word ik altijd als eerste gekozen als we teams gaan maken.

Persoonlijk kies ik dit bovenstaande op als een compliment omdat dat betekent dat ze voor jou respect hebben omdat je lang bent en blijkbaar toch goed kan sporten!

Dat klinkt op zich niet verkeerd, maar dat legt wel een heel hoge prestatiedruk op mij. Ik heb niet dezelfde lichaamsbouw als een jongen of een atleet, dus ik ben niet zo goed met veel fysieke inspanning. Na gym ben ik dan ook doodmoe en helemaal bezweet. Ook als ik ongesteld ben (en ik heb daar best veel last van) moet ik in principe net zoveel prestatie leveren.

Heel begrijpelijk dat er presentatiedruk op je staat, maar de andere moeten maar wat minder van je verwachten hoor, laat gewoon zien dat jij een echte meid bent. en doe het op jouw tempo wat jij aankan en doe het niet voor anderen. ( jij moet het leuk vinden en genieten van de game met anderen daar is het ook voor bedoelt)

Omdat ik niet voor de prestatiedruk onder kan doen heb ik zelfs mijn vrije tijd besteed met sporten die ik eigenlijk niet zo leuk vind. Dus ik zou ook graag willen weten hoe ik daarmee om zou kunnen gaan (ik weet dat het schooljaar bijna voorbij is, maar alvast voor volgend jaar).

Stop er dan maar mee, als jij het niet leuk vind en je wordt er niet beter van? gewoon stoppen je bent helemaal niks verplicht voor anderen mensen. ( tuurlijk moet je ook aan anderen denken zoals je aan je zelf denkt maar denk ook aan je zelf snap je?)

Kleedkamer
Als de gymles dan eindelijk is afgelopen en ik helemaal uitgeput naar de kleedkamer ga, krijg ik dan ook nog veel opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd (om het maar even zo uit te drukken). Het lijkt wel of iedereen commentaar op mij heeft. En ze halen er allerlei dingen bij (ik heb geen ziel want ik heb rood haar, ik ben geen mens want ik ben spierwit, ik ben gehandicapt (weet niet waar dat vandaan komt), ik ben veel te lang, ik ga te veel met jongens om (alleen tijdens gym), ik heb anorexia want ik ben mager, ik ben geen meisje want ik kan me zo fysiek inzetten, ik ben geen meisje omdat ik de lichaamsbouw heb van een stickmanpoppetje van mikadostokjes (en dat hebben jongens in hun groeispurt ook), ik heb geen leven, ik heb nepborsten, ik ben een freak want ik hou van klassieke muziek, en ga zo maar door). Ik heb daar oprecht last van, en ik voel me er ook minder door, maar ik weet ook niet hoe ik dit het beste kan aanpakken. Ik heb namelijk geen vriend(inn)en op school.

Ze zijn gewoon wat jaloers op je denk ik, als ik jou was zou ik er niet zo veel omgeven en gewoon terugslaan met je woorden want ik denk dat jij dat best kan ( jij bent daar slim genoeg voor geloof me maar 😉) en dat van nepborsten hahaha daar zijn ze dan zeker jaloers op. 

Wat je zou kunnen doen? 

1 is geef niet om wat anderen over je denken ( maar toon respect die het verdienen)

2 en wees trots op met wat je heb ( zeker is iedereen imperfect dus dat ben jij maar dat betekent ook dat hun dat ook zijn dus ze moeten maar wat meer op hun zelf letten) en dat heb jij al gedaan dus je kan ook een meidenmanier gebruiken om te kijken waar hun zwak voor zijn? 

Jullie meiden zijn daar echt goed in

Sorry dat het zo'n lap tekst is, bedankt als je tot hier bent gekomen😉. Dus, hebben jullie nog tips of ervaringen hoe ik hier het beste mee om kan gaan?

Geeft niks hor ik vindt het wel leuk om zoiets te zien dat betekent dat jij hier goed overnagedacht hebt, je bent dus uniek!

Groetjes!