“The Man Who Used to Be Dad”

I remember when your laugh filled the room,

When bedtime stories chased away gloom.

You held my hand like I was your world.

Now I’m just a name you once heard.

The bottle came first, like a thief in the night,

Stealing your warmth, your love, your light.

Then came the shouting, fists through the wall,

Mom cried quietly, I heard it all.

You threw cans at me, cold, dented lies,

And stones that missed but still bruised my skies.

I ducked, I ran, I learned to hide,

But nothing hurt more than mom’s silent cries.

Her eyes stopped shining, her voice grew thin,

She wore her sadness like second skin.

And every time you made her break,

A part of me would start to ache.

I hated you more for hurting her

Than for the bruises I had to cover. Because she still loved you, even torn apart 

While you crushed her soul like it was art.

I’m fifteen now, and I don’t need you back.

But I wish I didn’t flinch at a door’s loud crack. 

I wish I didn’t flinch at a bottle dropping. 

I wish I could bake a cake without the memories.

I wish I didn’t wonder if I was the flaw, If I made you leave, if I broke the law.

You were my hero.

Now you’re just a shadow I outrun. The man who used to be dad

Is now just someone.

“You wanted us dead”

We were in the car,

You behind the wheel

Swerving like the world owed you pain.

I saw mom grip the wheel,

Her knuckles white,

We tried to hold her back.

While you laughed like it was a game.

You almost killed us.

And I think you knew.

But you didn’t stop.

You never do.

Later you said, “You’re gonna live with someone else”

Like we were stray dogs you could just shelf.

You stopped fighting for us.

Stopped trying to care.

You chose alcohol,

And women whose names you couldn’t even remember.

Weeks went by.

No change.

No love.

No sorrys.

Just silence,

Like we never existed.

And when you spoke.

It was knives, not words.

“You’re just like her.”

“it’s your fault”

“I don’t want you.”

I carry those lines like scars on my spine.

Not visible,

But always mine.

You gave up.

On Mom.

On me.

On my brothers

On everything we could’ve been.

And still, I wonder if you ever look back.

If you ever feel the weight of what you left behind.

Because I do. Every day.

Tips are welcome!

Je lach weeft nog door stille dagen,

een echo die de stilte breekt.

In elke herinnering die ik draag,

leef jij, onzichtbaar maar nooit verweekt.

We deelden woorden, groot en klein,

vertrouwd als adem, puur als licht.

Nu draag ik jou in stilte mee,

een vlam die dooft, maar niet verlicht.

Geen afscheid kan ooit wissen

wat in mijn hart geschreven staat.

Je bent niet weg, je bent gebleven,

in elke traan, in elke straat.

Dus rust maar zacht, mijn trouwe vriend,

ik fluister je naam, keer op keer.

En waar ik ga, zal jij mij vinden,

want wie ik ben, draag jij nog meer.

Ik heb een gedicht geschreven over de isoleercel. TW zelfmoordpoging en isoleercel 

​​​​Isoleercel 

M'n hart koud, m'n hoofd stil. 

Ik slik in pil na pil.

Er klopt iemand op de deur, begeleiding komt binnen. 

Ze zien me in een hoekje, de angst in mijn ogen spreekt, 'Ik wil niet meer leven' zeg ik met volle woorden. 

Ik moet op mijn bed gaan zitten, ik werk mee, niet omdat ik wil maar omdat het moet. 

Ze stellen me vragen, ik ben geen kind meer, ik ben een patiënt. Een gevaar voor de maatschappij want oh ik wil zo graag vrij. 

Ik loop weg, ze komen achter me aan en gooien me op de grond, handen vast, alarmen gaan af, ik schreeuw 'Laat me los!' Mijn woorden echoën langs de muren. 

Ik probeer te vluchten, van mezelf en hun, armen gaan hoger, ze doen me pijn!

