Dankjewel @Tover01 , @Jesse08 en @ItsJustMe ! ♥️ Zo lief! ♥️

Wat een super goede gedichten heeft iedereen! 

Zelf heb ik ook wat geschreven, ik ben lang gepest en door gedichten te schrijven verwerk ik het een beetje. Dit is er 1 van: 

De krassen op mijn arm lieten het zien, 1 opmerking van hun telde in mijn hoofd voor tien.
Ze stonden daar als het stille bewijs, en gingen met mij mee op mijn reis.
De krassen zie je nu niet meer, en ze doen ook niet meer zeer.
Mijn reis gaat met stapjes van een centimeter, maar het zijn stapjes naar beter.
Ik kan het niet zeggen, niet zo maar op tafel leggen.
Praten is goed, maar wat als je niet weet hoe je praten moet?

ik ben benieuwd wat jullie hiervan vinden! 

ik heb er 3 (niet zelf gemaakt maar wel het onderwerp gegeven) ik hoop dat jullie het wat vinden.

Zeker, hier is een korter gedicht over littekens en hun verhalen, met rijm:

**Littekens fluisteren zacht**
Op mijn huid, als stille getuigen,
vertellen ze verhalen van strijd.
Elk lijntje, een geschiedenis,
een dans van bloed en tranen.

Ze zijn mijn tatoeages van overleven,
mijn kracht, mijn veerkracht, mijn streven.
Nooit vervagend, altijd sprekend,
fluisteren ze verhalen van hoop.

Littekens zijn meer dan breuken,
ze zijn een symbool van leven.
Dus luister naar hun fluisteringen,
ze dragen een verhaal met zich mee.

**Littekens fluisteren zacht**
Op mijn huid, als stille getuigen,
vertellen ze verhalen van strijd.
Elk lijntje, een geschiedenis,
een dans van bloed en tranen.

Ze zijn mijn tatoeages van overleven,
mijn kracht, mijn veerkracht.
Nooit vervagend, altijd sprekend,
fluisteren ze verhalen van hoop.

Littekens zijn meer dan breuken,
ze zijn een symbool van leven.
Dus luister naar hun fluisteringen,
ze dragen een verhaal met zich mee.

**Littekens fluisteren verhalen**
In de stilte van de nacht,
waar de maan haar zilveren licht laat vallen,
spreken de littekens op mijn huid.

Ze zijn als oude boeken,
gevuld met herinneringen en pijn.
Elk lijntje vertelt een verhaal,
een geschiedenis van strijd en overleven.

De eerste snee, een schreeuw om aandacht,
de tweede, een uitlaatklep voor innerlijke stormen.
De derde, een geheim bewaard in de schaduwen,
en zo ging het door, een dans van bloed en tranen.

De littekens zijn stille getuigen,
van momenten waarop ik vocht tegen de duisternis,
waarop ik mezelf verloor en weer vond.
Ze zijn mijn tatoeages van overleven.

Soms voel ik hun aanwezigheid,
als een zachte streling over mijn huid.
Ze fluisteren verhalen van doorzettingsvermogen,
van veerkracht en hoop.

En hoewel ze nooit zullen vervagen,
zijn ze niet langer mijn vijanden.
Ze zijn mijn geschiedenis, mijn kracht,
en ik omarm ze als deel van wie ik ben.

Dus luister naar de littekens,
ze hebben zoveel te vertellen.
Ze zijn meer dan alleen huid die is gebroken,
ze zijn een symbool van leven en liefde.

@ik ben tegen pesten  goed gedicht! Maak je er meer? 😍 

@Tartan14  graag gedaan! Veel sterkte! 😘

Ik ben het met Tover eens! Heel goed gedicht @ik ben tegen pesten 🙂

En fijn dat het steeds beter gaat:)

@Tover01 @Jesse08 echt heel erg bedankt! ik maak er wel meer, ik zal kijken of ik er vandaag nog een kan plaatsen, ik moet nu hard aan de slag voor school! :( dus tot vanmiddag misschien…

Ik heb geprobeerd iets korts te schrijven!

