Hoi,
ik ben 15 en ik merk dat ik al een tijd niet lekker in mijn vel zit. Ik functioneer wel gewoon, school, sporten, sociale dingen, maar vanbinnen voelt het vaak leeg, zwaar en eenzaam. Ik zorg veel voor anderen en luister veel naar vrienden, maar ik heb het gevoel dat ik zelf weinig steun krijg of ruimte heb om te leunen.

Ik heb een sterke behoefte aan nabijheid en troost. Soms wil ik gewoon bij iemand zijn, een knuffel, samen stil zijn, zonder iets te moeten uitleggen. Dat voelt niet romantisch of seksueel, maar gewoon veilig. Tegelijk vind ik het heel moeilijk om dit uit te spreken, omdat ik bang ben dat het raar wordt gevonden of niet serieus wordt genomen.

Ik heb laatst geprobeerd dit met een vriend te delen. Dat hielp een beetje, maar het voelde ook onaf. Alsof woorden niet genoeg zijn voor wat ik nodig heb. Daardoor blijf ik met een leeg en onrustig gevoel zitten. Ik merk ook dat ik bang ben om me emotioneel af te sluiten, omdat ik heb gezien hoe slecht dat kan aflopen bij iemand in mijn omgeving.

Soms voelt alles gewoon als te veel. Ik weet niet goed wat ik voel en kan het ook niet goed onder woorden brengen. Dat maakt me onzeker, alsof ik me misschien aanstel, terwijl het voor mij wel echt zwaar voelt.

Is het dit gevoel herkenbaar voor sommigen van jullie? Hoe gaan jullie om met eenzaamheid als je wel mensen om je heen hebt, maar geen echte rust voelt? Hoe kan ik beter aangeven wat ik nodig heb zonder bang te zijn dat het verkeerd wordt opgevat?

Bedankt voor het lezen! Liefs Pietertje