Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18

Waar heb ik dit aan verdiend?

  • 21 december 2013
  • 11 reacties
  • 621 Bekeken

  • Anonymous
  • 0 reacties
Al heel vroeg ben ik uit huis gehaald. En na heel veel verhuizingen door het hele land naar pleeggezinnen en kindertehuizen kwam ik uiteindelijk bij mijn echte vader terecht. Toen zat ik in groep 6. Maar mijn vader kan helemaal niet voor kinderen zorgen. Hij sloot mij op in mijn kamer en zorgde helemaal niet voor me. Sommige dagen had ik niet geslapen als ik weer naar school ging. Op school hebben ze me na een paar maanden uit de klas gehaald en de directeur vroeg mij toen op zijn kamer of ik mijn kleren wilde uit doen. Er stond een dokter bij die wilde kijken of ik mishandeld werd. Ik zei dat mijn vader mij wel eens aan mijn keel tegen de muur omhoog hield maar dat was niet te zien op mijn lichaam.

Ik heb toen gezegd wat er allemaal gebeurde en school heeft toen gezegd dat ik na schooltijd nog langs moest komen. Toen ik dat deed zeiden ze dat het mijn keuze was maar dat ze het advies gaven om naar de politie te gaan. Ik heb dat toen ook gedaan en ik moest daar heel lang blijven zitten in een kamertje. Ik ben niet meer naar huis gegaan. Om acht uur in de avond hoorde ik mijn vader aan de balie schreeuwen. Hij vroeg waar ik was maar de politie heeft niets gezegd gelukkig. Het duurde heel lang voordat er eindelijk iets was gevonden. Ik ging naar een spoed hulp opvang huis. Ik kwam daar pas in de nacht aan. Er wonen daar nog meer kinderen maar die hebben hun eigen problemen met thuis.

Daar heb ik ongeveer 12 weken gewoond en heel veel gehuild. Ik heb ook nog een broertje en zusje en die woonden nog bij het pleeggezin. Ik voelde me heel erg alleen. Niemand wilde mij. Uiteindelijk werd ik in een ander kindertehuis geplaatst. Dat was vlakbij zodat ik gelukkig nog wel naar school kon gaan. Ik ben blij dat ik nog naar school kon. Ik vergeet mijn school nooit meer. Voor mij was die school mijn thuis. Ik haatte de vakanties en de weekenden. Ik wilde alleen maar op school zijn want daar was het leuk. 

Ik mis school. Ik mis mijn klasgenoten. Na groep acht was de zomervakantie en ik heb toen ook veel gehuild. Want ik kon niet meer naar die school. Ik moest naar een middelbare school. Ik ben daar maar twee dagen heen gegaan. Mijn vader wilde mij niet meer. Hij wilde niets meer van mij weten en ik had gehoord dat mijn broertje en zusje, die ik al drie jaar niet meer had gezien nu bij hem woonden. Ik werd toen heel erg boos omdat hij niet voor kinderen kan zorgen. Op het kindertehuis ging het ook niet meer goed daardoor. Waarom wilde niemand mij hebben? Ik heb toen samen met een ander meisje uit dat kindertehuis de boel op stelten gezet. We schoven de zitbank voor de leidingkamer. De groepsleiding was daar toen aan het overdragen. Overdragen gebeurt elke dag twee keer. Dan komt er een nieuwe groepsleider en die moet dan even weten hoe alles gegaan is die dag of nacht en daar hebben ze het dan over met de groepsleider die weg gaat. Maar kennelijk vonden ze dat ik niet langer meer mocht wonen daar.

Na de eerste dag op de middelbare school, toen ik thuis kwam werd ik !boem! uit dat kindertehuis gezet. Ik werd ineens bij mijn moeder geplaatst die ik al 8 jaar niet heb gezien en die blind is en verlamd is en raar doet. Ze heeft psychoses. Het was zo raar en heel erg overvallend. Mijn gezinsvoogd stond in de woonkamer en ik mocht alleen nog wat spulletjes pakken van mijn slaapkamer en toen moest ik weg. En niet zomaar in dezelfde stad ofzo, nee, gewoon naar een hele andere stad, 100 kilometer verder. Al mijn vrienden kwijt. Alles en iedereen weer weg.

