Hey,

Ik gooi nu even alles op dit topic.

Ik ben 13 en weet dat dit niet goed is, maar ik ben me al een jaar aan het snijden. Ik kan er niets aan doen en probeer te stoppen, maar het gaat niet. Het is met periodes dat ik het wel of niet doe. Ik voel me rot en op en als het dan te veel wordt dan ja … Ik probeer ervoor te zorgen dat m’n ouders het niet zien. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen (dat probleem heb ik wel vaker ;)). Ik heb gewoon iets van controle en “straf” nodig.

Ik voel me dik en slaag maaltijden over, als het niet aan mijn ouders lag, zou ik al helemaal niets meer eten. Hoewel soms ik dan ook weer wel eet. Ik weet niet wat het is of wat er mis is. Mijn hoofd is een warboel, en ik weet niet wat er eigenlijk aan de hand is en of er iets aan de hand is. Misschien stel ik me wel gewoon aan.

Ik zeg altijd tegen mezelf: “Ik ben oké. Er is niets aan de hand.” Is dat wel zo? Idk.

Ik heb een oudere zus die anorexia heeft. Ik zei/zeg altijd tegen mij dat ik geen eetstoornis zou krijgen, of dat ik geen problemen zou krijgen. Ik ben niet beïnvloed door haar. Mijn zus heeft altijd goede cijfers op school, ik voel de drang dat ik dat ook moet. Zij is perfect, ik ben de omgekeerde versie van haar. Ik ben niet jaloers of zo, maar voel gewoon dat ik aan heel veel verwachtingen moet voldoen.

Ik durf dit niet te zeggen tegen m’n ouders, ik voel me al een last genoeg en ben ook bang hoe ze zullen reageren. 

Het spijt me dat dit zo’n lang berichtje is.

Liefs, L.