Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18

Depressie, en is weglopen een optie?


Badge
Heyo,

Ik ben Spookyzx. Ik ben al een 1 jaar suïcidaal. Ik zie het leven gewoon helemaal niet zitten. Ik zie het nut er niet van in. Je komt op de wereld doet iets en vervolgens ga je er weer vanaf. Waarom zou ik 80 jaar op deze wereld willen rondlopen?

Waarom schrijf ik deze topic überhaupt? Ze zeggen vaak dat mensen die echt zelfmoord plegen , het meestal stil en voor zichzelf houden. En dan plotseling de stap maken.


Een kleine jaar geleden probeerde ik elke dag wel een poging te doen. Deze mislukte natuurlijk altijd. Als ook maar 1 iets niet meteen goed ging stopte ik al. Ik was dan bijvoorbeeld bezig met de voorbereidingen en toen liep er iemand in de buurt of die zag mij. Ja dan houdt het voor mij al op.

Uiteindelijk begon Ik met het maken van een plan. Eerst alles goed bekijken dan uitvoeren. En dat werkte super! Niet perfect, maar ik kwam in de buurt. Helaas werd ik opgepakt en werd ik gedwongen opgenomen voor 2 maanden. Ik mocht echt niks doen daar. Ik kreeg een hard plastic bekertje, zodat je die niet kon breken, me eten werd gemalen en kreeg ik ook in een bekertje. Ik had een bed dat leek op 2 matrassen op elkaar gestapeld. Ik mocht niet in de grote zaal komen waar mensen eten of tv kunnen kijken. Om het half uur kwam er iemand bij me kijken.

En ik had dat ook echt nodig, maar ik werd zo gek daar. Uiteindelijk kwam er elke keer 2 mensen die mij controleerde. Ik deed alles/ probeerde alles te doen om eruit te stappen. Overal zag ik een kans. Helaas werkte het niet binnen dus moest ik naar buiten zien te komen.

Dus ik begon zo normaal mogelijk te doen. De gewone rustige Spookyzx die zich weer helemaal goed voelt. Naar die 2 maanden lukte het dan eindelijk om ontslagen te worden uit de crisis. Me oma haalde mij op. Ze bezochten me in de 2 maanden maar 1x. Ik was gewoon te ver heen.

Eeenmaal thuis pakte ik me map erbij en keek erin, wat was mijn plan? Wat ga ik nu doen? Hier in Nederland is er te weinig ruimte om te verdwijnen.

Dus zit ik te denken om weg te lopen. Als ik wegloop kan niemand me vinden en heb ik tijd om na te denken wat ik ga doen. Ik ben al bezig geweest met het plannen. Ik wou eerst me kleren en andere dingen in een koffer doen, maar ik ga niet de hele tijd met een reiskoffertje rondlopen. Toen dacht ik aan me rugzak van school, maar die wordt weer te zwaar.

Maar om het verhaal niet al te lang te maken, is mijn vraag.
Is weglopen een optie? Gewoon opgaan in de menigte. Weggaan uit de huidige wereld en opzoek gaan naar een nieuwe wereld? Dat zou toch super zijn?

Wat is jullie mening daarover?

See ya!
Spookyzx

13 reacties

Badge
nee, weglopen is zekerweten geen optie ik snap je verhaal maar je moet nooit weggaan uit je vertrouwde omgeving. De kans dat je weer depressief word van het straatleven is erg groot. Super trouwens dat je je verhaal zo deelt, vind ik echt stoer van je!
xx LI09
Badge
Ik zou niet weglopen, want de kans is groot dat je dan terugvalt. Het leven heeft inderdaad geen nut, maar omdat het geen nut heeft boeit het ook niet als je het verkloot. Dat is altijd hoe ik erover denk tenminste. Het kan eigelijk alleen maar beter worden toch? En elke keer als ik me echt zwaar klote voel denk ik daaraan en hoop ik dat het snel beter wordt. Wacht gewoon nog af en probeer er iets beters van te maken want slechter kan het niet worden.
Badge +1
Als je gaat weglopen kan het alleen maar nog erger worden. Je komt op straat en hebt geen dak boven je hoofd. Je moet zelf eten en drinken kopen en hoe wil je dat betalen?
Nee het is beter als je praat met je ouders of iemand anders die je vertrouwt en samen met diegene een oplossing te vinden.
Reputatie 5
Hey Spookyzx,

Ik vind het best wel heftig wat je hier allemaal vertelt!

