Hoi, ik ben Sara en ik heb nu sinds een paar maanden last van een depressie. Ik ga 2 keer in de week naar therapie. En ik krijg waarschijnlijk over een tijdje medicatie tegen depressie, sociale angststoornis en piekeren. (antidepressiva) Nu wil ik gewoon wat delen, omdat het soms helpt. 

Ik dacht altijd dat stille mensen, met weinig vrienden en wat apartere mensen hier last van kregen. Dat die wat gevoeliger zijn aangelegd en dit vaak hebben. Totdat ik zelf er achter kwam wat een depressie is en hoe dit voelt. Het is soms zo vermoeiend. Ik ben een meisje dat op school vaak druk en gezellig is en met iedereen wel omgaat. Maar nu ik een depressie heb vind ik dit zo ontzettend moeilijk. Het is alsof er een laagje stof over mij heen ligt. Onder dat laagje stof ligt de oude ik, de Sara die op mensen af stapt, die meer durft en niet zo onzeker is. Maar dat laagje stof is de nieuwe ik de Sara met een depressie, de Sara die angstig is voor veel dingen, de Sara die zich elke dag verdrietig voelt. 

Het voelt vaak alsof je aan de grond zit vastgebonden met kettingen. Terwijl jij daar vast zit op de grond, loopt iedereen je voorbij. Iedereen gaat door met zijn/haar leven, en niemand die je ziet. Ondertussen worden er steeds papiertjes op je schoot gelegd met dingen die je nog moet doen. Maar het enige wat je kan doen is kijken naar hoe groot die stapel wordt. Je kan niks doen je zit vast, en hoe graag je het ook wil het kan niet. Zo voel ik me vaak ik voel me zo verdrietig en leeg dat niks me lukt om te doen. 

Ik hoop dat mensen hierop kunnen reageren mensen die het herkennen en hetzelfde hebben of mensen die gewoon geïntresseerd zijn. Zo helpen we elkaar zodat we ons minder eenzaam voelen. bedankt voor het lezen ;) 

Groetjes Sara.