Hoi ​@Chloe0 

Dit klinkt inderdaad als depressief, je moet dit eigenlijk wel tegen iemand zeggen in je omgeving zodat je misschien met iemand kan praten.…

Kun je misschien eens naar een jeugdcentrum gaan of dit tegen een vriend of vriendin zeggen. Anders kun je ook naar je mentor gaan of een leraar die je vertrouwt of vertrouwenspersoon. 

Het lijkt mij inderdaad geen goed idee om zelfmoord te plegen. Hierbij heeft 113 mij heel erg geholpen.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt

Groetjes Lovegood 

hoi er is dus bij mij in de buurt geen jeugdcentrum maar dat is eigenlijk wel een goed idee en mijn vrienden die hebben ook mentale problemen dus ik weet niet of dat handig is. Mijn mentor is echt niet te vertrouwen en voor de rest heb ik niet echt iemand. maar heel erg bedankt voor het meedenken

ik heb geen tips, maar ik kan je mijn verhaal laten horen

Ik heb een broer en die is geestelijk gehandicapt. Daardoor heeft hij nooit echt thuis gewoond. Ik heb zelf autisme waardoor ik moeite heb met emoties snappen en verwerken. Mijn vader heeft zelf ook autisme (alleen is hij zo oud dat er toen nog niet getest werd) en hij is waarschijnlijk narcistisch. Toen ik 5 was waren mijn ouders dus ook gescheiden. Ik raakte erg gehecht aan mijn moeder. Want eerst moest mijn broer de deur uit en toen mijn vader. Wanneer moest ik weg? Toen ik 8 was, was mijn moeder erg ziek geworden. Ze kon niet voor mij zorgen en amper voor haarzelf. Ik heb toen een jaar lang bij mijn vader gewoond. Ik kon gelukkig weer naar huis daarna. Toen ik 9 ofzo was begon ik me voor het eerst raar te voelen. Ik zat niet in het goede lichaam. toen ik 10 was had ik eindelijk het zelfvertrouwen gekregen om het tegen mijn moeder te zeggen. haar antwoord? dat ik er nog even over na moest denken. Ik vertelde vanaf dat punt niks meer aan mijn moeder, want ik moet er maar even over nadenken. Ik had niemand meer die ik iets kon vertellen. Toen werd mijn vader aangereden op de motor. Hij had flink wat botten gebroken en ik zat op de basisschool en moest wachten tot ik hem kon zien. Mijn vader heeft het gelukkig overleefd, maar niet zonder de nodige problemen. een jaar ofzo later is hij weer opgenomen in het ziekenhuis. een hartinfarct dit keer. Mijn moeder belde de school weer. Mijn vader zou een operatie krijgen. Als hij die niet kreeg, ging hij dood. kreeg hij hem wel, was de kans groot dat hij alsnog dood ging. Ik kon niet uiten in het ziekenhuis dat ik verdrietig was en ik weet dat hij dat voelde. Hij dacht dat ik niks om hem gaf. Ik begreep het gewoon niet. ik kreeg zelf ook hartklachten. Ik was ook naar het ziekenhuis gegaan, maar niks te vinden. Ik had paniekaanvallen. Ik ging naar therapie voor twee jaar. halverwege begon ik het al helemaal niet te snappen. Ik moest vertellen aan iemand die mij niks verteld wat ik voel? Ik begon meer geheimen te krijgen. Ik werd gepest en toen begon ik paracetamol te slikken. elke dag zo'n  5 of 6 tabletjes. Ik voelde al niks, nu kon ik het ergens de schuld aan geven. Toen begonnen vrienden lichte dreigementen te geven dat ze tegen docenten gaan zeggen dat ik iets van 3 paracetamolletjes nam bij het eten. ik stopte toen een tijdje, maar ik verloor mezelf weer. die rare gevoelens die ik maar niet begreep. ik ging dus weer aan de paracetamol. Ik begon advies te zoeken online. mensen die hetzelfde meemaken. ze waren aan het praten over depressie, maar dat had ik niet, toch? ik had niks om verdrietig over te zijn. en ik was niet eens verdrietig, ik huilde niet. ik was gewoon moe en leeg. Toen kwam er een dag dat een jongen van mijn klas zei dat ik zm moest plegen. dat idee spookte al heel lang door mijn brein en niemand kwam voor mij op toen hij dat zei, dus het zal wel waar zijn. Ik fietste die dag naar huis en ik huilde. Ik was die avond van plan om er een einde aan te maken. Toen haalde mijn vriendin mij in die ook net uit school kwam. Ze had meteen het gevoel dat het niet klopte. We hadden gepraat, en ze beloofde het tegen een docent te zeggen. die docent is later naar mij toe gekomen en ik heb met hem gepraat. Mijn ouders waren uiteindelijk gebeld en ik kreeg meer hulp. Mensen zagen dat ik echt problemen had. Ik besefte dat ik het niet had moeten verbergen. ik moest gewoon de juiste persoon hebben. Voor mij was dat een oude vriendin. die kennen je het beste.

Ik snap trouwens wat je bedoelt met geheugenverlies. Het gevoel alsof je lichaam in de ruimte is en je vanaf een andere plek toekijkt. alsof er hele dagen niet zijn gebeurt. 

ik heb ook een hele tijd aan sh gedaan. ik probeerde ze juist te laten opvallen omdat ik hulp wou, maar het niet kon vragen. dus ik had er sterretjes op getekend op mijn littekens. ik had gehoopt dat zo mensen de littekens zouden zien. helaas dus niet.

je kan proberen tegen je moeder te praten. Het klinkt dom, maar ga eens naar het graf (of als ze is gecremeerd, naar de plek waar ze is uitgestrooid of naar haar urn) en praat ertegen. Het lijkt misschien raar, maar het kan opluchten. ik praatte altijd tegen mijn kat omdat hij toch geen mening heeft

ik wens je heel veel sterkte