Je hebt een flink verleden met suïcidaliteit en zelfmoordpogingen. Ik vind het echt super rot dat je dat allemaal hebt moeten meemaken en dat je je nog steeds zo rot voelt.

Je zou nu willen weglopen en ergens anders opnieuw willen beginnen waar niemand je kent.

In principe denk ik, sure, klinkt prima. Je kiest zelfs voor het leven. Er is te veel in dit leven, in deze omgeving, wat jou ervan weerhoudt om vrolijk te zijn. Om je verleden écht te kunnen loslaten, heb je misschien een nieuw begin nodig.

Alleen niet op deze manier.

Loop niet weg van je familie. Loop niet weg van je familie. Doe dit al helemaal niet zonder het hen te vertellen. Doe het niet nu je minderjarig bent. Doe het niet uit nood, niet uit wanhoop. En doe het al helemaal niet om zelfmoord te kunnen plegen!

Kijk, het idee van een reis, van een nieuwe start, ik denk dat dat echt iets waar je voor moet gaan! Maak na je middelbare schooltijd een lange reis. Neem een tussenjaar. Trek erop uit om jezelf te leren kennen, om de wereld te ontdekken. Neem afstand van alles wat hier en nu moeilijk is en gun jezelf rust.

Je hebt veel gedwongen hulp gehad, maar je bent eigenlijk altijd bezig geweest om dit te negeren en alsnog om zelfmoord te plegen. Heb je ooit geprobeerd om de hulp binnen te laten? Om te kijken of het je daadwerkelijk kan helpen?

Ik had een ander topic van je gelezen waarin je vgm vertelde over de zelfmoord van je vriend. Dit lijkt me super moeilijk om mee te maken! Wat denk je dat hij zou willen? Zou hij niet willen dat jij ongelukkig bent? Dat jij meteen probeert om een eind aan je leven te maken?

Ik hoop dat je inziet dat zelfmoord niet de oplossing is, net als weglopen. Probeer naar andere opties te kijken. Opties die je daadwerkelijk kunnen helpen. Die zijn er namelijk, al moet je daar soms even naar zoeken.

Gr. Pin
Badge
Heey allemaal,

Thnx voor de reacties!

Ik doe het allemaal even 1 voor 1, om het wat overzichtelijker te houden.

@LI09.
Misschien klinkt weglopen inderdaad niet de slimste of het beste om te doen. Het zwerven op straat als een zwerver klinkt niet heel leuk. Maar ik zie vaak vam die survival progamma's op tv of YT. En dat is dan ook het gene wat ik dan graag zou willen doen. Gewoon in een groot natuurgebied leven, en alle rust pakken. Om te kunnen nadenken hoe me toekomst eruit gaat zien.

__________________________________________________

@14-jarige
Ik begrijp je reactie. Maar ik zie het dan juist anders. Want als het alleen maar beter kan worden, waarom is weglopen dan geen optie? Ik bedoel als ik het dan alsnog verkloot dan maakt het niks uit, want het kan niet slechter worden toch?

Ik heb zelf ook wel gedacht van wat als het nou beter word? Maar wanneer dan? Straks loop ik dus echt nog 80 jaar hier rond en heb ik nog steeds geen idee of het beter is.

____________________________________________________

@wasneeplus
Ik heb daar over nagedacht. Daarom wil ik ook graag de natuur in. Daar is altijd eten te vinden, en ik heb wat geld over dus ik kan dan €200,- bijvoorbeeld kopen aan gear voor het overleven.

Iedereen weet al dat ik een depressie hebt. Of nu niet meer omdat ik me voor doe dat het goed gaat. Ik zie niet echt een oplossing om erover te praten. Stel dat ik mensen vertel dat ik een map heb die volstaat met tekeningen, verhalen en plannen over de dood. Die pakken meteen me map af, dan is alles waar ik een half jaar aan hebt gewerkt weg. Alle plannen alle opties, alle tijden, alle momenten... weg.

Of als ik vertel over dat ik helemaal niet beter ben geworden door die opnames? En dat ik me eruit heb gepraat? Wat moeten die mensen dan wel niet denken, of ik word opnieuw opgenomen en als het dan ooit echt beter gaat geloven ze me niet.

De gedachtes alleen al daaraan maken me banger dan het idee om weg te lopen..

