Heyyy,

Op dit moment weet ik het gewoon niet meer al mn gedachten gaan door mn hoofd en niks klopt niks past alles gaat fout.

Mn ouders schreeuwen de hele tijd ik word er gek van, van al dat geschreeuw over de meest kleine dingen waar ik niks aan kan doen schreeuwen om alles maar ook tegen elkaar. Elke keer als mn ouders boos zijn denken dat ze je misschien gaan slaan terwijl je geen actieve herinnering meer hebt dat ze het echt gedaan hebben alles blijft een raadsel. ik weet niks meer van jaar 1 tot jaar 8 wat ik nog wel weet is mezelf in slaap halen voor de rest niks ik word er gek van waarom reageer ik hier zo op? 

Ik maak zulke domme fouten tijdens waterpolo en dan verpest ik alles ik doe dan alles fout en alles gaat kut. Mensen zeggen dan wees trots op jezelf je hebt het goed gedaan. Maar hoe kan ik trots op mezelf zijn als mn ouders dat nooit waren/zijn. Na elke wedstrijd commentaar van hun dit ging fout dat kan beter en dan zit je daar maar met een brok in je keel met tranen achter je ogen. Want je mag niet huilen als je huilt dan is het meteen klaar dan ben je de smaak. Dan worden ze boos en gaan ze weer hun zin zeggen waarom buik je ben je zwak of moe ofzo of als je nu niet stipt met huilen dan zal ik zorgen dat je een reden hebt om te huilen. Ik weet het niet hoor.

Op school haal ik ook niet de beste cijfers dan is het hetzelfde liedje je deed dit fout volgende keer beter je best doen.n moede wist niet eens meer dat ik vorig jaar een tien voor wiskunde had gehaald maar wel al mn slechtere cijfers l. Mijn ouders kennen mij niet eens dat is het ergste.

Ze weten niet dat ik heel erg struggle met eten. Dat ik al mn calorieën bij hou omdat ik wil afvallen of dat ik een tijd heb gehad waar ik mezelf liet overgeven na het eten dat weten ze niet. Ze weten ook niet dat ik altijd gepest ben maar het nooit heb durven zeggen dus waarom zou ik iets tegen hun zeggen hoe ike voel als toch elk gesprek uitloopt naar eeen argument?

Ze kwamen er ook pas achter na drie maanden dat ik mezelf snee en dat kwam omdat ze op gesprek moesten op school is het dan niet duidelijk dat ik struggle de en dat ze niet naar me luisterde. En toen zeiden ze sorry voor alles wat ze tegen me gezegd hadden maar nu begint alles weer opnieuw. We zijn nog niet zo ver dat ze me dood wenst maar daar zijn we wel weer bijna.

Mn ouders hebben nu niet eens door dat het weer echt slecht met me gaat ik heb weer nieuwe snijwonden terwijl het zo lang goed ging. Maar ik kon het niet meer voor de rest vertrouw ik niemand meer vanwege vorig jaar. Ik weet het nieteer ik voel me kut. En weet je het si allemaal weg ik ben geen zelfvertrouwen meer en ik heb weer een heel laag zelfbeeld. Gezellig. Van elke nacht goed slapen maar gewoon doom scrollen. En van lekker fietsen met muziek op naar nu kan ik eindelijk huile. Zonder gestraft te worden.

Byeee