Ik had een vriendinnetje op dat kindertehuis en die rende nog huilend achter de auto aan. Ik vergeet dat nooit meer. Ik heb nog heel vaak gebeld maar dat mocht niet. Ik mocht daar niet meer komen. Ik heb toen drie dagen maar op de grond gehuild. Mijn moeder werd gek van mij. Ik heb gebeld en gesmeekt of ik terug mocht maar het mocht niet. Na de derde dag belde die gezinsvoogd mij en hij zou  mij komen ophalen. Hij was heel boos op mij. Ik moest stoppen met huilen en ik moest meewerken want anders zouden ze mij in een gesloten internaat plaatsen.

 Toen ben ik weggelopen. Ik heb toen zwart gereden in de trein en ben toen vlakbij de middelbare school van dat vriendinnetje uit dat kindertehuis gestapt. Toen de school uit was wachtte ik en hoopte ik dat zij daar zou fietsen. En dat gebeurde ook. Ik zag haar fietsen maar ineens durfde ik niet meer. Ik durde haar niet te roepen want ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik was bang dat ze het dan misschien tegen de leiding zou zeggen en dan zouden ze weten waar ik was. Ik heb toen een paar dagen gewoon rondgelopen. Ik ben toen expres naar schiphol gegaan omdat het daar overdekt is. Maar uiteindelijk omdat ik heel erg moe werd ben ik naar het kantoor van jeugdzorg gelopen. Die hebben toen een plek geregeld in een een of andere daklozen opvang. Maar dat was helemaal in Leeuwarden. Daar heb ik een paar dagen geslapen en overdag moest ik om 8 uur de deur uit want je mocht daar alleen maar slapen.

Ik kan nog wel uren verder schrijven. Het is nog veel erger geworden. Ik heb na dat daklozen opvang een weekend geslapen bij een hele aardige mevrouw in Leeuwarden. Vanuit daar moest ik naar een internaat in heerenveen maar dat wilde ik niet. Ik wild niet in friesland wonen want ik wilde terug naar mijn vrienden. Ik wilde geen nieuwe vrienden in friesland en dan weer kwijtraken. Dus ik was daar weggelopen, meteen een uur nadat ik daar binnen was.

Daarna moest ik naar een dorp dat vlakbij duitsland ligt. Het heet Nieuw Amsterdam. Nu weet ik waar het was maar toen wist ik het niet. Het was heel ver weg in elk geval en ik kon niet zomaar weglopen. Daar was een heel groot huis met allemaal mensen die daar woonden op kamertjes of zo. Eten ging wel gezamelijk. Ik sliep daar een paar weken in een soort gang kast op de grond op een matras. Het was heel vervelend daar want ik kon alles horen. De deur van die kast kon niet dicht. Dus ik kon niet zo goed slapen.

Het gaat maar door het gaat maar door. Ik ben toen nog in een ander tehuis geplaatst en daarna in een pleeggezin vlakbij utrecht. Die pleegvader misbruikte mij en ik ben daar toen ook weggelopen. Ik ging toen met de trein naar de ouders van dat vriendinnetje uit dat kindertehuis waar ik uitgezet was. Die vader bracht mij toen midden in de nacht terug maar ik durfde daar niet meer naar binnen. Toen heeft hij mij bij de politie achter gelaten. Ik heb daar twee dagen in een cel geslapen. En toen kwam die gezinsvoogd weer. Die was heel erg boos. Hij ging zoeken naar een gesloten internaat voor mij want ik liep de hele tijd weg.

Uiteindelijk kwam ik op een internaat maar die was niet gesloten. Ik heb daar twee jaar gewoond maar moest daar ook weer weg omdat je daar niet langer mag wonen dan 1 jaar. Toen wilde de gezinsvoogd dat ik naar een ander internaat ging en heb ik gezegd dat ik dat niet wilde. Ik wil niets meer met hun te maken hebben. Toen de nieuwe jongen kwam op het internaat moest ik weg. Mijn slaapkamer moest leeg. Ik kreeg toen een blank treinkaartje, daarmeek an je overal heen. Ik ben toen naar schiphol gegaan en daarna naar een mevrouw die mij nog van heel vroeger kende. Daar woon ik nu niet meer.