____________________________________________________

@Pin
Ik kan ze ook niet vertellen dat ik weg wil lopen, want dan houden ze sws tegen. En ik kan een papiertje achterlaten en ze daarin vertellen hoe en wat.

Aan de andere kant dit is me laatste jaar school. Ik ben nu bezig met de herkansingen. Dus als ik slaag, en ik heb me vmbo diploma dan kan ik wel een tussenjaar nemen. Maar volgens mij mag je als minderjarige niet alleen met het vliegtuig of ergens alleen naartoe reizen? Dus verder dan onze buurtlanden kom ik dan niet.

Nee, ik heb de hulp nooit echt geaccepteerd. Misschien de eerste paar dagen tijdens me opname. Maar daarna komen al die regeltjes en dingen die ik wel en niet mag doen, voornamelijk de dingen die ik niet mocht doen.

Dat is ook het gene wat me helemaal gek maakte daar. Spookyzx mag niet alleen naar de wc, mag niet alleen in de badkamer, mag niet alleen op de ganglopen, mag niet in de grote zaal zitten tenzij alle verpleegkundige aanwezig zijn, mag niet eten met een mes, een vork, of een lepen, mag geen draden of ijzeren voorwerpen op zijn kamee zijn, mag niet zijn telefoon gebruiken als er geen verpleegkundige is. En ga zo maar door. Ik mocht helemaal niks. Stil zitten op me kamer of in een aparte ruimte.

Andere mochten gaan sporten, of in de buiten patio rondlopen, mochten 's avonds tv kijken en met andere praten. Ik niet.
Elke ochtend middag en avond naar de psychiater om te praten en te luisteren. Dat wil ik niet nog een keer. Dat is geen help. Je wordt daar gestraft omdat je suicïdaal bent.

Ik denk dat me vriend vanuit de bovenwereld naar me kijkt en erg telleurgesteld is in wie ik nu ben en alles wat ik heb gedaan. Ik weet dat hij het beter wou hebben voor mij.
Ik schaam me ook voor wat ik doe, maar hij deed hetzelfde en waarom?

Hij heeft hetzelfde gedaan als ik wil doen. Verdwijnen, opgaan in de menigte en opnieuw beginnen in een nieuwe wereld. Waarom lukt het hem wel in 1 keer en mij niet?

Ergens weet ik ook dat zelfmoord niet de oplossing is, maar waarom klinkt het toch zo aantrekkelijk zo makkelijk zo simpel? Waarom lukt het andere mensen wel om in 1 keer succesvol eruit te stappen maar mij niet?

See ya!
Spookyzx
Reputatie 1
Badge +1
hey loop aub niet weg want dat is alleen maar de anderen om je heen pijn doen. Het wordt echt wel beter ik weet het zeker. Ik heb ook meerdere zelfmoord pogingen gedaan en ik ben ermee geholpen door fijne familie en geweldige vriendinnen! Ook was ik van plan weg te lopen en ook hun hebben dat tegengehouden omdat ze om me gaven en eerst zag ik dat niet omdat ik zo slecht ben in vertrouwen. Je familie steunt je ik wete het zeker maar je moet ze wel een kans geven hé. 🙂
Badge
heey, je kunt als je wil ook opzoek gaan naar een bungalowtje goedkoop in de natuur! ik snap wat je bedoeld maar dit raad ik je echt aan!!
Badge +1
Hoi

Ik denk dat het ook niet erg handig is om te gaan proberen te overleven in de natuur. Het is er niet echt veilig en het zal echt niet zo makkelijk zijn als het lijkt. Waar ga je schuilen als het regent?
Wat ga je eten als je honger hebt? Bessen? Hoe Weet je of ze eetbaar zijn? Ik denk dat het belangrijkste praten is. Dit kan erg lastig zijn maar je moet het doen. Misschien moet je ook ff aan je ouders vertellen dat je niet wilt dat je weer in zo'n opname wil zitten. Je zei dat je bang bent dat ze dan gaan denken van als dat al niet werkt...
Eerlijk gezegd denk ik dat dat niet is wat ze gaan denken. Ze zullen proberen een oplossing te vinden.

Het komt echt wel weer goed hoor.
Misschien is het goed om een nieuwe hobby te zoeken. Ff een beetje afleiding.