Mensen stormen binnen, ze gaan op me zitten alsof ik 1 of ander gevaarlijk monster ben. 'Ik wil dit niet, ik wil dood.'

Ik vecht maar kan niet op tegen 10 man. 

Ze tellen tot 3, en op dat moment wil ik niet weten er gebeuren zal. Ze nemen me mee, hoofd omlaag, armen vast, omsingeld door mensen die ik niet eens ken. 

Ik hoor een slot, een deur gaat open, 

ik word binnengedrongen in een kille, koude, lege kamer. Ingewikkeld in doeken, al mijn waarden en spullen afgenomen. Ik probeer weg te vluchten maar het gaat niet, ik zit VAST! 

Handen laten me 1 voor 1 los, totdat de laatste persoon je nog eens aankijkt en achter zich de deur dichttrekt. 

Nu zit ik hier, helemaal alleen. 

Ik wurg me uit de doeken, slaag op de deuren, kan niemand me horen dan?

Veel liefs voor iedereen die dit al heeft moeten meemaken ❤️‍🩹❤️‍🩹 

Xx Silence 

Lieve ​@Silence ,

Ah jeetje kan me voorstellen dat dat heel eenzaam voelt😓 Weet niet zo goed wat ik moet zeggen, wil wel laten weten dat ik met je mee leef en dikke knuffel van mij❤️❤️ Wou dat ik iets voor je kon doen, vind het heel erg😓😔

Veel liefs❤️

You chose alcohol, not mom,

And turned our home into a ticking bomb.

You threw stones like they were words,

And cans that flew like broken birds.

I ducked, I ran, I held my breath,

Each day I wished I was dead,

You stopped talking, stopped being there,

Wouldn’t sit with me, didn’t care.

I needed you when life got tough,

But your silence always screamed enough.

Mom tried to smile, but it wouldn’t stay,

You crushed her slowly, day by day.

She wore her pain like old clothes, torn,

While I watched her break, tired and worn.

I flinch when doors slam, bottles fall,

I freeze when voices fill the hall.

I live in fear,

Afraid the past might still occur.

I wonder if I made you mad,

If I was the reason you stopped being dad.

But deep inside, I know the truth,

You were broken long before my youth.

I’m fifteen, and I see clear,

You were never really near.

I saw the first crack when I was eight,

You mocked my hockey game,

Your words hit harder than any fall,

You build up your wall,

I can’t fight for your love.

I’ve had more than enough

You were the storm I had to survive,

And somehow, I’m still alive.

Een andere versie op “The man who used to be dad”

Mensen die heel goed Engels kunnen, is de gramatica correct?

You know the taste of alcohol,

But do you know your daughter?

Do you know her pain?

Do you know what her thoughts contain?

No, you don’t,

’cause you know the taste of wine.

I ain’t fine.

But you don’t care at all.

Because you know how whiskey smells.

Do you know my pain feels like hell?

Of course you don’t know.

You know the taste of alcohol.

Lieve ​@NightShadow sterk maar ook verdrietig.  Er is een oud liedje ‘Lovin’ whiskey’ met de aangrijpende regels: 

That if you drown yourself in liquor, because it keeps you company
Then just remember who you're loosing and be proud to set me free
Because it don't talk back or disagree, it just makes you see so hazily
But in the morning light your life is scattered with the wind, scattered with the wind

Lieve ​@Ikweetnietprecies , wat beschrijf jij vriendschap prachtig.  Echte vriendschap sterft niet.

Lieve ​@Silence , ik weet niet wat ik moet zeggen na het lezen van je gedicht.  Ik ben zwaar onder de indruk.  Ik hoop dat het snel beter gaat.

Ze doet haar best, elke week weer.

Maar haar hoofd doe steeds weer zeer.

Haar woorden vallen weg.

Er is niks dat ze nog zeg.

Praten gaat niet meer.

En toch doet ze het weer.

Iedere week.

Ookal is het iets dat haar heel zwaar leek.

Ze vindt het leuk om te doen.