Ik ga niet zeggen waar ik nu woon. Ik wil alleen maar dat jullie weten dat er kinderen zijn die zoals ik. Pest elkaar niet. Help elkaar. Mijn juf op mijn school in groep 6 heeft een gesprek met de hele klas gedaan toen ik een heel klein beetje werd gepest. Daarna werd die klas echt heel erg leuk. Iedereen ging bij elkaar op verjaardag. Die juf vergeet ik nooit meer. Ik ben haar zo dankbaar. Die school ben ik zo dankbaar. Ik mis dat. 

Ik heb veel meegemaakt en wat ik hier heb geschreven is in totaal maar 5 jaar. Ondanks alles pest ik niet. Ondanks alles vecht ik niet. Ik hou daar niet van. Ik vraag me wel af waar ik dit allemaal aan heb verdient. Ik hoop alleen maar dat mijn verhaal helpt anderen te zien dat dit gebeurd.

Wees aardig voor elkaar.
Het beste.

11 reacties

Respect. Wat jij hebt meegemaakt, verschrikkelijk gewoon. Ik gun je een goede toekomst want je verdient het.
Dank je, ik gun dat jou ook. Iedereen eigenlijk maar ik weet wel dat ik voor de rest van mijn leven hier last van zal hebben.
sprakenloos!

Ik hoop dat je nu eindelijk je rust terug hebt gevonden!
Pfoe meid... verschrikkelijk.. echt verschrikkelijk..
ik hoop dat je jezelf toch bij elkaar kunt rapen om je leven opnieuw te beginnen.. ik gun je alle geluk en sterkte van de hele wereld joh.
geef niet op he.
Dank jullie 🙂  (ik ben een jongen maar dat geeft niet). Ik wil alleen maar laten zien dat alle ellende mij niet klein krijgt! Natuurlijk ben ik soms ongelukkig maar daar kruip ik wel weer uit. Ik wil niet hard en bitter worden zoals mijn vader. Ik wil laten zien dat ik liefde kan blijven geven en anderen kan helpen door alles wat ik heb meegemaakt. Ik wil dat jullie dat ook allemaal overnemen : gebruik je ellende positief. Laat je niet klein maken door alle ellende! Soms denk ik zelfs wel eens blij fe zijn dat ik niet zo'n standaard leventje heb. 
oeps haha tuurlijk sorry xd
heel goed dat je zo denkt! zo moet je ook in het leven blijven staan, wat er ook gebeurt. ik ben ook niet iemand die maar zielig in een hoekje gaat zitten.
haha idd. het leven is zo inderdaad niet saai. :P
vind het heel goed dat je zo positief bent
In 2014 zal alles veranderen, die 5 jaar missen van vreugde en familie zal nog komen x t komt goed xx
Klopt ik wil zeker niet zielig doen maarzit er soms wel erg mee. Ik merk dat ik er de laatste dagen wel wat beter bovenop kom en daarom kan ik weer wat positiever kijken. Komt vooral omdat ik merk dat ik anderen kan helpen hier. Vooral palkialuc zijn probleem met verliefd zijn. Hij is nu verdrietig omdat hij het vandaag niet durfte te vragen (verkering) maar hij heeft het wel geprobeerd en er is nog steeds een kans. Ik hoop zo voor hem dat het hem lukt. Hij werd zo positief omdat ik hem hielp die bioscoop afspraak door te zetten. Maar er zijn ook nog anderen die ik probeer te helpen. Ik wil anderen gelukkig maken. Dan word ik ook gelukkig. Het beste wapen tegen haat is liefde.
tuurlijk is het moelijk. deze dingen doen wat met je. daar weet ik zelf ook alles van. ik heb echt wel mijn momentjes dat als ik alleen ben even flink zit te janken. of helemaal stapelgek wordt in mn kop. maar ik laat het nooit zien aan anderen.
maar het is heel goed om positief te blijven. je hebt nog een heel leven voor je. vind het heel goed dat je andere probeert te helpen 😉
Mijn mond viel open toen ik dit las. 
Mijn god, dit is echt verschrikkelijk. Hopelijk gaat alles beter. Je hebt inderdaad nog een heel levenvoor je, en daar wens ik je veel liefde en geluk in. Dat heb je wel verdiend.
Dank je voor je bericht. :)

Reageer