Doei
Badge
Heyo,

@ anoniempjevwxx,

Als ik zelfmoord zou plegen dan doe ik ze ook pijn. En als iemand gewoon door oudheid zal sterven doe je ook mensen pijn. Je doet altijd iemand pijn. Ik heb het geluk dat alleen me opa en oma me zullen missen. School vast en zeker niet. En me vrienden ook niet. Me ouders spreek ik nooit meer dus.

Ik wil wel hulp accepteren, maar als ik dan weer wordt opgenomen in het zelfde opvang dan is mijn leven meteen al weer slecht. Plus punt dan is dat ik niemand pijn doet, alleen me zelf.
__________________________________________________

@ LI09,
Een bungalow lijkt me niet een heel goed idee. Mensen komen je dan alsnog ooit is bezoeken. En het woord bungalow doet me meteen al aan iets denken.

Het liefst zou ik gewoon de natuur in willen gaan en nooit meer terug keren.

_____________________________________________________

@ wasneeplus,

Je hebt gelijk. Makkelijk zal het niet zijn, misschien wordt het juist alleen erger. Maar de opties in de natuur zijn eindeloos. Zoveel manieren en eentje zou toch succesvol moeten zijn?

Het komt denk ik ook ooit wel een keer goed, maar of dat de "goede" manier is die mensen zouden willen?

Ik zie het leven gewoon net als een vergiet. De mensen zijn de korreltjes rijst. Er zijn er altijd wel een paar die eruit vallen zo de gootsteen in. Dat zijn de mensen zoals ik, de depressieve mensen. Je probeert het korreltje rijst nog te pakken, maar helaas verdwijnt die in het putje. Daar wil ik naartoe. Gewoon weg. De wereld is niet voor iedereen, ik ben zo'n iemand die hier niet hoort. Ik ben gewoon dat korreltje dat wordt weggegooid, of door het putje gaat.
_________________________________________________________

Waarom is het toch zo moeilijk allemaal?😔

See ya!
Spookyzx.

Oh ik ga zo naar me psycholoog toe, ik ga proberen te praten over hoe ik echt voel. Thnx allemaal!
Reputatie 5
Hey,

Sorry voor deze late reactie. Ik moest even wat tijd vinden.

Ik heb het even voor je opgezocht. Als je als minderjarge wil reizen, heb je een toestemmingsformulier nodig van je ouders. Zie link. Dus dat kan gewoon!

Kk kan me niet voorstellen hoe het is om te worden opgenomen. Mij is dat gelukkig nooit overkomen. Het lijkt me heel moeilijk om zo veel beperkingen opgelegd te krijgen. Ik snap soms ook niet hoe dit zorgstelsel werkt. Je wordt praktisch opgesloten en dat noemen ze dan hulp.

Ik denk alleen wel dat het vertrouwen daar 2 kanten op werkt. Als zij jou vertrouwen met meer vrijheden, moet jij ze misschien vertrouwen dat ze je kunnen helpen?

Mij is in ieder geval ook vaak verteld dat een opname vooral is om een crisis af te wenden. De behandeling vindt meestal plaats in een polikliniek, maar ik weet niet hoe die dingen bij jou in elkaar zaten.

Klopt, je vriend heeft ook geprobeerd om zelfmoord te plegen en hem is het wel gelukt. Dat is enorm zuur voor jou, maar geen aanmoediging om dan maar hetzelfde te doen. Volgens mij heb jij inmiddels ondervonden dat zelfmoord ook niet zo'n makkelijke oplossing is. Sterker nog, het is geen oplossing. Je zou gewoon kunnen proberen, al is het maar van korte duur, om dingen die in jouw bereik liggen, hulp en familie bv, binnen te laten.

Je ontneemt jezelf de kans om iets moois te maken van je leven. Door iedereen buiten te sluiten, ontneem je jezelf ook de kans om je verlies te verwerken. Heb je ooit met iemand gesproken over je gevoelens? Wat je voelt bij de zelfmoord van je vriend? Heb je ooit écht geprobeerd het te verwerken en door te gaan?

Hoe ging het bij je psycholoog?

Gr. Pin
Badge
Heyo,

Sorry tijdje weg geweest. Ik moest even nadenken over sommige dingen. En ik zat natuurlijk met school. Had vandaag ineens examen, gelukkig net een 5,5 gehaald dus ik ben weer erg tevreden.