Het is geen baan voor tot het pensioen.

Maar vakken vullen doet haar goed.

Maar het kost haar moed.

Mensen die tegen haar praten.

Ze wil de winkel verlaten.

Ze slaat dicht.

De winkel is te licht.

Te luid.

Ze sluit.

Sluit van binnen.

Zijn de prikkels aan het winnen?

Een half uur per week.

Iets wat voor vele weinig leek.

Voor haar een overwinning.

Extra begeleiding, iets waar ze niet graag over praat.

Een onderwerp die ze graag met rust laat.

Ze schaamt zich, ze voelt zich raar.

Was het maar klaar.

Maar ze werkt, ze vult schappen,

Dat het zwaar is is iets dat vele niet zullen snappen.

boos, blij, verdrietig

ben ik boos of ga ik op in rook?

ben ik blij of zien jullie me blij?

verdrietig als het regent maar toch bewegen?

boos, blij, verdrietig hoort daar nog iets bij?

als het donker is komt er dan ooit weer een wonder?

boos, blij, verdrietig

leeg?

je hebt een lege beker,

een lege accu,

een lege telefoon.

maar wat nou als jij leeg bent wendt dat?

of is het zo leeg dat mijn lege kamer niet vult?

niet boos, niet blij, niet verdrietig

als je boos bent beweeg.

als je blij bent zien andere je blij.

als je verdrietig bent regent het.

maar als het leeg is?

leeg.

leeg.

leeg.

ik voel me leeg.

Sommige gedichten zijn heel aangrijpend en raken mij echt. Het spijt me dat jullie dit soort dingen mee moeten maken ❤️🫂 hug van mij😘

Ik had een gedicht geschreven, ben alleen niet zo goed in dichten... 

In mijn hoofd was het chaos

Ellende
Een en al troep
Ik kon niet helder meer nadenken
Elke gedachte leverde tranen op
Tranen, die nergens meer heen konden
Ze rolden en rolden en rolden
Een warm gevoel
Verre van fijn
Wat ik wel wilde voelen
Maar niet kon
Eerder een brand
Een golf die naar mij kwam
Alleen naar mij
Die het op mij gemunt had
Net als iedereen
Was mijn gevoel

Het is waar
Je bent stom
Je doet alles fout

Het bleef hangen in mijn hoofd
Overtuigd dat het de waarheid was

Maar jij
Jij verlichtte het
Jij verbrak het
Langzaam maar wel
Zonder gedachtes of intentie

Nooit wetende wat ik miste
Vulde jij dat al zo lang lege gat

Je bent geweldig
Dat is iets wat je weten mag

Liefs Yusa 😘

De dozen staan klaar.

De spullen staan klaar,

sommige licht, sommige zwaar.

2 uur verderop,

onze volgende stop.

Nieuwe sleutel, nieuwe deur,

Je slaapkamer, welke kleur?

Opruimen, schoonmaken,

een huis om niet te kraken.

Anti kraak wonen betekent niet weten voor hoe lang,

maar ben ik voor verhuizen nog bang?

Heb het zo vaak gedaan.

Heb ik de afgelopen maanden in verschillende huisjes gestaan.

Verhuizen, ik ken het al te goed.

Het is iets dat alweer moet.

Dit beschrijft mijn dipje een beetje😓

Winter dip
Van blauw naar wit,
Van wit naar grijs,
Van grijs naar donker

Een donkere stilte,
Verbroken door getik en gedruppel

Koud en nat,
Kippenvel en rillingen

Laag één,
Laag twee,
Laag drie,
Laag vier.

Warm en strak,
Lang geen goed pak

Het onderdrukt de kou
Enkel en alleen,
Niet meer.

Laag één,
Laag twee,
Laag drie,
Laag vier,

Naar benee,
Omhoog,

Mijn huid,
Spierwit,
Wachtend op de brandende zon. 

Liefs Yusa 😘