Isolated

Isolated from this world, and the chains around my hearts.

They twist, pull and rip me, pieces and parts.

Hopeless as it may seem…

This for me, feels like an endless dream.

People so lovely, appear in many shapes and sizes.

Many forms and wicked disguises.

My mind goes blank and the static rings.

Soon enough they all know, I will jump and spread my wings.

In de schaduw van de nacht, met een hart zo zwaar,

Lig ik wakker, altijd denkend: vinden mensen mij raar?

De stilte spreekt, maar vindt geen gehoor,

De zm gedachten fluisteren luid, in een eindeloos koor. 

De maan kijkt toe, een stille getuige van mijn strijd,

Terwijl ik worstel met gedachten, verloren in de tijd.

Elke tik van de klok, een echo van mijn zorgen,

Elk uur dat verstrijkt, extra vermoeidheid in de morgen 

Mijn ogen zoeken rust, maar vinden slechts tranen,

Een stroom van verdriet, die niemand ziet.

De nacht is een canvas, waarop mijn angsten schilderen,

Een portret van pijn, dat mijn slaap blijft hinderen.

Weer een tijdje geleden, veel gebeurd, veel te vertellen, hier zijn we weer.

You’ve taken my life

Obliterated into fragments, scattered my heart

But held onto the pieces

That you liked

‘throw it all away, for me’

Yes I will, I love you and don’t know what to do without you

‘I care about you and don’t want to lose you’

I believe you, I still trust you

I don’t know why, but I do

‘Thank you for your trust’

‘I’ll throw it away as you speak’

Thank you, I still love you

What a fucking prick

You pervert, you shall bath in my blood

As you could’ve prevented all of this from happening

But you went with it and destroyed

Me myself and I, with everything I had left

Your fucking god complex is leaking out of you

You made me sick, ill of myself

Now I am physically ill, mentally unstable

But you already knew that, and you thought

‘Let’s break this boy’

You say you care, really?

I don’t think so mate

‘Cause you’re kinda busy

With all these things going on

Were the hell have we gone?

With this absolute circus

Of pretending and playing, loving and hating, saying and doing

The wrong things at the wrong times

Multiply them, what do you get?

Good things? Think twice you twat

Bad things, getting filled up with that

What the fuck man, why did we fuck up again?

What the fuck mate, why did we lose hope again?

Well, you didn’t, but I did

And now I’m sitting with these thought

Concerning about you, whether you’re safe and secure

Suicidal thought lingers through my brain

And I scream at the top of my lungs

I want to be heard, but I can’t seem to scream anymore

Groetjes,

TheMusicDude

Heyy ik heb nog 1 gedicht sorry voor zoveel gedichten maar k vind ze te mooi om ze niet te delen❤️ 

Gedicht 1 

Als je aan me vraagt 

"Hoe het gaat " 

Weet je wat dat met me doet ? 

Omdat jij het graag wilt horen. 

Zeg ik namelijk meestal "goed". 

Ik wil je best vertellen 

Hoe het met me is gegaan...

Maar ik vraag me telkens af 

"Kun je mijn verhaal wel aan"?

Gedicht 2 

Soms kan ik niet slapen 

Spookt er zoveel door mijn hoofd 

Hele nacht gapen 

Hopen dat het denken dan wat doofd

Want wat houdt mij zo bezig 

Dat ik slapen niet kan vatten 

Situaties in me leven 

Naar waarde probeer te schatten 

En morgen lukt het vast wel

Mijn hoofd weer even leeg 

Maar ik kan alleen maar wensen 

Dat mijn denken even zweeg 

Voor een bijzondere jongen..…( @Tover01  )

Hé, jongen in de hoek! 