Nog 2 kleine weekjes school en dan me diploma pakken en lekker vakantie nemen. Maar ik zit dan meteen met een ander probleem, wat ga ik na de vakantie doen? Ik denk aan een tussenjaar, maar dat mag niet vanwege leerplicht. Dus ik moet nog heel snel iets vinden. Maar ik weet niet welke opleiding ik wil gaan doen.
____________________________________________________
Ik heb tegen me psycholoog vorige week gezegd dat ik me niet heel positief voelde. En dat het de laaste tijd alleen maar erger werd. Ook heb ik verteld dat ik geen zin had in een opname.

Hij begreep me volledig en vertelde ook dat een opname niets voor mij was. Dat het juist averechts werkt. Dus we hebben een extra dag in de week afgesproken om te praten over mijn negatieve gedachtes. Hij wou ook graag me opa en oma inlichten, maar daar wil ik graag nog even mee wachten.

Me opa en oma weten wel dat ik een extra gesprek heb met de psycholoog, dus ik denk dat ze ook weten dat het minder gaat.
______________________________________________________
@ Pin,

Ik begin steeds meer te begrijpen dat zm niet de oplossing is, maar ik zie tegelijk ook steeds meer dingen die heel simpel zijn om eruit te stappen. Alleen prettig is het niet voor mij of een ander. Ik zou graag weer positief willen zijn.

Misschien als ik school haal dat ik dan ineens weer erg positief wordt? Dat zou echt super zijn als ik school haal. Ik heb nu al allemaal ideeën om te gaan doen. Ik wil verder groeien met games streams, maar ook graag wat meer zien van de wereld en misschien hier en daar een paar kilootjes afvallen.

Ik heb het verlies van mijn goede vriend nooit echt met iemand anders verwerkt. Ik ben wel eens naar de ouders toegegaan van hem, maar nooit met me eigen familie.

Ik wil het wel verwerken, maar op avonden of als ik alleen ben dan denk ik terug aan dat moment. Ik vind dat ik meer had moeten doen toen. Ik heb gefaald.
______________________________________________________

See ya!
Spookyzx
Reputatie 4
Badge +7
hi

ik zal al mee te lezen maar ik kon niks zinnigs bedenken om te zeggen 😅

wat ga ik na de vakantie doen? Ik denk aan een tussenjaar, maar dat mag niet vanwege leerplicht. Dus ik moet nog heel snel iets vinden. Maar ik weet niet welke opleiding ik wil gaan doen.
mijn broer gaat een 1 jarige op leiding doen dat hij allerlij stages krijgt om te kijken wat hij gaat doen later om nog veder te studeren. want zijn droom studie is hij voor af gewezen.

misschien kan je naar zo iets kijken dan kom ke echt achter wat je leuk vind en wat niet.

groetjes
bella
Reputatie 5
Hey,

Je hebt een 5.5 voor je examen gehaald. Lekker bezig, een mooie voldoende! Ziet het er naar uit dat je geslaagd bent?

Ah stom zeg, je moet dus verplicht een opleiding gaan volgen ivm leerplicht. Dat is kwalificatieplicht toch? Heb je al een idee wat je wel leuk lijkt?

Je hebt je gevoelens met je psycholoog gedeeld, goed zeg! Hij vond gelukkig ook dat een opname geen goed idee is. Jullie hebben nu een gesprekje meer per week. Wat vind je daarvan?

Je wil wel weer positiever worden. Dat lijkt me al een mooie eerste stap. Je hebt zelf al toekomst ideeën. Leuk!

Je schrijft dat je de dood van je vriend nooit echt hebt verwerkt. Niet met zijn familie en je hebt je ook niet opengesteld voor hulp om het te verwerken. Je verwijdt jezelf de dood van je vriend. Ik snap waar die gevoelens vandaan komen, maar ik denk niet dat ze terecht zijn. Dat je vriend een eind aan zijn leven heeft gemaakt, is zijn keuze geweest. Dat heeft niks met jou te maken gehad!

Denk je dat je de volgende keer dat je je psycholoog weer ziet, dit op durft te brengen?

Gr. Pin

Reageer

    Cookiestatement

    We gebruiken cookies om je bezoekerservaring te verbeteren en om analyses te kunnen maken van het forum. Ga je akkoord, of ga je door naar het forum, dan ga je akkoord met ons cookiebeleid.

    Akkoord Cookie instellingen