Hoii
ik ben een meisje va 14 en even wat background info
Ik heb al sinds ongeveer de helft van de eerste dat ik lunch oversla en eigk minder eet dan de meeste mensen. Ik denk dat dit komt omdat ik altijd ben opgegroeid met het idee van veel eten is slecht en elke keer als ik eten aanraak mijn moeder dan zegt/zei van wat eten die kinderen altijd veel. Mijn moeder is sowieso altijd best streng met eten enzo ook met fruit (ja dat snap ik zelf ook niet) dan vraagt ze of ik al fruit op heb en dan mag ik geen sinasappel omdat daar teveel suiker in zit. Ik heb zelf ook niet het idee dat ik heel erg ben afgevallen maar mijn vrienden vinden van wel en ik vind mezelf nogsteeds dik. ik ben 1,75 en weeg 53kilo maar ik wil onder de 50
Ik heb dus al een tijdje moeite met eten. Eerst was het nog alleen weinig eten maar nu sinds ongeveer 2/3 maanden krijg ik ook steeds hele erge schuldgevoel als eet en heel erg de drang om te gaan bewegen en sporten en caloriën tellen. Maar vandaag ging het iets erger door.
In de pauze neemt een vriendin van mij altijd extra koekjes mee en probeert dan dat ik die ga eten. ik had een half koekje op en 1 zo'n kleine cracker en een paaseitje. Voor mijn doen is dat best veel voor lunch en ik voelde me best opgeblazen enzo en ik begon langzaam aan een beetje gestresst te raken door het idee dat ik niet wist hoeveel caloriën ik op had en ik teveel gegeten had. Uiteindelijk had een vriendin van mij (we noemen haar even Lisa) het door en vroeg aan de docent of we even een rondje mochten lopen. We gingen naar buiten en ik had een best wel erge paniek aanval. Lisa heeft zelf OCD en een best heftige angststoornis en weet goed hoe ze met paniekaanvallen om moet gaan en kreeg mij weer rustig en we hadden even erover gepraat enzo. Ik merk echt dat eten heel veel moeilijker wordt en ik kan het er niet met mijn ouders over hebben omdat zij mij dan gaan forceren om te eten en dat maakt het juist erger.
Ik heb geen idee wat ik moet doen want Lisa is de enige die het nog soortvan begrijpt maar aangezien zij ook nog jong is en haar eigen angststroornis. Ik wil haar er niet teveel mee belasten en ze kan ook niet heel veel doen (btw lisa en ik zitten niet bij elkaar in de klas. we hebben activiteitenweek en zitten bij elkaar ingedeeld)
Weet iemand wat ik moet doen? Ik vind het best lastig om erover te praten
xx je voetballertje