Ja, jij daar in je stoere korte broek 

Je staat je daar te schamen 

Ziet jezelf in de ramen 

Anderen kijken ook naar jou 

Zien je afbreken en je opbouw

Je handen op je rug verlegen 

Wat kom je jezelf nu tegen 

Het meisje ziet jou vernederd

Dat maakt haar vertederd

Alsof haar ogen jouw beschenen

Terwijl jij wiebelt met je blote benen 

Zij ziet jouw echte goede hart

Ze helpt jou met een doorstart

Haalt jou uit je harde straf 

Gewoon omdat zij haar liefde gaf

Toe maar lieve jongen huil maar 

Je tranen zijn een schattig gebaar

Tonen wie jij werkelijk bent 

En openen de ziel van een top vent 

Nu komt je echte ik naar boven

Je kunt het zelf nauwelijks geloven 

Je betuigt je spijt aan allemaal 

Vertelt goud eerlijk jouw verhaal

Maakt zelfs excuses op je blote knieën 

Echt, wat win jij nu veel sympathieën 

Nu weet en ziet iedereen je ware aard

Die jij aan alle kinderen openbaart

In rokje en met mooi lang haar

Trotseer jij zelfs vals commentaar 

Je durft nu ook verkering te vragen 

Weet je lieve meisje te behagen

Zij was het ook die jou hielp in je straf 

Zo moest het zijn, zo liep het af 

Nu ben jij een lieve super fijne jongen

Je hebt heel veel respect afgedwongen 

Bent avontuurlijk, helpend, lief en stoer

Jouw leven is echt op de goede toer

Tot slot voor jou een echte wens 

Veel geluk, jij bent een heus goed mens 

♥️ 

Doby X 

Een gedicht (Ik weet niet of die toegestaan je op het forum???)

Weggelopen van huis.

Zwerven in het donker van de nacht.

Het voelde niet meer als thuis.

Heb te lang gewacht. 

Willen verdrinken in het meer.

Lopend naar de dam.

Doet dood zeer?

Me armen voelen zo lam. 

Het is te laat.

Als ik nu spring zullen ze me vinden.

Me verstoppen achter de boom die er staat.

Een papieren doekje om me sneeën binden. 

Rennen naar het bos.

Zitten op het mos.

Wachten tot vannacht.

Waarom heb ik zo lang gewacht. 

Ik had eerder moeten vertrekken.

Maar de hond zat tijd te rekken.

Kan ik vandaag wel dood?

Me arm kleurt rood. 

Niet diep genoeg om dood te gaan.

Ik ga weer staan.

Uren gaan voorbij.

Waarom gaat alles fout bij mij? 

Ouders hebben de politie ingelicht.

Ze zijn in me zicht.

Zouden ze me zien?

Dood is wat ik verdien. 

Komt een motor aan.

De motorrijder roept me.

Shit, ik ben gezien.

Komt hij achter me aan? 

Ik ren, zo hard als ik kan.

Wie is überhaupt die man?

Verstop me in het bos.

Zit op het mos. 

Zie politie lopen.

Probeer me mouwen op te stropen.

Tegen het bloed.

Had ik maar meer moed. 

Politie roept me.

Buren roepen mij.

Shit, iemand zegt "daar zit zij"

De buurvrouw.... 

Ze heeft me gezien.

Waarom? Dood is toch wat ik verdien?

Ze roept me, "kom, iedereen zoekt je"

Iedereen zoekt me? 

Ze vraagt of ik oké ben.

Ja zeg ik, de stem in me hoofd zegt "ren".

Ik blijf bij haar.

Ik voel me zo raar. 

Ze brengt me thuis.

Ik wilde niet naar huis.

Ze blijft maar vragen waarom ik wegliep.

"Waarom rende je weg toen een buurman je riep?" 

Thuis vraagt politie of ik oké ben.

Wat denken ze zelf? Tuurlijk niet.

Maar ik zeg ja.

"Beloof je dat je niet meer weg ga?"

Vandaag niet, is het antwoord.

Wat is die politie gestoord.

Binnenkort ben ik weer weg...

Maar dat is niet wat ik tegen de politie zeg.

Lelijk gedicht, I know, maar me hoofd zit vol... En die moest effe leeg.

