Hey allemaal, ik zit nu bijna 3 jaar in een depressie, ik snij mezelf en ik heb dagelijk zelfmoordneigingen.

I just feel like I'm not seen yk, ik zit nu in therapie maar het voelt voor mij alsof het niet helpt. Meestal helpt praten een beetje dus hier ben ik. Ik voelde mij altijd een sukkel als ik dacht over op dit forum schrijven, maar ik heb zo een gevoel dat ik mij wat beter gaat laten voelen. Waarschijnlijk boeit niemand dit dus ik hou het kort. Ik zit sinds mijn 14e in een depressie, ik ben op dit moment 15, Woon in G,, in een gezinshuis. En de reden dat ik niet graag over mijn depressie praat is omdat ik voel alsof alles wat ik vertel tegen me gebruikt kan worden. Ik was op 4 jarige leeftìjd uit huis geplaatst en sinds dien heb ik niet heel veel mijn familie niet gezien. Vervolgens ben ik verhuisd naar A.,  toen ik net vrienden maakte moest ik weer verhuizen. Uiteindelijk ben ik 13x verhuisd in een tijd van 10 jaar, dus ik heb heel veel plekken van nederland meegemaakt. elke keer toen ik op een nieuwe school kwam kon ik me niet meer hechten aan andere kinderen waardoor ik geen vrienden kon maken, dus ik was vanaf kleins af aan Al alleen (zo voelde ik me) ik ben op mijn 11e gaan blowen, met een verkeerde vriendengroep, de meeste uit die "vriendengroep waren Al 16 tot 18. Zo begon het in de crimenele wereld voor mij. Dus ik moest "klusjes" voor ze doen. Uiteindelijk zijn die "vrienden" opgepakt en veroordeeld. Toen kwamen de traumas. Ik ben mishandeld seksueel misbruikt, verkracht, verwaarloosd en getraumatiseerd. Mn handen beginnen een beetje pijn te doen dus reageer maar hieronder en Dan typ ik morgenochtend weer verder, thanks! Love yall.

Tekst aangepast door De Kindertelefoon ivm anonimiteit