Dag,

Ik ben een meisje van 15jaar.

De laatste tijd gaat het echt niet goed met mij. Het voelt alsof ik voortdurend vastzit in mijn eigen hoofd. Ik pieker over alles: over school, over thuis, over wat mensen van mij denken, over mezelf. Het stopt bijna nooit. Zelfs wanneer ik probeer te rusten, blijft mijn hoofd maar draaien. Dat maakt mij uitgeput. Ik ben bijna constant moe, alsof ik geen energie meer heb om nog dingen te doen.

Ik heb ook heel veel angsten, grote en kleine. Soms weet ik niet eens waarom ik bang ben, het is er gewoon. Door al die angst raak ik snel overprikkeld en ik voel mijn stress bijna altijd in mijn lichaam. Daardoor moet ik vaak wenen, soms zomaar uit het niets. Het voelt soms alsof alles tegelijk komt en ik het niet meer kan bijhouden. Alsof het leven te groot aanvoelt voor mij, te zwaar.

Doordat ik me al zo lang slecht voel, begin ik aan mezelf te twijfelen. Soms denk ik dat ik slecht ben, of dat ik niets goed kan, ook al weet ik ergens dat dat niet eerlijk is tegenover mezelf. Maar dat gevoel is zo sterk dat het moeilijk is om het te negeren. En als mijn punten dan omlaag gaan, dan denk ik meteen: “Zie je wel, ik kan het niet.” Dat maakt alles nog zwaarder.

Er zijn momenten waarop ik denk dat ik gewoon niet meer verder wil zoals het nu gaat. Dat ik het zo moeilijk heb dat ik het liefst zou willen dat het stopt. Maar ik zou mezelf niets aandoen — mijn angsten houden me tegen. Toch zijn die gedachten heel eng en zwaar om alleen mee rond te lopen. Het voelt alsof ik verdrink in stilte, alsof niemand echt ziet hoe hard ik aan het vechten ben vanbinnen

De laatste tijd voel ik me ontzettend verdrietig en onzeker in mijn vriendschap met L. en M. L.is dit jaar bijgekomen, en sinds ze erbij is, lijken zij twee veel dichter naar elkaar toe te groeien. Ik zie hoe ze constant plezier maken samen, lachen om dingen die ik niet begrijp, en praten over dingen waar ik geen toegang tot heb. Als L. iets wil zeggen, zegt ze het bijna altijd alleen tegen M., en dat gevoel dat ik daar gewoon buiten sta, doet zo’n pijn. Het is alsof ik er niet echt toe doe, ook al weet ik dat ze mij misschien helemaal niet zo bedoelen.

Nu gaan ze ook nog eens afspreken om te blijven slapen. Ik ben niet van plan om mee te gaan, omdat ik weet dat ik er daar waarschijnlijk ook gewoon stilletjes bij zou staan. Ze gaan samen TikToks maken en allerlei dingen doen, en ik kan me voorstellen hoe ze samen lachen terwijl ik er alleen maar bij zou kijken. Alleen al het idee ervan breekt mijn hart, want ik wil er ook bij horen, ik wil ook plezier hebben met hen, maar het voelt alsof ik er niet echt bij kan.

Het doet zo’n pijn om te merken dat ik hen zo graag mag en dat ik er toch zo alleen bij voel staan. Ik weet dat ze het niet expres doen, dat ze mij niet willen buitensluiten, maar dat verandert niets aan hoe verdrietig ik me voel. Soms voel ik me gewoon klein en onzichtbaar naast hun vriendschap, en dat is een gevoel dat ik niet goed kan wegstoppen. Het maakt me verdrietig, onzeker en machteloos, en ik weet niet goed wat ik moet doen om dat gevoel minder te maken.

Alvast bedankt voor jullie tips!!

Groetjes

Dancertje