Trigger mogelijk 

Sorry.

Sorry dat ik ga.

Sorry dat ik blijf.

Sorry als ik in de weg sta.

Sorry als ik verstijf.

Sorry dat ik bang ben.

Sorry voor de peroon die me op moest voeden.

Sorry als je me ken.

Sorry voor mijn woede

Sorry voor mijn gaan en staan.

Sorry als ik praat.

Sorry als ik zwijg.

Sorry als ik je teveel met rust laat.

Sorry als ik iets krijg.

Sorry als ik niet eet.

Sorry als ik iets niet weet.

Het spijt me dat ik geboren ben...

Sorry.

I'm sorry I'm alive.

I'm sorry I exist.

I'm sorry if I'm afraid.

I'm sorry when I'm late.

I'm sorry I don't know.

I'm sorry my grades are low.

I'm sorry if I speak.

I'm sorry I'm weak.

I'm sorry I fight.

I'm sorry if I weren't right.

I'm sorry for existing.

I'm sorry if I wasn't listening.

I'm just sorry....

Idk

My head is a mess.

My room is a mess.

'Bout my room I couldn't care less.

I'm feeling depressed.

I need some rest.

I need someone to talk too.

But who?

Feeling sad.

Wanna be dead.

But don't wanna die 

Not gonna lie.

I need help.…

Voor de forummers.

Sorry dat ik zomaar weer verschijn.

Sorry dat ik steeds verdwijn.

Ik wil hier zijn, maar kan niet blijven.

Vaak weet ik niet wat te schrijven.

Ik voel me hier to last, ga daarom steeds weer.

Dezelfde cirkel, elke keer.

Als het slecht gaat ga ik van alle socials af.

Misschien soms een beetje laf.

Ik reageer op niemand.

Geen bericht dat nog bij meldingen beland.

Ik ga op dnd, weet niet waarom.

Het voelt zo stom.

Ik wil het form niet verlaten, maar aan mij heb je nu niks.

Misschien is het beter als ik dingen eerst in me hoofd fix.

Heb toch geen energie.

Geen idee watneer ik weer weg ga en wanneer je me weer zie.

Jullie zijn allemaal toppers! 

Een blije dag

Ik voel blijdschap en dat mag

Want het eerste dat ik op het forum zag

Gaf mij een brede glimlach 

De lieve jongen die iedereen zo graag mag

Zei vandaag op het forum weer gedag 

Begrijpelijk je was een tijdje van slag

Je wist dat het niet aan jou of ons lag

Welkom terug lieve @Tartan14  blij dat ik je terug zag! 

Liefs, Tover xxx

Ik sluit me helemaal aan bij @Tover01, was echt blij om je reactie te zien, @Tartan14! 

Heyy allemaal, 

Mijn oma is onlangs overleden en ik heb een gedicht gemaakt voor haar begrafenis:

Met pijn in ons hart

Herdenken we vandaag onze oma

De altijd vrolijke, sociale, zeer grappige (zit in de familie) en vooral lieve schat

Oma hield van bloemen in alle kleuren die je op haar kist ziet

Vergeet-me-nietjes waren haar favoriet

Ook hield ze van de natuur

Wandelen in het bos deed ze het liefst ieder uur

“Takken horen in het bos en niet op het pad”

En ze bleef staan bij elke mooie bloem, boom of blad

Altijd een stralende lach op haar gezicht

Als oma zich in een kamer bevond

Scheen de zon haar beste licht

Meezingen met liederen deed ze graag

Van André Rieu tot Oranje Boven

En Queen tot Beethoven

Oma praatte ieders oren van de kop

Daar was ze ook dol op

En wat kon ze dat goed

Wist je niet wat je zeggen moet?

