Hey, ik begrijp dat je bang bent, dat is heel normaal. Ik ben niet het beste in advies geven, maar ik wou je ff laten weten dat je niet alleen bent in deze situaties en het het beste is als je naar je ouder/verzorger stapt. Je kunt dit beginnen met zeggen dat er al een tijdje je iets dwars zit na het ongeluk. Begin klein en ik stay safe <3 (sorry als dit niet helpt)

Hoi, dat is schrikken! En het kan je bezig houden en het is niet raar dat je er bang door bent geworden. Bijvoorbeeld voor drukke kruispunten etc. Het is in elk geval heel goed om er over te praten met mensen. En je kunt het ook verwerken door er over te schrijven of tekenen, dat helpt echt. En het klinkt misschien raar maar probeer ook gewoon deel te blijven nemen aan het verkeer. Je zult dan langzaam aan er weer minder angstig voor worden. Voorzichtig zijn is altijd heel goed natuurlijk! Maar als je het probeert te vermijden gaat je angst ook niet goed weg. Dus wees heel voorzichtig maar ga wel gewoon weer naar die weg bijvoorbeeld. Dat helpt om je angst te overwinnen. Je kunt ook beginnen met er eens voorzichtig naartoe te fietsen of over de stoep te lopen en dan te voelen dat je nu veilig bent daar. En anders, neem je een andere route en kijk je extra goed uit. En als je het erg spannend vind, vraag je een goede vriend (in) om samen te gaan. En je zult zien dat het weer normaal wordt en je angst veranderd in alleen nog heel voorzichtig zijn en dat is dan helemaal goed! 

Groetjes liefs Tartan X 

Ik ben 3 jaar terug ook aangereden toen ik op de fiets naar school ging. Ik durfde bijna een half jaar niet meer te fietsen. En op een dag dwong me moeder me.

Maar hoe ik begon was eigenlijk door een beetje door de wijk te lopen, en ook langs de plek waar ik aangereden was. Daarna ging ik hele korte rondjes fietsen. Gewoon in de straat of naar de winkel. En vanuit door de vertrouwde routes af gaan, en dan wel vermijdend van waar ik aangereden was. En daarna gewoon mn oude route. Maar dat heeft wel een goede aantal weken geduurd. En het was ook wel doodeng. 

Soms, als je echt heel heel veel last ervan hebt, en je deze stappen bijvoorbeeld niet kan zetten zonder een heel angstig of paniekerig gevoel is het altijd goed om met iemand te praten. En misschien zelf therapie te volgen. 

Ik kan natuurlijk niet aanvoelen hoe veel spanning je voelt. Dus dat is lastig. Maar als je gewoon kijkt tot hoever jij jezelf kan krijgen om toch weer zelfstandig te gaan fietsen kun je besluiten of je misschien het aankunt of toch iets meer hulp nodig hebt. 

Maar het komt goed. Ik ben zelf sindsdien niet meer aangereden. Ik ben nog wel hartstikke alert op de fiets, en vaak genoeg nog bang, maar het is ook niet te doen om niet meer naar buiten te gaan 

Ik wens je heel veel sterkte 

hoihoi ​@Tartan15 

ik fiets wel gw iedere dag naar school alleen

je kunt door de woonwijk of over het fietspad. en ik  ben na de aanrijding  nooit meer door de woonwijk heen geweest