Geen zorgen, oma kletste wel voor je

Dat zit ook in de familie heb ik van betrouwbare bronnen luid en duidelijk gehoord 

Wat tevens in de familie zit en blijft

Is het verzamelen van alles wat je later nog gebruiken kan

Glazen potjes, lege flessen en afhaalbakjes van de chinees

Daar had oma er genoeg van

In het verzorgingstehuis werden de potjes vervangen door onder andere kuipjes roomboter en placemats

De rollator zat helemaal volgepropt

En oma had ze in alle hoeken en gaten van haar kamer verstopt

Geen zorgen oma

Die traditie wordt behouden door je kinderen en kleinkinderen

Inpakpapier van een gegeven cadeautje kan ooit nog goed van pas komen 

Met haar breiwerkjes was ze uren zoet

Ze heeft ontelbaar veel sokken voor de hele familie gebreid

En haar zelfgemaakte wollen dekens lagen altijd over haar bed gespreid

Knap hoe ze met een bolletje wol een coole muts breide

Ze heeft het mij wel tig keer uitgelegd

Maar ik weet nog steeds niet hoe het moet

Oma was beroemd om haar ‘oma soep’ bij de kleinkinderen

Een goedgevulde groentesoep met ossenstaartsoeppoeder, rundvlees en veel gehaktballen

Dat was smullen met z’n allen

Mijn nichtje hielp haar vaak met koken

Samen maakten ze tomatensoep en groentesoep met heel vlees

Opa mocht dan alleen het vuurtje stoken

Ook maakte oma de lekkerste stoofperen

Daar kan menig mens nog wat van leren

Een grapje hier en daar kon natuurlijk niet ontbreken

Dan dacht men: H weer in de bocht,

Met haar ondeugende streken

Zo’n powervrouw

Die vergeet je niet gauw

Je hebt gelukkig geen pijn meer

Maar toch doet het zeer

Nu ben je herenigt met opa

We gaan je missen

Rust zacht, oma

xx Eenmeisje004

Tekst aangepast door De Kindertelefoon ivm anonimiteit 

deze heb ik voor mn vriendje gemaakt. het rijmt niet.

Mijn liefde voor jou, 

is groter dan het universum.

groter dan het oneindig, 

groter dan alle sterren bij elkaar opgeteld.

je bent lief, knap en stoer, 

en mijn hart verlangd naar jou 💗

x Misty 

nou ja dat dus xD

Overprikkeld.

In een wereld vol geluid, zo luid en intens,

Waar iedere beweging mijn geest doordrenkt,

Zoek ik naar rust in de storm van het bestaan,

Te midden van chaos, waar prikkels niet vergaan.

De lichten flitsen, de schaduwen dansen, In de razernij van kleuren, zonder grenzen.

Geluiden botsen en klappen in mijn hoofd,

Als golven van een zee die nooit is gedoofd.

Mijn zintuigen branden, een vuurwerk van pijn,

Op zoek naar stilte, een momentje klein.

Maar in deze wervelwind, zo fel,

Lijk ik gevangen in een oneindige hel.

Toch zoek ik naar kalmte, een plek om te schuilen,

Te midden van tumult, om even te ruilen.

Een adem, een blik, een zacht plekje licht,

Waarin ik de rust vind die mijn hart verlicht.

Overstimulated

In a world so bright and loud, I seek a quiet place,

Where whispers in the crowd, don't overwhelm my space.

A puzzle piece alone, in a picture yet unseen,

I struggle to feel known, in moments in between.

Sounds can sting like needles, lights can blind my eyes,

My thoughts run through wild meadows, in fields of endless skies.

I’m reaching out, but silently, my voice is often still,

Yearning for serenity, with an unspoken will.

Yet in the midst of all the noise, I find a special way,

To turn the chaos into poise, and bring color to the gray.

With focus sharp and keen, I dive into my world,

Where every shade of green, and blue, and red’s unfurled.

It's a journey, not a fight,

This path I walk alone, But with every step in light, I find I’ve grown.

Het spijt me voor me slechte Engels, ‘k hoop dat het enigzins correct is.

Wat is raar zijn?
Ik ben misschien wel raar
Misschien wel de raarste van het jaar
Maar wat is raar nu eigenlijk echt?
Deze vraag is voor mij een gevecht

Ik ben aan het denken en dat stopt niet meer
Voor mij weegt het totaal niet "maar" als een veer
Dit is voor mij een echte strijd
Waarop ik niet ben voorbereid

Ik kan het niet meer aan
De enige optie is weggaan
Maar wat als dat helemaal niet kan
dan is er geen vluchtplan

Terug kijken

Als ik terug kijk

Op die dagen van toen

Jij zult nooit lets leren

Je bent anders

Julie maakten mij kapot

Ik kreeg alle stempels

Gek

Raar

Dom

Maar als je kijkt wie ik nu ben

Zou ik je graag vertellen

Doordat ik ben gegaan

Kan ik nu de wereld aan

Dit is de verkorte samenvatting van mijn 

Minderwaardige leven💋

Het leven is weer normaal.

Ik hoef niet bang te zijn dat ik faal.

De dagen gaan weer gewoon voorbij.

En ik ga met ze mee.

Ik ga nu naar bed.

Naar dromenland.

There’s this boy on the bus.

He told me how lonely he was.

Tears streamed down my face and he watched.

I could almost feel his pain as he talked.

He feels so lucky with his parents love..

He doesn’t want to hurt them.

He wants to be better.

But it’s over now.

He’s done what he’s done..

And he can’t get out.

Now he doesn’t go outside.

Now he can’t walk on the street.

Now he’s rougher.

Now he’s tougher.

Because that’s who he chose to be.

But somehow, to me.

He’s just a boy on the bus.

Even though i don’t want to admit it.

A nice boy on the bus.

A cool boy on the bus.

A funny boy on the bus

A great boy on the bus.

A talking boy on the bus.

A listening boy on the bus.

A smiling boy on the  bus.

A lonely boy on the bus.

A pained boy on the bus.

A guilty boy on the bus.

A scarred boy on the bus.

A strong boy on the bus.

A honest boy on the bus.

A brave boy on the bus.

An understanding boy on the bus.

A teenage boy on the bus.

Even though he killed someone.

-OnlyMe

Hey allemaal, inmiddels erg lang geleden, maar ik ben er weer met mijn favoriete bezigheid: schrijven.

------‐--------------

When the flower deforms

Metamorphs into its final moment

Will we, I will

March onto the vocal vomit

Of those who said

Fought through the human poison

Making choices, faking voices

Focussing on the light

Rebellionism failed at my sight

Still pacing back and forth

Rethinking this lifes noices

What will it be?

I don't know

Even the horizon won't tell

Me were to step

So I won't tell

When favoritism exceeds the worst

Making nepotism into the places where burned

Neuroticism gets its fair share

Here were it all aggravates

Into the biggest nightmare

The man-made horror

In everyones eyes

Is reality

Acknowledged the defect

Therefore human is I

------‐--------------

Groetjes,

TheMusicDude

Ik ben heel geschreven de laatste tijd, hier nog een stukje:

(Such a precious soul, lost in the dark)

You can say what you want

Think what you do

Act how you want

But that won't change a thing

Cause I've been burning on the inside

Trying to fight back

The feelings

"I'm alright"

When you ask me if I'm fine

Walking down the road

Wondering where I may fall

"Though thou willst not fall"

Well, I will

I fought through my own hell

Believing in the world

Bringing me farther down

Into this rabitthole

Why do I always choose the wrong?

Why does it always ends up hurting like hell?

Why am I so afraid?

To take back my life?

Cause I know it'll hurt

Niet een al te vrolijk, maar wel een mooi stukje

Groetjes,

TheMusicDude

Eenzaamheid:

Mijn huis is stil, zo leeg en groot,

Een zwaar gevoel, een schrale noot.

Ik mis een hand, een zachte lach,

Elke eenzame, lange dag.

​De muren kijken me koud aan,

De tijd verstrijkt, de uren gaan.

Maar buiten zingt een vogel blij,

Misschien is er hoop, ook voor mij.